บทที่ 549 คุณชายอิ่งอย่าบังคับผม

"หวงชิงซาน? เหอะเหอะ ไอ้แก่ยอมออกมาแล้วเหรอ?" พี่เปาวางโทรศัพท์ลง หรี่ตาดูชายวัยกลางคนที่เดินลงมา

"พี่เปา พี่ก็รู้ ร้านของผมมันบริหารไม่ได้ดั่งใจเท่าไหร่นัก เงินนี้ ฉันจะค่อยๆคืนให้" หวงชิงซานพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"แกคืนเงิน? แกมีปัญญาคืนเหรอ?" เปาต๋าพูดด้วยสีหน้าเหยียดหยาม "ฉันไม่ได้ขาดเงินของแกแค่นั้น ไอ้แก่หวง พูดตามตรงกับแกแล้ว ฉันถูกใจลูกสาวแก แกก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้?"

"ต่อจากนี้ให้เธอติดตามฉัน ฉันรับรองว่าพวกแกสองคนจะสุขสบายในตี้จิง อย่ามาหาเรื่องเอง"

"พี่เปา อย่ารังแกคนอื่นกันเกินไปเลย เหลือหนทางไว้ให้ฉันด้วย" หวงชิงซานเดินไปข้างหน้าพี่เปา พูดด้วยสีหน้าจริงใจ

"ตอนแรกฉันยืมเงินหนึ่งล้าน คืนไปแล้วหกเจ็ดแสน ถ้าไม่ได้จริงๆ ร้านนี้ฉันยกให้ จากนี้ ก็อย่ามาหาเรื่องครอบครัวเราอีก ได้ไหม?" หวงชิงซานพูดอย่างถ่อมตัว

"ไอ้แก่เอ้ย ยังมายื่นข้อเสนอกับฉันอีก?" พี่เปาหัวเราะเย็นชา สีหน้าเหยียดหยาม

เพี๊ยะ

พี่เปาสายตาโหดร้าย ตบเข้าที่หน้าของหวงชิงซานอย่างแรง จนเขาถอยไปหลายก้าว

"เย็ดแม่มึงเอ้ย ยังหาเด็กสองคนมาท้าทายฉันเหรอ? ไว้หน้าแกแล้วยังไม่เอา?" พี่เปาพูดเสียงเย็นชา

"แคกแคก......" หวงชิงซานไอไปสองครั้ง สีหน้าดูแล้วอ่อนเพลีย "พี่เปา เป็นคนก็เหลือหนทางกันบ้าง ฉันไม่ได้จะเป็นอริด้วย สองคนนี้ฉันไม่รู้จัก พี่ก็ขูดรีดกำไรจากฉันพอสมควรแล้ว ทำไมยังต้องบีบกันถึงตายด้วย?"

"ไม่ต้องมาไร้สาระกับฉัน วันนี้ไม่ใช่วันที่แกตัดสินได้" พี่เปาพูดอย่างอวดดี "คนของฉันเดี๋ยวก็ถึง วันนี้ลูกสาวแกฉันต้องเอาแน่ อีกอย่าง ไม่คืนเงิน ฉันก็จะปิดร้านของครอบครัวแก"

"แล้วก็ไอ้เด็กเวรสองคนนี้ วันนี้อย่าคิดเดินออกจากประตูนี้ได้"

พูดไป พี่เปาก็จ้องหน้าหลินอิ่งกับเย่เฮยอย่างดุร้าย สีหน้าไม่พอใจ

เท่าที่เขาดูแล้ว หลินอิ่งกับเย่เฮย ก็แค่ไอ้เด็กไม่มีสมองที่ไอ้แก่หวงเรียกมาเท่านั้น กลับกล้าทำร้ายคนของเปาต๋าในซอยหยกมณีแห่งนี้? รนหาที่ตายจริงๆ

"เจ้านายหวงติดเงินแกเท่าไหร่?" หลินอิ่งมองเปาต๋า พูดอย่างเรียบเฉย "ฉันช่วยเขาคืน"

"ออ?" เปาต๋าตาเป็นประกาย มองหลินอิ่งอย่างประหลาดใจ พูดอย่างสงสัย "แกคืน? อย่างแกเหรอมีปัญญาช่วยเขาคืน?"

หลินอิ่งพูดเรียบเฉย "แกว่ามา เขาติดเงินแกเท่าไหร่?"​

"ออ? น่าสนุก ไอ้แก่หวง หรือว่าแกรู้จักคุณชายลูกเศรษฐีหน้าโง่เงินเยอะด้วยเหรอ? ช่วยแกคืนเงิน?" พี่เปาหัวเราะอย่างสนุก มองหลินอิ่งอย่างเหยียดหยาม "ต้องคำนวณดอกเบี้ย เขาติดฉันสามสิบแปดล้าน แกมีปัญญาคืนไหม?"

"ได้ เงินฉันโอนให้เดี๋ยวนี้ จากนี้ไป แกอย่ามาปรากฏตัวให้ฉันเห็นอีก" หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

"โอ้โห ปากเก่งไม่เบานะ" เปาต๋าหัวเราะเย็นชา สีหน้าหยอกล้อ

"เจ้าหนุ่ม เรื่องของฉัน คุณไม่ต้องยุ่ง" หวงชิงซานมองหลินอิ่ง ตาเป็นประกายอยู่ครู่หนึ่ง พูดเรียบเฉย "ความสัมพันธ์ของฉันกับครอบครัวคุณ ใช้หมดแล้ว ฉันไม่หวังว่า คนในครอบครัวคุณ จะมารบกวนชีวิตของฉันอีก"

หลินอิ่งขมวดคิ้ว รู้สึกพฤติกรรมของหวงชิงซานผิดปกติ

เขารู้ว่าตัวเองเป็นคนของตระกูลฉี แต่กลับเย็นชาขนาดนี้ หรือว่าระหว่างนี้จะมีเรื่องราวพลิกผันอะไร?

อีกอย่าง หลินอิ่งรู้สึกได้ว่า หวงชิงซานเป็นยอดฝีมือที่มีวิชาไม่ธรรมดาคนหนึ่ง ทำไมถึงได้ทนคนชั่วร้ายอย่างเปาต๋าตบหน้า?

"พี่เปา เงินที่ฉันติด ฉันจะคิดหาวิธีจัดการเอง เขาเป็นแค่คนธรรมดา คืนเงินมากมายขนาดนี้ไม่ได้" หวงชิงซานพูดอย่างจริงจัง "เพราะฉะนั้น เรื่องของเรา ไปคุยกันข้างบน ไม่เกี่ยวกับหนุ่มสองคนนี้ อย่าไปทำให้เขาลำบากใจเลยนะ"

"หลบไป"

พี่เปายื่นมือผลักหวงชิงซานไปด้านข้างอย่างแรก สีหน้าสนุก เดินไปข้างหน้าหลินอิ่ง นั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย