บทที่ 566 ใบหน้ามูลค่าห้าล้าน?

"เอาอย่างนี้ละกัน ในเมื่ออยู่ในสถานที่ที่เป็นโรงเรียน กูก็คุยกับแกอย่างนี้ละกัน"หูบาแจงเนิบๆ "ยัยเด็กหน้าโง่ที่แกเป็นผู้ดูแลนั่น มันมาทำหน้าลูกของข้าบาดเป็นแผล เอาง่ายๆ จ่ายตังค์"

"จ่ายตังค์เสร็จ ขอขมา ข้าก็จะปล่อยให้แกออกจากโรงเรียนนี้ไปได้"หูบามองหน้าหลินอิ่งเย้ยๆ "ถ้าหากทำให้ข้าสบายใจ ก็จะพิจารณาปล่อยแกไป เปิดทางรอดให้แก"

หลิ่นอิ่งสีหน้าเฉยเป็นปกติ พูดว่า "จ่ายเงิน? ก็ได้ คุณจะเอาเท่าไหร่?"

"อุว้าว? เด็กน้อยกลัวมีเรื่อง? ดีมาก รู้เรื่องดี"หูบายิ้มยะเยือก ในใจรู้สึกได้ว่าหลินอิ่งคงเห็นบอดี้การ์ดของตนแล้ว เกิดกลัวต้องยอมสยบ

"เห็นแก่ว่าเด็กน้อยอย่างแกมีสำนึกที่น่าเอ็นดูอยู่บ้าง งั้นก็จะให้โอกาสแก ลูกของข้านั้นมีค่าดุจทอง มาโดนบาดเป็นแผลที่หน้า แกจ่ายมา 5 ล้านก็แล้วกันถือว่าเรื่องจบกัน"เมียของหูบาพูด ราวกับว่าจ่าย 5 ล้านนี้เป็นการสมเหตุสมผล

"ยอมให้แกจ่าย 5 ล้านเป็นค่ายารักษาและค่าทำขวัญนะ ปล่อยให้ไอ้เด็กน้อยอย่างแกมีจุดที่ลง อย่ามาอิดออดไม่พอใจ"หูบาพูดข่มเสียงเกรี้ยว "ถ้าแกไม่จ่ายไม่ขอขมา ทำให้ข้าเดือดแค้นละก็ ตอนนั้นแกอาจต้องจ่ายถึงชีวิตก็เป็นได้!"

"ท่านประธานหู ท่านก็จะเป็นการทำให้เขาลำบากใจละมั้ง ดูสภาพเขาแบบนี้นะ จะจ่ายได้ถึง 5 ล้าน"อาจารย์หลีมองหลินอิ่งอย่างสมเพช พูดประจบอยู่ข้างๆ

"อาจารย์หลี เธอก็พูดถูกนะ สมแล้วที่มีความรู้เป็นครูบาอาจารย์ พูดจามีระดับ"หูปาพูดเย้ยเยาะมองหน้าหลินอิ่งแล้วพูดต่อ "5 ล้านจะจ่ายไหวไหมหนอ? ว่ากันตามเหตุผลนะ แกสามารถส่งยัยเด็กนี่มาเรียนโรงเรียนระดับนี้ได้ คงก็น่าจะไหวมั้ง ถ้าไม่ไหวก็บอกมาตรงๆ ข้าจะได้วางแบบจัดการกับแกให้เหมาะสม"

"ตบหน้าลูกคุณ ต้องจ่าย ห้า ล้าน ถูกต้องนะ?"หลินอิ่งพูดเนิบๆ

"ถูกต้อง ฟังไม่ผิด ห้าล้าน!"เมียหูบาพูดพร้อมยิ้มอย่างเย้ยเยาะ

"ขอเลขบัตรเครดิตธนาคารของคุณหน่อย"หลินอิ่งพูดเนิบๆ

"ฮ่า?"หูบามองหลินอิ่งอย่างพิเคราะห์ด้วยอารมณ์สนุก ก็ไม่รู้หลินอิ่งคิดอะไรอยู่

เขาก็คิดแค่ตั้งใจหยอกเย้ากวนประสาทหลินอิ่งเล่น ไม่คิดว่าไอ้หน้าซื่อบื้อคนนี้เตรียมจะจ่ายเงินให้จริงๆ มันน่าสนุกแล้วสิ

ว่าไปพลาง เมียหูบาก็ยื่นส่งการ์ดธนาคารให้หลินอิ่ง

หลินอิ่งควักโทรศัพท์ออกมา กดโอนเงินไป

ติ๊ง

"อื๋อน์?"เสียงเครื่องโทรศัพท์ของหูบาดังขึ้นทีหนึ่ง เขายกโทรศัพท์ขึ้นดู ฉับพลัน สีหน้าแสดงออกอาการตื่น

"หนึ่งร้อยล้าน? ฮ่าๆๆๆๆ!ไอ้หนู แกนี่ดูมีตระกูลไม่เบาเลยนะ ใช้ได้ๆ มีอนาคต"หูบาพูดหยอกแกมเย้ย แววตาอิ่มเอิบด้วยความโลภ

"อะไรนะ? คุณผัว มันโอนมาให้เท่าไหร่นะ?"เมียหูบารีบเดินเข้ามาดูเองด้วยตา ตามมาด้วยความดีใจออกนอกหน้า

ใช่แล้ว หลินอิ่งโอนเงินไปให้หนึ่งร้อยล้าน

"ถือว่าไอ้หนูแกนี่ตายังมีแวว แกคงรู้แล้วสินะว่าข้าหูบาเป็นใคร เหอะๆๆ"หูบาหัวเราะอย่างสะใจ "เห็นว่าแกยังเป็นคนรู้ดี เรื่องวันนี้ เป็นอันถือว่าจบเรียบร้อย ต่อไปนี่ กลับไปสั่งสอนยัยเด็กคนนี้ให้ดีๆ หละ"

"ไป คุณเมีย เรากลับบ้านกันเถอะ"หูบาลุกขึ้นอย่างอารมณ์ดี ดึงเมียจูงลูกเตรียมจากไป

"มันไอ้หน้าโง่แท้จริงเชียว เวรกรรมมัน"เมียของหูบาพูดเยาะ

"เหอะๆ .."หูบาก็หัวเราะตาม มองหน้าหลินอิ่งด้วยสายตาสมเพช

ในใจเขาทั้งสองยังเข้าใจว่า หลินอิ่งคนนี้คงมีปัญหาทางสมอง

ไม่รู้มหาเศรษฐีคนไหนในตี้จิงมีลูกปัญญาอ่อนผลาญตระกูลแบบนี้ออกมา

หนึ่งร้อยล้าน สำหรับหูบา เศรษฐีระดับพันล้านอย่างเขา อาจไม่ถือว่าจะเป็นลาภกำไรมากมาย

แต่ ก็เป็นลาภลอยเล็กๆ ก้อนหนึ่ง ซึ่งก็เป็นเรื่องน่าดีใจอย่างยิ่ง

หูบาสองผัวเมียกำลังจะเดินจากไปอย่างลิงโลด ทันใดนั้น หลินอิ่งยื่นมือออกขวาง

"ทำอะไรของแก?"หูบามองหน้าหลินอิ่งตะคอกถามเสียงเย็นชา