บทที่ 567 ผอ.โรงเรียนมาคุย

โดยข้อเท็จจริง ความมั่นใจในตัวเองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

โดยเฉพาะกับหยังสู้สู้ที่ตั้งแต่อายุยังน้อย ในช่วงวัยเด็กอ่อนก็ถูกแม่เลี้ยงทารุณให้แล้ว ในใจฝังลึกด้วยปมด้อยชัดเจน ตอนนี้อยู่ในโรงเรียน ยังมาถูกเพื่อนนักเรียนกลั่นแกล้งอย่างนี้ อีกยังถูกครูบาอาจารย์กดดันอย่างไม่เป็นธรรม ต้องประสบพบกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้

เด็กสาวเล็กๆ ขนาดนี้ ตั้งแต่วัยเด็กเล็กถูกครอบด้วยเงาดำมืด ทั้งยังไม่ได้รับการดูแลด้วยความรักจากพ่อแม่ ชั่วชีวิตทั้งชาติที่จะอยู่ต่อไปคงไม่มีวันได้โงหัวขึ้นแน่

"หนู เข้าใจค่ะ คุณอา"หยังสู้สู้ ผงกหัวอย่างหนักแน่น แววตาที่แน่วแน่ เดินก้าวเข้าไปหาหูเจี้ยนที่เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

"นี่แก!แกคิดจะทำอะไร? แกยังคิดจะให้ยัยเด็กไม่มีคนสั่งสอนนั่น มาตบลูกฉันอีกหรือ?"เมียของหูบาพูดอย่างตระหนกตื่น คิดหวังจะปกป้องลูกตัวเอง

"โอ๊ย อ่า..."

ขณะที่หล่อนกำลังโวยวาย หลินอิ่งบิดแขนหูบาอย่างแรง ปวดจนเขาร้องเสียงหลง

"คุณรับเงินของผมไปแล้ว ทำไมจะตบตีลูกคุณไม่ได้ มีปัญหามั้ย?"หลินอิ่งถามเสียงเยือกเย็น

"ไม่...ไม่มีปัญหา"หูบาพูดเสียงหอบขัดๆ "ยัยเมีย ปล่อย ปล่อยเด็กหญิงคนนั้นตบตี ไม่เป็นไร ลูกเราไม่ขาดทุนเท่าไหร่หรอก"

"เพี๊ยะ..!"

หยังสู้สู้ตรงเข้าไปตบหูเจี้ยนเต็มแรง

หูเจี้ยนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ขวัญกระเจิงจนทำอะไรไม่ถูก

"เธอก่อนหน้านี้ตบฉันทีหนึ่ง ฉันก็ตบเธอคืนทีนึง คุณอาหลินให้ฉันตบเธอ 19 ที ฉันก็ไม่อยากจะตบเธอแล้วหละ ทีหลัง เธออย่ามาด่าว่าเรื่องพ่อแม่ฉันอีกนะ"หยังสู้สู้พูดกับหูเจี้ยนอย่างจริงจัง แล้วหันหลังเดินกลับไปหาหลินอิ่ง

"คุณหลินครับ ตอนนี้คุณพอใจแล้วนะ ปล่อยผมได้ยัง?"หูบากดเสียงทุ้มพูด ฝืนเก็บอารมณ์ลงไว้

ในชั่วขณะนี้เขาต้องตีสีหน้ายอมให้ แต่ในใจสุดแสนจะเจ็บแค้น หลินอิ่ง

ได้แต่รอหวังให้หลินอิ่งคลายมือออก เขาจะได้สั่งระดมคน ไม่นานคงได้จับตัวหลินอิ่งมาสั่งสอนให้สาแก่ใจ

"ผมบอกแล้วว่า เรื่องที่เมียคุณตบตีหยังสู้สู้ยังไม่ได้เคลียร์"หลินอิ่งพูดเนิบๆ

"นี่แกคิดจะเอายังไงอีก?"หูบาฝืนเก็บอารมณ์โกรธถาม

"แกเป็นใคร ไม่รู้จักเคารพกฎหมายบ้านเมือง กล้าดียังไงมาก่อกวนในโรงเรียนชิงถึง รู้ไหมว่าใครเป็นใคร ใครเป็นประธานคณะกรรมการอำนวยการ ที่นี่?"

