บทที่ 577 ข้ามแม่น้ำด้วยอ้อลำเดียว

"ฮาฮาฮาฮา ยอมให้จับโดยไม่ต่อสู้?"กงจิ่วหัวเราะอย่างเย็นชา "หลินอิ่ง แกคิดว่าแกเอาฉันอยู่แล้วเหรอ?"

"แกกลัวปู่ของแกไร้ยาช่วยชีวิต แกไม่กล้าฆ่าฉันมั้ง? ไม่กล้าฆ่าฉัน แล้วแกมั่นใจแค่ไหนที่จะจับฉันได้?"กงจิ่วพูดอย่างเย็นชา

เวลาประลองการต่อสู้ ข้อห้ามที่หนักที่สุดก็คือห่วงหน้าพะวงหลัง

กงจิ่วรู้สึกเองว่า จับจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของหลินอิ่งไว้แล้ว

หลินอิ่งไม่กล้าลงมือกับเขา ถ้าอย่างนั้น กำลังสู้รบก็ต้องลดไปกว่าครึ่ง

เขากงจิ่ว ไม่แน่ว่าจะไม่สามารถหนีตายไม่ได้

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย มองกงจิ่วอย่างเย็นชา

คนต้าเหอคนนี้ ทำอะไรเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว น่าเกลียดชังยิ่งนัก

"แกคิดว่าแกมียาแก้พิษคนเดียวเหรอ สำนักยุทธเชียน ก็ไม่ได้มีแกกงจิ่วแค่คนเดียว"

"เหอะเหอะเหอะ ว่าไปแล้ว หลินอิ่ง แกก็ลังเลแล้วซิ?"กงจิ่วพูดอย่างสีหน้าหยอกล้อ "แกยังไม่ยอมลงมือสักที ก็เพราะกลัวว่าจะไม่ได้ยาถอนพิษไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าหากแกอยากได้ยาถอนพิษ ก็ทำตามที่ฉันบอกก่อนหน้านี้ ถอนตัวออกจากตี้จิงโดยดี"กงจิ่วพูดอย่างได้ใจ "จะใช้ไม้แข็ง แกสู้ฉันไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่พ่ายแพ้บาดเจ็บทั้งสองฝ่าย”

กงจิ่วกำจุดอ่อนไว้ หรี่ตามองหลินอิ่ง

เขาคิดเองว่า ถูกแล้วที่ก่อนหน้านี้ทำงานไว้อย่างมั่นคง

หากไม่ใช่วางยาให้ปู่ของหลินอิ่ง สู้กันเผชิญหน้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินอิ่ง

ถึงจะคำนวณผลงานการสู้รบของหลินอิ่งทุกอย่างแล้ว ประเมินความสามารถของหลินอิ่ง จนสุดท้าย ก็ยังคงประเมินเด็กหนุ่มโหดที่ไร้ชื่อเสียงในแวดวงลึกลับคนนี้ต่ำเกินไป

"เหอะ"

มุมปากหลินอิ่งมีแววแห่งความโหดเหี้ยม

ชิ้ว

วินาทีต่อมา ร่างของหลินอิ่งก็ก้าวออกไปสิบกว่าเมตร มาถึงข้างกายกงจิ่ว ยกฝ่ามือฟาดลงไป ลมแรงกระหน่ำพัดขึ้น และระเบิดคลื่นเสียงออกมา สะเทือนหูคนทำให้เจ็บปวด

เคี้ยง

กงจิ่วชักมีดออกมาทันใด มีดลายเบญจมาศสาดส่องแสงเจิดจ้า ฟาดฟันลงไป รับกับฝ่ามืออันแรงกล้าของหลินอิ่ง

ฝ่ามือและมีดกระทบกัน เกิดคลื่นเสียงดังกึกก้อง ใบมีดลายเบญจมาศสั่นเครือ เสมือนทนรับกำลังแรงอันมหาศาล จนกระทั่งใบมีดแตกเป็นรอยร้าว

ติ้งติ้งติ้งติ้งติ้ง

กระแสอากาศอย่างหนึ่งทะลุผ่านมีดลายเบญจมาศ ใบมีดเหมือนดั่งถูกตัดออก แตกกระจายออกไป กลายเป็นผงเหล็กร่วงลงกับพื้น

"นี่"

กงจิ่วสีหน้าหวาดผวา มองหลินอิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ

มีดพกพาของเขา ทำมาจากวัสดุเทคโนโลยีที่ละเอียดที่สุด ระหว่างการวิจัย แม้แต่รถถังทับก็ไม่เสีย

คาดไม่ถึง จะถูกหลินอิ่งฝ่ามือเดียวแตกอย่างละเอียด?

ฮวั้ก

หลินอิ่งพลิกฝ่ามือ ทักษะฝ่ามืออันดุเดือดฆ่าฟันไปอย่างไม่สิ้นสุด หมุนเป็นเสียงลมกระโชก

ปัง ปัง ปัง

กงจิ่วยังคงฝืนรับ หมุนกำลังภายในทั้งร่าง ใช้ฝ่ามือทนรับฝ่ามือหลินอิ่ง

ฝ่ามือกระทบกันทุกครั้ง ล้วนทำให้เกิดคลื่นเสียงดังกึกก้อง ต้นไม้ใบหญ้าทั่วแปดทิศต่างสั่นไหว ฝุ่นฟุ้งกระจาย การสู้รบที่น่ากลัวอย่างมาก

กงจิ่วถูกหลินอิ่งบีบถอยหลังไปเรื่อยๆ

"พู๊ด"

หลังจากท่วงท่าอันแข็งแกร่งของหลินอิ่ง กดทับกงจิ่วจนกระอักเลือกออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ถูกกำลังภายในสะเทือนจนเหมือนกระดูกทั่วร่างกระจายออกจากกันแล้ว แม้แต่จะใช้ท่าการต่อสู้ยังคดเคี้ยวไปมา ท่าทางอย่างกับยืนไม่นิ่ง

สามสิบท่าผ่านไป

กงจิ่วถูกหลินอิ่งหนึ่งฝ่ามือสะเทือนถอยหลัง ลื่นออกไปตามดินโคลนหลายสิบเมตร ร่างเตี้ยเล็กอยู่ข้างแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว เลือดอาบทั่วร่าง ดูแล้วน่ารันทดอย่างที่สุด

"แคกแคก......ฝ่ามือที่ร้ายกาจจริงๆ"

กงจิ่วไอเป็นเลือดออกมาสองครั้ง มองหลินอิ่งด้วยสายตาโหดเหี้ยม กระดูกทั่วร่างสะเทือนดังคักคัก เกิดเสียงดังเหมือนเสียงฟ้าร้อง