บทที่ 565 ลูกชายฉันค่าแพงดุจทอง

เสียงเย็นชาของหลินอิ่งพูดจบ บรรยากาศโชยมาซึ่งกลิ่นอายของมัจจุราช

ชั่ววูบนั้นเอง หูบากับอาจารย์หลี หน้าถอดสี รู้สึกสะท้านหนาววูบขึ้นมา

"แกไอ้เด็กระยำ แกพูดอะไร? ด่าใครฮึ"หญิงวัยกลางคนชี้หน้าหลินอิ่ง ตะคอกใส่ "ไม่ดูตัวเองเสียบ้างว่าเป็นตัวอะไร สอนอีลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ออกมายังไง? ยังกล้ามาด่าว่าคนอย่างข้า"

"แม่งเอ๊ย!ตะกี้แกว่าใครเล่นอะไรไม่เป็นเรื่อง แกว่าเมียข้า ใช่ไหม?"หูบา ตอนแรกก็ชะงักไปชั่วแวบ หลังจากนั้นก็ลุกพรวดจากที่นั่ง มองหน้าหลินอิ่งอย่างกราดเกรี้ยว

"นี่เป็นการยอมรับของคุณแล้วใช่ไหม ว่าคุณเป็นคนลงมือตบหยังสู้สู้?"แววตาของหลินอิ่งเย็นเยือก เขม็งจ้องหญิงวัยกลางคน

"ใช่แล้วจะทำไม? ลูกฉันสูงค่าดั่งทอง ยัยเด็กซื่อบื้อนี่กรีดหน้าลูกฉันจนเป็นแผลบาด ฉันจะตบมันสักสองทีจะมีปัญหาอะไร?"หญิงวัยกลางคนยืนท้าวสะเอวพูดหยาม "ถ้าไม่เห็นว่ามันยังเป็นเด็กน้อย ฉันให้คนหักแขนมันไปแล้ว"

"ฉันว่า ไอ้เด็กน้อยอย่างแกนี่มาจากไหนกัน ดูท่าทีเหมือนยังข้องใจใช่ไหม?"หูบาวางสีหน้าหยามเหยียด พูดอย่างเย็นชาว่า "แกมาก็เหมาะดีแล้ว ยัยเด็กไม่มีคนสั่งสอนคนนี้ตบตีลูกข้าจนเป็นแผล ข้ากำลังจะหาตัวผู้ปกครองมันมา"

"ลูกคุณมีค่าสูงดั่งทองงั้นหรือ? แล้วหยังสู้สู้ เด็กคนนี้ก็ไม่สูงค่าดั่งทองหรือ?"หลินอิ่งถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

หยังสู้สู้อยู่ในโรงเรียน ถูกเพื่อนนักเรียนกลั่นแกล้ง แล้วลูกคนแซ่หูด่าหล่อนว่าลูกไม่มีพ่อแม่ ชวนพาเพื่อนนักเรียนดูหมิ่นและรังแกเธอ

เด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ ถูกคนรุมล้อมว่าด่าพ่อแม่ และยังถูกรังแกแกล้งสาดด้วยน้ำใส่หัว จึงเขวี้ยงขวดน้ำใส่ ล้วนเป็นเหตุเกิดที่เป็นไปตามปฏิกิริยาปกติ

แน่นอนที่สุด เด็กอายุขนาดนี้ถูกเพื่อนรุ่นเดียวกันรังแก ในใจคงต้องเป็นแผลที่ถูกปลูกฝัง

พูดง่ายๆ ก็คือ หากเป็นเรื่องเด็กกับเด็กด้วยกันทะเลาะตีกัน จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

แต่เรื่องดันไม่ใช่มีแค่นี้ ไอ้เจ้าแซ่หูคนนี้มีความร่ำรวยเงินทองพร้อมอำนาจบารมี พาเอาบรรดาครูอาจารย์เข้าข้างไปที่เขา จึงกลับโยนความผิดทั้งหมดลงมาที่หยังสู้สู้

ที่น่าเจ็บแค้นมากที่สุดคือยัยผู้หญิงวัยสี่สิบกว่านั่น ขนาดกล้าลงมือตบเด็กหญิงตัวเล็กๆ อย่างหยังสู้สู้ นี่มันไม่ใช่เรื่องแล้ว

"เฮอะๆ ยัยเด็กกะเรวกะราดไม่มีพ่อแม่นั่น มันไม่ได้รับการสั่งสอน จะเอาอะไรมาเทียบลูกฉัน"หญิงวัยกลางคนพูดอย่างเหยียดๆ "ฉันจะว่าแกไอ้หน้าเหม็นนี่แหละ มันสมองคงน่าจะมีปัญหา"

หูบา ก็ส่งเสียงมาอย่างยิ้มเยาะว่า "แกเป็นผู้ปกครองดูแลหยังสู้สู้ ใช่ไหม? ข้าจะพูดอะไรไม่ค่อยน่าฟังหน่อยนะ อย่างยัยหยังสู้สู้นี่ ปล่อยต่อไปนะ จะให้มาเป็นขี้ข้าของลูกข้านี่นะ ยังไม่มีคุณสมบัติพอเลย"

"ลูกข้าแค่ด่าให้สองสามคำจะเป็นไรไป ยังกล้าเขวี้ยงปาของใส่ เมียข้าตบสั่งสอนมันสองทีแล้วเป็นไร"หูบาพูดข่มขู่ต่อว่า "แกไอ้พวกสมองทึบนี่ ไม่เพียงข้าจะตบไอ้เด็กคนนี้นี่ ถ้าแกยังจะงี่เง่า กูจะอัดแกด้วย"

ฟังผัวเมียแซ่หูนี่มันพูด หลินอิ่งได้แต่ส่ายหัว ท่าทางยิ่งดูเย็นยะเยือก

เขาหันมองไปที่คุณครูที่ใส่แว่นยืนอยู่ข้างๆ นั้น ครูประจำชั้นของหยังสู้สู้ อาจารย์หลี

"อาจารย์หลี ท่านเป็นถึงครูบาอาจารย์ จัดการเรื่องทั้งหมดได้แค่นี้เองหรือ?"หลินอิ่งถามอย่างเยือกเย็น "ถ้าหากทางโรงเรียนไม่สามารถจัดการให้ดีได้ ถ้าเช่นนั้น ผมคงต้องลงมือจัดการเองละ"

"อือม์? คุณพูดยังไงนี่? คุณเห็นว่าที่ฉันจัดการไปนี่ มีปัญหาหรือ?"อาจารย์หลีพูดด้วยมาดครูบาอาจารย์ "ฉันดูสภาพคุณนี่จะเป็นผู้ปกครองแบบไหนกัน? มีคุณสมบัติอะไรที่ไหนกัน? มิน่าหละที่หยังสู้สู้ถึงดูเป็นเด็กไม่มีคนสั่งสอน เพราะมีคุณอาแบบนี้นี่เอง ถึงได้เป็นแบบนี้"