บทที่ 564 แกเป็นอะไรกับหล่อน？

อาจารย์หลี ดูเหมือนเกรงกลัวในอิทธิพลของหูบาเป็นอย่างมาก ยิ้มประจบพูดว่า "ท่านประธานหูคะ ท่านวางใจเถอะค่ะ ดิฉันจะต้องตามเอาคนของหล่อนมาให้ได้ ถึงผู้ปกครองหล่อนไม่ยอมมา ดิฉันก็จะไม่ให้หล่อนเข้าเรียนอีกต่อไป หล่อนได้ทำผิดกฎระเบียบของโรงเรียนแล้ว หากท่านยังไม่พอใจอีก ดิฉันก็จะให้หล่อนออกจากโรงเรียนไปเลย ถึงเวลานั้น คนที่บ้านหล่อนยังไงก็ต้องมาแน่แล้วละคะ"

"ฮึ!อาจารย์หลี จะให้ดีนะ คุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้เคลียร์ คุณรู้ไหม ประธานเซ่ ของสถาบันนี้ เป็นอะไรกับฉัน ถ้าคุณเคลียร์ไม่ชัดเจน คุณก็ไม่ต้องอยู่ที่โรงเรียนนี้อีกต่อไป"หูบาพูดข่มขู่ นั่งลงที่เก้าอี้ครู สบัดขาขึ้นไขว่ห้าง

"ค่ะๆ ..เรื่องนี้ดิฉันเข้าใจค่ะ ทราบดีค่ะ ท่านประธานเซ่ ได้โทรศัพท์มาบอกดิฉันแล้วค่ะ"อาจารย์หลีพูดด้วยประจบยิ้ม

พูดจบ อาจารย์หลีตีหน้าบึ้ง หันกลับไปมองหยังสู้สู้ พูดเสียงเข้มว่า "หยังสู้สู้ ก้าวเข้ามานี่"

หยังสู้สู้ก้าวเข้าไปอย่างว่าง่าย

"เธอรีบเข้าไปขอโทษยอมรับผิดกับเพื่อนนักเรียนแซ่หู ซิ และกล่าวคำขอโทษท่านประธานหูด้วย ยอมรับผิด และรีบตามคนที่บ้านเธอมาให้เร็วที่สุด รู้ไหม?"อาจารย์หลีพูดตะคอกใส่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจ

"อาจารย์..อาจารย์หลี หนู หนูไม่ผิด"หยังสู้สู้ ปาดน้ำตาแล้วพูด "ก็เพราะหูเจี้ยนเค้าเอาเครื่องดื่มมาสาดใส่หนูก่อน แล้วยังชวนเพื่อนๆ มาล้อหนู ว่าหนูไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ฮือๆๆๆ ........."

"อาจารย์ครับ ผมเพียงเผลอทำขวดเครื่องดื่มหล่น เลยกระเด็นไปถูกหน้าเค้า เค้าก็ยังมาตบผมอีกทีหนึ่ง"น้ำตาตรงขอบตาหยังสู้สู้เอ่อล้นไหลออกมาอีก แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "หูเจี้ยนมันด่าพ่อของหนู ฉะนั้น หนูจะไม่มีวันขอโทษมัน หนูไม่ขอโทษ!"

"เธอนี่มันเด็กพิลึก เธอว่าหูเจี้ยนด่าเธอ ด่าอะไรเธอ ฮ๊ะ?"อาจารย์หลีจ้องตาเขม็งใส่หยังสู้สู้อย่างไม่สบอารมณ์ "นักเรียนหู บอกว่าเธอไม่มีพ่อแม่ พูดผิดหรือ? เธอก็ไม่มีพ่อแม่อยู่แล้ว คนเขาจะพูดเรื่องจริงก็ไม่ได้เชียวหรือ? แค่นี้เธอก็เขวี้ยงขวดน้ำใส่เค้า แค่นี้เธอก็ตบตีคนได้หรือ? เธอช่างเป็นเด็กไม่มีการอบรมสั่งสอนจริงๆ มิน่าเพื่อนนักเรียนจึงไม่มีใครไม่อยากยุ่งกับเธอ"

