บทที่ 541 ไม่ยอมไม่ได้

พอไหม?

คุณชายอันดับหนึ่งแห่งตี้จิงทั้งคน จ้าวเฉิงเฉียนคุณชายแห่งตระกูลจ้าว กำลังถามความเห็นของคุณชายอิ่ง?

นี่คือกำลังลดตัว ก้มหัวให้เขาก่อน?

ไม่กลัวที่จะสร้างความขุ่นเคืองให้กับชีซิงกรุ๊ป เพียงแค่ให้หลินอิ่งมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อตระกูลจ้าว?

นี่อธิบายได้ว่าอย่างไร?

นี่อธิบายได้ว่าจ้าวเฉิงเฉียนยอมรับและเลื่อมใสหลินอิ่งอย่างเต็มใจ ในสถานที่สาธารณะก็ไม่ได้ยึดถืออำนาจฐานะของตัวเอง

ภาพนี้ ทำให้แขกทั้งหมดในงานต่างก็ดูจนอึ้งพูดไม่ออก สีหน้าต่างก็ตะลึงตาค้าง

"คิดไม่ถึง ว่าคุณชายอิ่งท่านนี้จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าคุณชายจ้าว ดูเหมือนทั้งสองจะมีความสัมพันธ์กันบ้าง"

"สามารถทำให้คุณชายจ้าวปฏิบัติตัวด้วยความถ่อมตนแบบนี้ ก็เห็นได้ว่า คุณชายอิ่งแข็งแกร่งขนาดไหน"

ทุกคนในตี้จิงต่างก็รู้ดี จ้าวเฉิงเฉียนถูกเรียกว่าคุณชายอันดับหนึ่ง หยิ่งยโสขึ้นชื่อ คนรุ่นเดียวกันไม่มีใครกล้าชิงดีชิงเด่นกับเขา

หลังจากนั้น เมื่อหลินอิ่งกลับคืนสู่ตี้จิง กวาดล้างตระกูลเหวิน แสดงพลังอำนาจออกมาแล้ว

ในที่ลับ มีคนมากมายที่เอาหลินอิ่งและจ้าวเฉิงเฉียนเปรียบเทียบกัน มีข่าวลือต่างๆนานากันมากมาย ต่างก็คาดเดาว่าสองคนนี้ ใครกันที่จะเป็นบุคคลสำคัญของคนรุ่นหลังในตี้จิง

เท่าที่ดูจากคืนนี้แล้ว สามารถแยกระดับได้แล้ว

จ้าวเฉิงเฉียนมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เหงื่อไหลลงจากหน้าผากอย่างควบคุมไม่ได้

ความแข็งกล้าของผู้ชายคนนี้ สร้างความกดดันมหาศาลในใจให้กับเขา

หลินอิ่งส่ายหน้า ยกแก้วไวน์ทางสูงขึ้นมาจีบไวน์

ไม่ได้แสดงปฏิกิริยา แต่ทัศนคติชัดเจนมาก

"อาหก มานี่" จ้าวเฉิงเฉียนสีหน้าเย็นชา โบกมือ "คืนนี้อาเป็นคนทำผิด ขอโทษคุณชายอิ่งซะ"

"หา?"

เมื่อถูกเรียกชื่อแล้ว จ้าวหงหยังก็ร้องออกมาด้วยเสียงตกใจ สีหน้าหวาดกลัวยังไม่ปรับตัวไม่ทัน

ใช่แล้ว เขายังอยู่ในอาการตกใจอย่างขีดสุด

คราวนี้ ถูกจ้าวเฉิงเฉียนเรียกออกมา ความกลัวในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ตัวสั่นไปทั้งร่างอย่างควบคุมไม่ได้

"คุณชายใหญ่ นี่ มันไม่ค่อยเหมาะสมมั้ง?" จ้าวหงหยังสีหน้าลำบากใจ พูดอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อครู่ยังชี้หน้าต่อว่าหลินอิ่งอย่างน่าเกรงขาม และยังออกคำสั่งให้บอดี้การ์ดซ้อมหลินอิ่ง

ตอนนี้ กลับถูกบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าหลินอิ่ง ในใจของเขาไม่เต็มใจเลย ไม่ยอมลดศักดิ์ศรีตัวเอง

นี่มันพลิกผันแต่งต่างกันมากเกินไปแล้ว

หากต้องก้มหัวขอโทษต่อหลินอิ่ง ศักดิ์ศรี ตำแหน่ง ฐานะ ยังต้องรักษาไว้ไหม?

"อาหก ผมขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ขอโทษเดี๋ยวนี้" จ้าวเฉิงเฉียนพูดอย่างเคร่งขรึม พูดอีกประโยค "ขอโทษคุณชายอิ่ง อาไม่ได้ขายหน้า"

ได้ยินแล้ว จ้าวหงหยังเหมือนดังสะดุ้งตื่น ใบหน้าอันชราแดงก่ำ สีหน้าหดหู่ลำบากใจ

ก็ใช่ คุณชายอิ่งแห่งตี้จิงทั้งคน แม้แต่หัวหน้าตระกูลสวี สวีไป๋เห้อยังถูกเขาบังคับให้คุกเข่า

จากฐานะตำแหน่งของเขาจ้าวหงหยัง ยังห่างจากสวีไป๋เห้อสองระดับ ขอโทษหลินอิ่ง ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร

เพียงแค่ ความรู้สึกแตกต่างในใจ มันทนรับไม่ได้

สถานการณ์เหนือกว่าคน ไม่ยอมไม่ได้

"ขอโทษ คุณชายอิ่ง ผมผิดไปแล้ว เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ เป็นความผิดของผมทั้งหมด ผมมีตาหามีแววไม่ สร้างความขุ่นเคืองให้กับท่าน หวังว่าท่านจะไม่ถือสา"

จ้าวเฉิงเฉียนเดินออกจากที่นั่งไปหาหลินอิ่ง ก้มตัวเก้าสิบองศาต่อหลินอิ่ง ก้มคำนับอย่างเคารพ ขอโทษกิริยาที่จริงใจ

หลินอิ่งไม่ได้แสดงปฏิกิริยา จ้าวหงหยังก้มหัวอย่างเช่นนี้ เหงื่อไหลท่วมหน้าผาก ไม่กล้าขยับตัว