บทที่ 578 ปะทะลมโต้คลื่น

"เร็ว คิดหาวิธีหยุดมัน ขับเรือเร็วอีกหน่อย"กงจิ่วตะโกนโมโหใส่ลูกน้อง สีหน้าค่อยๆซีดลง

สิ่งที่กงจิ่วภาคภูมิใจที่สุดก็คือวิชาตัวเบา แล้วก็วิชาซ่อนตัว

พวกนี้ ล้วนเป็นวิชาประจำของสำนักยุทธเชียน

ถึงจะเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา ก็ใช่ว่าจะสามารถจับตัวเขาได้

แค่ลำพังวิชาการข้ามแม่น้ำด้วยอ้อลำเดียว กงจิ่วไม่เกรงกลัวใครทั้งนั้นที่อยู่ต่ำกว่ารายการแห่งฟ้าในแวดวงลึกลับของประเทศหลุง

แต่วันนี้ กลับได้เปิดหูเปิดตา......

ความสามารถทุกด้านของหลินอิ่ง นั้นล้วนกดทับเขาหมด

ปังปังปัง

ภายใต้การบัญชาการของกงจิ่ว คนต้าเหอทั้งกลุ่มแบกปืนยาวขึ้นอีกครั้ง กราดยิงอย่างบ้าคลั่ง ยิงจนเสียงสนั่นท้องฟ้า

กระสุนเป็นนัดๆ เหมือนถูกลมแรงกีดขวางไว้ เหมือนดั่งถูกคลื่นที่ตะบึงอย่างบ้าระห่ำกลืนกินแล้ว

คนต้าเหอพวกนี้ มีความสิ้นหวังในแววตา เบิกตามองคลื่นน้ำยักษ์นั้นยิ่งอยู่ยิ่งใกล้เข้ามา

โคร่ง

ทันใดนั้น คลื่นยักษ์บนผิวแม่น้ำกระจายหายไปกะทันหัน ร่างที่เหมือนดั่งสายฟ้าลงมาจากสวรรค์ ลงมาอยู่บนเรือเร็ว

ทันใดนั้น สะเทือนเป็นเสียงดังโคร่งเหมือนสายฟ้าแลบ

เรือเร็วที่น้ำหนักสิบกว่าตันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสมือนทนรับหลินอิ่งคนเดียวไม่ไหว ตึงเครียดทันทีอยู่กลางแม่น้ำ

ต่อมา คลื่นเสียงระเบิดไปตามเรือ สะเทือนไปทั่ว

"เอื้อก"

"อ้าก"

เสียงร้องอันน่าเวทนากึกก้องออกมา

หลินอิ่งลอยลงมาบนเรือเร็ว สีหน้าเย็นชา ยืนรับลมมือไขว้หลัง

คนต้าเหอบนเรือสิบกว่าคน แต่ละคนตะคริวทั่วร่างไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่กับพื้น หู จมูก ปาก ทวารทั้งเจ็ดของพวกเขาต่างก็มีเลือดไหลออกมา

วินาทีที่หลินอิ่งตกลงมา พวกเขาถูกคลื่นเสียงสะเทือนหูตา ถูกกำลังภายในที่กระจายออกมา สะเทือนจนอวัยวะแตกละเอียด

"เอื้อกเอื้อก......"

กงจิ่วยืนห่างจากหลินอิ่งสิบกว่าเมตร จับหัวไว้ ร้องด้วยเสียงอย่างเจ็บปวดสุดขีด

เขาตัวสั่นไปทั้งร่าง ในร่างกายเหมือนทนรับต่อแรงอันมหาศาลที่หาที่เปรียบไม่ได้

"บอกยาถอนพิษมา แกจะได้ตายอย่างสงบ"หลินอิ่งพูดด้วยสีหน้าเย็นชา ในแววตาส่อแววสังหาร ทำให้คนไม่กล้าสบตา

กงจิ่วมองหลินอิ่งอย่างไม่พอใจ สายตาเต็มไปด้วยความโหดร้าย

หลินอิ่งภายใต้ความโกรธ กลับน่ากลัวถึงเพียงนี้

นี่เป็นสิ่งที่กงจิ่วไม่เคยคาดคิดถึง ประเมินความน่ากลัวของคนคนนี้ต่ำไปจริงๆ

ถ้ารู้มาก่อนว่าฝีมือการต่อสู้ของหลินอิ่งน่ากลัวขนาดนี้ เขาไม่มีวันปรากฏตัวเองแน่นอน

"แกอย่าคิดที่อยากจะเอายาถอนพิษไปจากฉันได้"กงจิ่วพูดอย่างเคร่งขรึม

ปัง

หลินอิ่งพุ่งเข้าไปกระโดดถีบ ถีบจนกงจิ่วล้มลงบนเรืออย่างแรง ชนจนดาดฟ้าเรือแบนลงไป

"พู๊ด”

กงจิ่วยังไม่ตาย กระอักเลือดอย่างรุนแรง

ร่างกายอันเล็กเตี้ยของเขา ด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตา คดงอจนเปลี่ยนรูป

ภายในร่างกาย กระดูกแต่ละโคนถูกถีบจนหัก กระดูกอ่อนก็แตกอย่างละเอียด

ความเจ็บปวดแบบนี้ คนทั่วไปไม่อาจคาดคิดได้

"อ้ากอ้ากอ้าก แกไอ้ปีศาจ แกฆ่าฉันเถอะ"