บทที่ 579 ความสุขอันไม่คาดฝัน

แม่น้ำตี้ กระแสน้ำที่เชี่ยวกราก เรือเร็วที่จอดอยู่กลางแม่น้ำเพลิงไหม้อย่างรุนแรง

ท่ามกลางหมอกควันอันพลุ่งพล่าน

เงาร่างคนร่วงลงมาดั่งดาวตก ลอยอยู่กลางอากาศ ร่วงลงข้างแม่น้ำ

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย แววตาเย็นชา หันกลับไปมองซากเรือเร็ว

หลังจากการระเบิด บนร่างกายเขา ไม่ได้เปื้อนแม้แต่น้ำหยดเดียว ไม่เปื้อนแม้แต่ฝุ่น

กงจิ่ว ในที่สุดก็ตายแล้ว

ยาถอนพิษ ก็เอามาไม่ได้

นี่ก็คือจุดเซ้าซี้ของอำนาจมืดแห่งประเทศต้าเหอ

ร้ายอาจอย่างสุดขีด อำมหิตอย่างสุดขีด

"คุณชายอิ่ง ทางคุณจับตัวกงจิ่วได้ไหม?"

เวลาเดียวกัน พวกจ้าวเฉิงเฉียน รีบมาจากอาคารร้าง

จ้าวเฉิงเฉียนมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"กงจิ่วตายบนเรือแล้ว"

หลินอิ่งมองไปที่พวกเขา พูดอย่างเรียบเฉย

จ้าวเฉิงเฉียนมองไปที่ซากเรือเร็วบนแม่น้ำ หนังตากระตุกเล็กน้อย ในแววตามีประกายแห่งความตะลึง เงียบไม่ออกเสียง

พวกหม่าผิงชวน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตกใจ

ด้วยสายตาของพวกเขา มองเห็นซากเรือเร็วบนแม่น้ำ ธรรมดาแล้วก็คาดการณ์เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ทันที

แล้วดูหลินอิ่งยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยไร้การสูญเสีย เสื้อเชิ้ตสีขาวบนตัว ไม่มีรอยเปียกแม้แต่น้อย แม้แต่ฝุ่นก็ไม่เปื้อน

ทุกคน ในใจหวาดผวาอย่างขีดสุด ต่างก็เข้าสู่ห้วงแห่งความเงียบ

พวกเขาเข้าใจกันแล้ว

หลินอิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า มีอยู่เหมือนดั่งเทพอย่างแท้จริง

"คุณหลิน จั่วฉวนและจั่วซงคนต้าเหอสองคนนั้น จับตัวไว้แล้ว"เย่เฮยรายงานอย่างเคารพ "สองคนนี้ ช่วยกงจิ่วดูแลวัตถุดิบยาพิษรุนแรงอันมีค่าชุดหนึ่ง ในอาคารร้างแห่งนี้”

"ออ?"หลินอิ่งรู้สึกสนใจ แล้วมองไป

ข้างกายเย่เฮย มีคนต้าเหอคุกเข่าอยู่สองคน

จั่วฉวนและจั่วซง เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดหมดแล้ว ถูกเย่เฮยใช้เครื่องทรมานสารพัด ถูกทรมานจนไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว เหลือไว้เพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย

คนต้าเหอสองคน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหวาดผวา มองหลินอิ่งอย่างหดหู่ อ้ำๆอึ้งๆอยากพูดอะไรสักอย่าง

"เย่เฮย สอบอะไรออกมาได้บ้างไหม?"หลินอิ่งถามอย่างจริงจัง

"คนต้าเหอสองคนนี้เปิดปากแล้ว บอกว่าพวกเขารู้วิธีถอนพิษงูจิ่วเจ๋ ยังบอกอีกว่า คนที่กงจิ่ววางยา เป็นสูตรยาพิษที่พวกเขาสองคนวิจัยออกมา"เย่เฮยพูดอย่างเคารพ "เพียงแค่ ผมไม่กล้าตัดสินความจริงเท็จของสองคนนี้"

"สองคนนี้บอกว่ายินยอมมอบสูตรถอนพิษให้ ขอเพียงให้พวกเขาตายด้วยวิธีง่ายๆ"

ได้ยินแล้ว หลินอิ่งสีหน้าเป็นเล็กน้อย

"เย่เฮย ให้พวกเขาสองคนเปิดปากพูด"

"ครับ"

เย่เฮยพยักหน้า เดินเข้าไป จับคอของจั่วฉวน หมุนไปทีหนึ่ง เสียงหมุนของเอ็นและกระดูกดังคักคัก

"แคกแคก"

จั่วฉวนกระอักเลือกออกมาหลายครั้ง หอบไปหลายครั้ง

"ฆ่าผมเถอะ ผม ผมรู้สูตรพิษงูจิ่วเจ๋......"จั่วฉวนพูดอย่างหายใจหอบ "ขอร้องพวกคุณ ผมบอกคุณ ให้ผมตายอย่างรวดเร็ว"

"พูด"

หลินอิ่งมองจั่วฉวนด้วยสายตาเย็นชา พูดคำเดียวอย่างเย็นชา