ในขณะนั้นเอง นอกห้องทำงานมีเสียงตวาดดังเข้ามา

ปรากฏเป็นชายหัวล้านวัยกลางคน แต่งชุดสากลผูกเนคไท หน้าตาอิ่มเอิบอย่างมีบารมีเดินเข้ามา

หลังชายกลางคนหัวล้าน เป็นฝูงรปภ.ของโรงเรียนเดินตามกันมา

"ครูใหญ่ซุนคะ ไอ้เด็กหนุ่มคนนี้แหละ ดูเหมือนจะแซ่หลิน เป็นผู้ปกครองของเด็กหญิงหยังสู้สู้ ที่ตบตีลูกของท่านประธานหูค่ะ ไอ้หนุ่มแซ่หลินนั่นมันไม่ยอมรับคะ ตอนนี้มันจับประธานหูอยู่ตรงนั้น กำลังก่อกวนอยู่ค่ะ"ครูผู้หญิงคนหนึ่งที่มากับชายหัวล้านรีบเล่าเหตุการณ์

คงเป็นครูผู้หญิงใส่แว่น—อาจารย์หลี นั่น ไม่รู้หลบออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไปตามเอาคนกลุ่มนี้เข้ามา

"ฉันเป็นครูใหญ่โรงเรียนชิงถึงแห่งนี้!ฉันจะบอกแกนะ แกมาก่อกวนในโรงเรียนนี้ อีกทั้งยังกล้าทำร้ายท่านประธานหู แกนี่จบไม่ได้ดีเป็นแน่แท้"ครูใหญ่ซุนถลึงตาจ้องหลินอิ่ง พูดเตือนอย่างข่มขู่

"แกรีบปล่อยท่านประธานหูให้ฉันทันทีเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะโทรฯ.บอกให้ท่านผู้อำนวยการหลี่ มาจับกุม!ประธานเซ่ของสถาบันเรามีความสนิทกับผู้อำนวยการหลี่เป็นอย่างมากนะ"

ครูใหญ่ซุนยืนเท้าสะเอว ใช้น้ำเสียงออกคำสั่งตะคอกใส่หลินอิ่ง

ส่วนกลุ่มรปภ.ของโรงเรียน ก็ทยอยเข้ามาในห้อง ยืนรายล้อมหลินอิ่งห่างอยู่ในระยะ 5 เมตร

"ประธานเซ่ หรือ? คุณไปบอกให้ ประธานผู้อำนวยการของพวกคุณท่านนี้มาพบผมหน่อย"หลินอิ่งพูดเรียบๆ

หลินอิ่งรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะคุยอธิบายอะไรกับคนกลุ่มนี้ละ

ล้วนแล้วแต่คนที่ไม่ยอมแยกแยะเขียวแดงขุ่นขาว มายอประธานหูบาคนนี้อย่างกับเป็นพ่อ

แล้วดันยังมาเป็นครูบาอาจารย์ ทำเรื่องฟื้นฟูการศึกษา มันช่างเหลวแหลกสุดแท้

"ยังจะมาอ้างประธานเซ่อีก? คุยเรื่องไม่เบาเลยนะ แกคิดว่าแกเป็นใคร?"ครูใหญ่ซุนพูดอย่างไม่พอใจ

"ที่นี่สถาบันชิงถึง แกมาก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่ ฉันจะดูซิว่าแกแน่สักแค่ไหน จะดำ จะขาว เชิญดาหน้ามาเลย!จะขอดูซิว่าแกมันจะมีปัญญาแค่ไหน?"