บทที่ 550 ความลับในอดีต

"ไม่ติดหนี้บุญคุณตระกูลฉี?" หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหวงชิงซานอย่างลึกซึ้ง

"ใช่" หวงชิงซานถอนหายใจยาว สีหน้าโศกเศร้า "ครั้งที่แล้วผมช่วยตระกูลฉีของพวกคุณจัดการเรื่องมาเยอะแล้ว ผมก็สูญเสียอย่างมหาศาล จากนี้ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวเรื่องใดๆ......"

ได้ยินแล้ว หลินอิ่งสีหน้าแปลกใจ

ฟังความหมายในคำพูดของหวงชิงซาน หมายถึงเคยช่วยหลินอิ่งมาครั้งหนึ่งแล้ว?

"ไอ้เด็กเวร ยังไม่ปล่อยพี่เปาของเราอีก แกอยากตายใช่ไหม?"

"แม่งเอ้ย แกหากินอยู่ซอยไหน? ในถิ่นซอยหยกมณีนี้ ยังกล้ามาอวดดี?"

ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ถูกเย่เฮยตบล้มอยู่บนพื้น ลุกขึ้นมากันหมด จ้องหลินอิ่งอย่างไม่พอใจ

เท่าที่พวกเขาดูแล้ว เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่กับไอ้แก่หวง จะไปมีความสามารถอะไร? ยังกล้าลงมือกับพี่เปาในถิ่น? ยังลงมือหนักขนาดนี้?

นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายแล้วมันคืออะไร?

หลินอิ่งหันไปมองเด็กหนุ่มรอยสักเต็มแขนอย่างเรียบเฉย ยิ้มอย่างเย็นชา

"เอื้อก อ้าก ไอ้เด็กเวร แกตายแน่ วันนี้ไม่เอาแกให้ตาย ฉันไม่แซ่เปาแล้ว" เปาต๋าจ้องหลินอิ่งอย่างโหดเหี้ยม ตะโกนพูดอย่างโมโหร้าย

มือข้างหนึ่งของเขา ถูกน้ำร้อนลวกจนหนังถลอกแล้ว บวมจนเปลี่ยนรูป หน้าตาก็บูดเบี้ยวแดงก่ำ

"ไอ้แก่หวง แกจบแน่ ฉันต้องเอาแกให้ตายล้างตระกูลแน่"

เพี๊ยะ

หลินอิ่งสะบัดมือตบหน้าเปาต๋า ตบหน้าอ้วนของเขาจนร่างกระเด็น ล้มไปไกลสิบกว่าเมตร กลิ้งอยู่บนพื้นอย่างแรง ร้องโอดโอยเสียงดัง

หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ "ต่อจากนี้ ถ้าแกกล้าหาเรื่องครอบครัวหวงชิงซานอีก มาหาเรื่องที่นี่ ฉันจะให้แกหายไปจากบนโลกนี้"

"เย่เฮย โยนพวกนี้ออกไป"

"ครับ"

เย่เฮยได้รับคำสั่ง ก็พุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล ดึงตัวเปาต๋าขึ้น ทั้งต่อยทั้งถีบ จนเด็กหนุ่มนักเลงกลุ่มนี้ร้องหาพ่อหาแม่ หน้าบวมช้ำ แล้วโยนออกไปบนถนนอย่างรุนแรง

"แก แกรออยู่นี่เลย ไอ้เด็กเวร แน่จริงแกอย่าหนีไปไหน"

เปาต๋าถูกซ้อมจนเลือดเต็มตัว ยังแสดงท่าทางไม่พอใจ นั่งเข้าไปในรถเก๋งสีดำ หยิบโทรศัพท์ออกมา

หลินอิ่งไม่สนใจพวกนักเลงไร้สมองพวกนั้นอีก หมุนตัวมา มองไปที่หวงชิงซานและหวงเสี่ยวเหมย

หวงชิงซานสีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางเหมือนมีความในใจ

หวงเสี่ยวเหมยหลบอยู่ด้านหลังหวงเสี่ยวเหมย มองหน้าหลินอิ่งอย่างแปลกใจ ในสายตามีความเคารพนับถืออยู่บ้าง

"ท่านปู่หวง คุณบอกว่าคุณใช้หนี้บุญคุณตระกูลฉีแล้ว มันเรื่องอะไรกัน?" หลินอิ่งถามอย่างจริงจัง

หวงชิงซานเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเหมือนคิดย้อนเรื่องในอดีตที่นานมาก เปิดปากพูดว่า "คุณชายอิ่ง ผมเรียกคุณแบบนี้น่าจะถูก? คุณน่าจะคล้ายพ่อของคุณ กับนายท่านฉีสมัยหนุ่ม เหมือนเกาะมาจากพิมพ์เดียวกัน"

"หลายปีนานมาแล้ว พ่อของคุณมาหาผม ให้ผมออกไป" หวงชิงซานน้ำเสียงเคร่งขรึม "ผลสุดท้าย สาหัสมาก พ่อของคุณและตระกูลฉีถูกฆ่าล้างหมด ผมก็สูญเสียงเพื่อนและคนรัก และลูกบุญธรรมหลายคน"

"สำหรับตระกูลฉี ผมทำสุดความสามารถแล้ว ขอโทษด้วย ไม่สามารถช่วยตระกูลฉีจากอันตรายได้"

"เพราะฉะนั้น คุณชายอิ่ง คุณอย่าบังคับผมอีกเลย ชีวิตที่เหลือ ผมอยากดูแลลูกสาวให้ดี ใช้ชีวิตธรรมดาก็พอแล้ว"

พูดจบ หวงซิงซานก็ไม่อยากพูดอะไรอีก ท่าทางปวดใจเหนื่อยล้า

"ผมพูดจบแล้ว ยายหนู ส่งแขก" หวงชิงซานพูด ยื่นมือบอกหวงเสี่ยวเหมย

ได้ยินคำพูดพวกนี้แล้ว หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย

ครั้งที่แล้วตอนตระกูลฉีเจอวิกฤติฆ่าล้างตระกูล ฉีเหอถูเคยหาหวงชิงซานออกไปแล้ว?

ตอนนั้นเป็นช่วงที่นายท่านอยู่ในอาการสลบ คิดว่าคงไม่รู้เรื่อง