บทที่ 555 เข้าเยี่ยมตระกูลจ้าว

"เชี่ยจุน แกรีบคุกเข่าที่ร้านอาหารจ้วยเจียงซานเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กล้าพูดมากอีกแค่คำเดียว ฉันกลับไปเอาแกไปฝังบนเขาแน่"

ในโทรศัพท์ เป็นเสียงอันโมโหที่ดังขึ้นมา

ทันใดนั้น เชี่ยจุนสีหน้าซีดขาว ใบหน้าเหมือนคนตาย เหมือนดั่งไร้ความรู้สึกทั่วร่าง

เสียงดังติ๊ด ทางโน้นวางสายแล้ว

ทันใดนั้นบรรยากาศกดดันอย่างพูดไม่ถูก ทั้งด้านในด้านนอก ต่างก็เงียบไร้เสียง

ลูกน้องที่เชี่ยจุนพามา ต่างก็หุบปากแน่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลยแม้แต่คนเดียว

ทุกคน ต่างก็ใช้สายตาที่เคารพและเกรงกลัว แอบมองหลินอิ่ง ไม่กล้าแม้แต่มองโดยตรง กลัวว่าจะถูกหลินอิ่งจ้อง

พวกเขาเก็บอาวุธเข้าไปเงียบๆอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ท่าทางหวาดกลัว

หลินอิ่งนั่งดื่มน้ำชาอย่างใจเย็น ราศีที่ไม่ต้องโมโหก็ดูแข็งแกร่งขนาดนั้น ก็ทำให้ทุกคนหวาดกลัวจนตัวสั่นแล้ว เหงื่อไหลไม่หยุด

สถานการณ์ประหลาดมาก ช่างน่ากลัวมาก

สถานการณ์พลิกผันแบบนี้ คนโง่ขนาดไหนในเหตุการณ์ก็ดูออก

ชายหนุ่มที่นั่งดื่มชาตรงนั้น นั่นไม่ได้ข่มขู่ใคร แต่แค่โทรศัพท์สายเดียวก็เรียกลูกพี่ซื่อออกมาได้จริง

ต้องรู้ว่า ซื่อไท่ลูกพี่ซื่อ นั่นเป็นถึงผู้นำใหญ่ในเขตเมืองเก่า

อย่าว่าแต่ย่านพาณิชย์หยกมณีเล็กๆเลย ซอยต่างๆในเขตเมืองเก่า นั่นเป็นลูกน้องของลูกพี่ซื่อทั้งหมด

ลูกพี่ซื่อ ในโลกแห่งความมืดเขตเมืองเก่า ก็มีตำแหน่งอยู่เหมือนดั่งเจ้าพ่อ

สิบนาทีผ่านไป

รถRolls-Royceสีดำคันหนึ่งขับเข้ามาในซอยหยกมณี จอดอยู่หน้าร้านอาหารจ้วยเจียงซาน

เสียงฮวั๊ก ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ สีหน้าดุดัน บนใบหน้ามีรอยแผลมีดอยู่หลายแผล ไม่กล้ารอให้คนขับรถมาเปิดประตู ก็รีบวิ่งลงจากรถ วิ่งเข้าไปในร้านจ้วยเจียงซานอย่างรวดเร็ว

"ท่านอิ่ง ขอโทษครับ ผมมาช้าไปแล้ว"

ซื่อไท่ยืนตัวตรง ก้มคำนับต่อหน้าหลินอิ่งเก้าสิบองศา เหงื่อท่วมหน้าผาก

เขาให้หางตาเหล่มองเชี่ยจุน สายตาอันโหดเหี้ยมนั้นจ้องจนสามารถฆ่าเชี่ยจุนให้ตายได้

ลูกน้องในมือเชี่ยจุน ก่อเรื่องเก่งนัก แม้แต่ท่านอิ่งยังกล้าหาเรื่อง? นี่จะไม่รู้จักความเคารพที่ต่ำที่สูงแม้แต่นิดเดียว

ท่านอิ่ง นั่นเป็นถึงเจ้านายของลูกพี่ซื่อไท่ของเขาและหยูจื๋อเฉิง

หลินอิ่งวางแก้วน้ำชา มองซื่อไท่อย่างลึกซึ้ง

ซื่อไท่ไม่กล้ามองหลินอิ่ง ก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้น

"ซื่อไท่ คนนี้เป็นคนของคุณ ดูว่าจะจัดการยังไง" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

"ผมไม่กล้า รอคำสั่งท่านอิ่งทั้งหมดครับ" ซื่อไท่พูดอย่างเคารพ

"คุณไม่กล้า?" หลินอิ่งพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณดูแลลูกน้องยังไง?"

"เขตเมืองเก่าให้คุณเป็นคนดูแล ควบคุมจนวุ่นวายขนาดนี้? ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกลางถนน? ยังสามารถใช้ชื่อของคุณสร้างเรื่องก่อกวน ปล่อยหนี้นอกระบบ แย่งลูกสาวชาวบ้าน?"

คำพูดอันเย็นชาของหลินอิ่งพูดจบ ก็เหมือนเข็มทิ่มแทงอยู่ในใจซื่อไท่

ความกดดันของซื่อไท่เพิ่มพูนขึ้น ตัวสั่นทั้งร่าง จนเกือบจะเป็นลมไปทันที

ท่านอิ่งโมโหจริงแล้ว เริ่มสงสัยความสามารถของเขาแล้ว......

"ท่านอิ่ง ผมสั่งสอนลูกน้องไม่ดี ขอโทษครับ ที่ทำให้ท่านผิดหวัง" ซื่อไท่สีหน้าตื่นเต้น พูดอย่างจริงจัง "ท่านจะลงโทษยังไง ผมยอมรับทุกอย่าง ผมจำบุญคุณของท่านอิ่งไว้ตลอด ถ้าตอนนั้นไม่มีท่านอิ่ง ผมก็ไม่มีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้แล้ว"

ใช่แล้ว ถ้าหากไม่ใช่หลินอิ่งควบคุมตี้จิง ตอนนั้นเขาและหยูจื๋อเฉิงถูกคนจับตัวไป ก็คงตายหมดแล้ว

ไม่มีท่านอิ่ง เขาก็ไม่มีวันมีตำแหน่งอย่างวันนี้ได้

สามารถเป็นถึงหัวหน้าของเขตเมืองเก่า นั่นก็เป็นเพราะผู้นำได้ดีก็ดีไปด้วย นั่งบนเรือลำเดียวกันพร้อมหยูจื๋อเฉิงของท่านอิ่งตระกูลฉี

เพราะฉะนั้น ถึงหลินอิ่งจะสั่งคำเดียวว่าให้เขาไปตาย เขาก็ต้องทำตามอย่างแน่นอน

หลินอิ่งค่อยๆลุกขึ้น มือไขว้หลัง สายตาอันเฉียบคมมองทุกคนในเหตุการณ์

วินาทีนี้ ชายฉกรรจ์ชุดสูททุกคนในเหตุการณ์ ต่างพากันก้มหน้า