"จะว่าไปก็อีกนะ ทำไมนักเรียนหูถึงต้องรังแกแต่เธอ? จ้องสาดน้ำเลอะเทอะใส่หัวเธอ ไม่เห็นไปรังแกคนอื่นไปล้อคนอื่นบ้าง"อาจารย์หลีพูดอย่างเป็นเหตุผล "ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังนะ เธอเอาไปคิดให้ดี หรือใครๆ ทุกคนจ้องแต่จะหาเรื่องเธอคนเดียว"

"หนู...หนู!"สีหน้าน้อยใจสุดๆ เต็มบนใบหน้าหยังสู้สู้ ไม่รู้จะพูดโต้คำพูดอาจารย์หลีได้อย่างไร

"อาจารย์ อาจารย์นั่นแหละจ้องเล่นงานหนู"หยังสู้สู้เชิดปากขึ้นพูดอย่างไม่ยอมสยบ "ท่านลำเอียง เห็นอยู่ชัดๆ ว่าหูเจี้ยนมันผิด"

"อ้าวๆ นี่เธอกล้าย้อนได้แม้ขนาดคำพูดของครูเลยนะ เธอนี่มันเรียนหนังสือไปเสียเปล่าจริงๆ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงว่าใครเป็นครูบาอาจารย์ อายุเพียงน้อยๆ ไม่ยอมรับการสั่งสอน ให้เธอโตขึ้นแล้วจะใช้ได้หรือจะหวังให้มีอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้"อาจารย์หลีว่าออกมาด้วยความโกรธ

"เราโรงเรียนชิงถึงนี้ล้วนชนชั้นผู้ดีมีสกุล สถาบันการศึกษาระดับมาตรฐานสูง มีม้าแหกคอกอย่างเธอ ขืนใครเล่าออกไปคงเป็นเรื่องโจทก์ขานให้ชาวบ้านนินทาว่ามีนักเรียนประเภทนี้ออกมาได้ยังไง!"

"มานี่ ยื่นมือออกมา"

อาจารย์หลีวางมาดอำนาจเต็ม ขยับแว่นขึ้น อีกมือคว้าเหล็กฟุตจะฟาดมือหนูน้อยหยังสู้สู้

"ไม่!คุณครู หนูไม่ผิด คุณครูทำไมต้องตีหนู?"หยังสู้สู้ส่ายหัวไปมา ความรู้สึกน้อยใจ ความไม่พอใจแสดงออกเต็มหน้า

"ยังว่าไม่ผิดอีก เธอดูหน้านักเรียนหู ซิ รอยข่วนจากเธอทำเอาห้อเลือดเต็มหน้า"อาจารย์หลีหน้าบึ้งพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ชี้ไปที่กลุ่มเด็กชายที่ยืนแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ

"แต่...แล้วคุณครูทำไมไม่ดูหน้าหนูละคะ ตะกี้เขาก็ตบหนูตั้งหลายที หนูก็เจ็บมาก"หยังสู้สู้ตอบด้วยความน้อยใจ

"หยังสู้สู้ นั่นมันสมน้ำหน้าแล้ว ใครให้เธอโยนขวดน้ำใส่หน้าฉัน"หูเจี้ยนย้อนตอบด้วยสีหน้าสะใจ ยืนแอบเข้าไปข้างตัวผู้เป็นพ่อ แบะปากล้อเลียน

"มันชักจะเกินไปใหญ่แล้ว ขนาดครูบาอาจารย์ยังไม่เคารพ คำตักเตือนของคุณครูก็ไม่ยอมฟัง เด็กเถื่อนอย่างนี้ ไม่มีพ่อแม่อบรมสั่งสอน ไม่รู้ไอ้คนที่เป็นผู้ปกครองจะเป็นพวกเศษเดนแบบไหน"หูบาขยับซิก้าในปาก พูดออกมาอย่างแดกดัน

อาจารย์หลีเห็นประธานหูไม่พอใจ เลิกคิ้วขึ้น

"ยื่นมือออกมา"

หล่อนก้าวเข้าไปคว้ามือของหยังสู้สู้..ขวับ..ขวับ...ฟาดเหล็กฟุตลงไปสองที

"ว้า...โฮ...."

ฟาดจนหยังสู้สู้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ฝ่ามือแดงบวม