บทที่ 551 ผมจะช่วยคุณแก้แค้น

เย่เฮยสีหน้าตกตะลึง ใบหน้าแดงก่ำ หายใจหอบและเร็ว เสมือนประลองฝีมือกับหวงชิงซานไม่กี่ท่า ค่อนข้างลำบากเหมือนกัน

"อายุแก่ชราแล้ว ก็กดทับผมได้......." เย่เฮยพึมพำเอง ถอยไปรายงานข้างหลินอิ่ง "ท่านประมุข ฝีมือคนนี้ไม่ได้อยู่รองผม......."

หลินอิ่งพยักหน้าเล็กน้อย หวงชิงซานเป็นยอดฝีมือคนสำคัญของตระกูลฉีในแวดวงลึกลับ ได้รับความสำคัญจากปู่ของตัวเอง มีฝีมือการต่อสู้ระดับนี้ ก็ไม่แปลก

"คุณ คุณเป็นใครกันแน่ พูดมา"

หวงชิงซานจ้องเย่เฮยอย่างดุดัน แววตาแดงก่ำ ถามด้วยความโมโห

"ท่านปู่หวง เรื่องที่คุณอยากถามเขา อย่างน้อยก็ต้องบอกผม เรื่องบางอย่างของคุณ" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย "เย่เฮย เทน้ำชาให้ท่านปู่หวง"

เย่เฮยพยักหน้า ยกกาน้ำชาขึ้นเทน้ำชาหนึ่งแก้ว กำลังจะยื่นไปให้หวงชิงซาน

"คุณชายอิ่ง ผมไม่รู้จริงๆว่าคุณมีความมั่นใจแค่ไหน เก็บคนแบบนี้ไว้ข้างกาย ที่มาเกรงว่าจะไม่ธรรมดา" หวงชิงซานพูดเสียงเคร่งขรึม

เขาจ้องเย่เฮยที่ยื่นน้ำชามาด้วยความโกรธ ท่าทางเหมือนดั่งโกรธแค้นมหาศาล พูดว่า "วันนี้ ผมต้องจับตัวเด็กคนนี้ให้ได้"

ปัง

หวงชิงซานตบแก้วน้ำชากระเด็น สะบัดมือก็ฟาดไปทางเย่เฮย ฟาดจนเกิดเสียงลงดังสนั่น ทันใดนั้นเหมือนดั่งอากาศเกิดแรงกดดันต่ำระเบิดออก หมุนเป็นคลื่นลมแรง เสียงดังโคร่ง

ขอแค่เห็นกับตา ไม่มีใครสงสัย ฝ่ามือนี้สามารถพลิกรถบรรทุกที่บรรจุของเต็มคันรถได้ ภาพสะเทือนขวัญผู้พบเห็น

เย่เฮยสีหน้าตกใจ เสื้อลำลองทั้งชุดพองตัวขึ้น กำลังจะใช้กำลังภายในเพื่อลงมือ

ปัง

หลินอิ่งไม่รู้ว่าปรากฏตัวอยู่ข้างหน้าหวงชิงซานตั้งแต่เมื่อไหร่ ยื่นมือจับข้อมือของเขาไว้

ทันใดนั้น ฝ่ามืออันแข็งแกร่งที่พลิกภูเขาน้ำทะเลได้ ก็หายไปในพริบตา

หวงชิงซานมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าตกตะลึง สายตาเหมือนดังมองเห็นสัตว์ประหลาด

สามารถใช้มือเปล่ารับฝ่ามืออันโกรธจัดของเขาอย่างง่ายดาย นี่มัน คุณชายอิ่งตระกูลฉีท่านนี้ เป็นเทพเทวดามาจากไหน?

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง อยากดึงมือกลับ กลับพบว่าแขนของเขาเหมือนถูกเชื่อมตายตรงนั้น ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

"คุณ คุณชายอิ่ง คุณ"

"ท่านปู่หวง มีคำถามอะไร นั่งแล้วค่อยคุยกัน" หลินอิ่งยื่นน้ำชาให้ "ดื่มชา ระงับอารมณ์"

หวงชิงซานจ้องหลินอิ่งตาไม่กะพริบ ยังไม่ได้สติจากอาการตกตะลึง รับแก้วน้ำชาอย่างแปลกใจ ค่อยๆนั่งลงไปที่เก้าอี้ไม้

หลินอิ่งก็เข้านั่ง หยิบแก้วน้ำชาขึ้นดื่ม นั่งตรงข้ามกับหวงชิงซาน

"ที่แท้ยอดฝีมือรายการฟ้าอยู่ตรงหน้า ผมเสียมารยาทแล้ว"

หวงชิงซานยกน้ำชาดื่มเคารพหลินอิ่ง มองหลินอิ่งพูดอย่างเคร่งเครียด ความรู้สึกในใจปั่นป่วน นานมากก็ไม่อาจสงบลงได้

ใช่แล้ว เขาตกตะลึงในตัวหลินอิ่งมาก

ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่ถึง ลูกที่ถูกทิ้งของตระกูลฉีในอดีต กลับเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งขนาดนี้

หวงชิงซานเป็นคนเก่าแก่ที่อยู่ในแวดวงผู้ลึกลับ สมัยหนุ่มก็เคยถูกยกย่องว่าเป็นคนโหดที่สามารถแย่งชิงตำแหน่งรายการแห่งฟ้าได้