บทที่ 576 สะเทือนบาดเจ็บกลางอากาศ

"คนอื่นไม่ว่า วันนี้ไอ้เด็กเวรแกคนนี้ ฉันต้องจับมาต้มยำทำแกงแน่"กงจิ่วพูดอย่างเย็นชา ค่อยๆดึงมีดลายเบญจมาศออกมา

สายตาของเขาแน่วแน่

ปกป้องลูกน้องในมือ เอาสินค้าจากอาคารออกไป จับตัวลูกน้องคนหนึ่งของหลินอิ่งไปสอบถามข่าวกรอง

สำหรับพวกจ้าวเฉิงเฉียน กงจิ่วไม่ได้อยากสนใจ ไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย

"นายน้อย ตอนนี้ พวกเราจะ......"หม่าผิงชวนพูดเสียงเบาอยู่ข้างเขา

จ้าวเฉิงเฉียนจ้องกงจิ่วนิ่งๆ ไม่ได้แสดงทัศนคติ

ความหมายของหม่าผิงชวนคือพาคนถอยออกไปเถอะ ปกป้องคนของหลินอิ่งไว้ก็พอ

อยากจับตัวกงจิ่ว ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้

"เหอะเหอะ"กงจิ่วมองจ้าวเฉิงเฉียนอย่างหยอกล้อ แล้วกวาดตามองพวกเย่เฮย

"เจ้าตัวหลินอิ่งมาเอง ยังพอจะเล่นกับฉันได้บ้าง"กงจิ่วพูดอย่างเย็นชา สายตาหยอกล้อเหมือนดั่งมองฝูงสัตว์ที่ถูกไล่ล่า

ระหว่างที่พูด กงจิ่วถือมีดลายดอกเบญจมาศ เดินไปข้างหน้าทีละก้าว

สู้รบกันมารอบหนึ่ง ในใจกงจิ่วก็คาดการได้แล้ว

เพราะว่ามีจ้าวเฉิงเฉียนอยู่ เขามีความหวาดกลัวอยู่

เพราะฉะนั้น ไม่สามารถฆ่าจนหมดได้

แต่อย่างน้อย ก็สามารถฆ่าคนสองคนได้ แล้วค่อยถอนตัวออก

ซือ

เวลาเดียวกัน มีเสียงรถเคลื่อนไหวดังมา ยังมีแสงสาดส่องจากทางไกลส่องมาที่อาคารร้าง ทำให้มองเห็นความสว่าง

"นี่มัน?"

พวกจ้าวเฉิงเฉียนและเย่เฮย ต่างก็หันไปมอง เห็นเพียงรถสีดำยาวคันหนึ่ง ร่างมัวของชายคนหนึ่งลงมา

"อือ?"

กงจิ่วหยุดฝีเท้าไว้ ขมวดคิ้วมองไป

คนที่ลงมาจากรถ ท่านบนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย มองมาอย่างเย็นชา

"หลิน หลินอิ่ง?"กงจิ่วหดสายตาลง จำชายหนุ่มที่ลงจากรถได้

ชิ้ว

ทันใดนั้น เสียงลมกระโชก คลื่นเสียงแหลมดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

กงจิ่วกำลังจะเคลื่อนไหวเพื่อหลบ ก้อนหินเท่าฝ่ามือพุ่งมาอย่างแรงที่หน้าท้องของเขา

ปัง

ทันใดนั้น ร่างของกงจิ่วเหมือนดั่งลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ลอยออกไปไกลหลายสิบเมตร พังทะลุกำแพงไปแผ่นหนึ่ง ล้มกระอักเลือดอยู่บนพื้น

สีหน้าอันโหดเหี้ยมของเขา เปลี่ยนเป็นหวาดกลัวทันที

ส่วนจ้าวเฉิงเฉียน เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ในสายตาของพวกเขา เห็นเพียงหลินอิ่งถีบก้อนหินก้อนหนึ่งจากพื้น เกิดเสียงกระแทกอย่างดัง แรงสะเทือนน่ากลัวกว่ากระสุน

ห่างกันหลายร้อยเมตร ก้อนหินหนึ่งก้อน ก็สะเทือนยอดฝีมือระดับกงจิ่วบาดเจ็บกลางอากาศได้ สะเทือนจนกงจิ่วลอยออกไป?

นี่มันกำลังภายในอันน่ากลัวขนาดไหน?

เมื่อจ้าวเฉิงเฉียนเรียกสติคืนมาได้ หลินอิ่งก็หายไปจากที่เดิมแล้ว

ฮวั๊ก

กงจิ่วไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย กระโจนออกไปทันที ชนกำแพงคอนกรีตแตกไปแผ่นหนึ่ง กระโดดลงจากอาคารร้าง วิ่งหนีอย่างรีบร้อน

แม้กระทั่ง ลูกน้องสองคนของเขาก็ไม่มีเวลาสนใจ

เสี้ยวลมหายใจเพียงสามครั้ง

ร่างของหลินอิ่ง ก็ปรากฏตัวบนอาคารร้าง

เขาสีหน้าเรียบเฉย มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ส่อแววสังหาร ทำให้คนไม่กล้าสบตา

"กงจิ่วล่ะ?"หลินอิ่งถาม

หลายนาทีก่อนได้รับข้อความ เย่เฮยส่งข้อความมาบอกว่า กงจิ่วปรากฏตัวแล้ว

วินาทีที่ลงจากรถ หลินอิ่งถีบก้อนหินก้อนนั้นออกไป ถึงแม้จะให้แรงกลางอากาศ

แต่ว่า นั่นเขาก็ให้กำลังภายในสุดแรง

ถึงแม้เป็นเย่เฮยที่โดนก้อนหิน ก็ต้องล้มกระอักเลือดไม่หยุด เป็นไปไม่ได้ที่จะลุกขึ้นได้