บทที่ 602 ระเบิดเพียงสัมผัส

"นี่คือ?คนต้าเหอ?"

นิ่งซวนเปล่งเสียงประหลาดใจออกมาพร้อมกับจ้องมองไปยังเงาดำของคนที่กำลังเดินออกมาจากอุโมงค์ทางลอด

พวกเขามีทั้งหมดราวๆ สามสิบกว่าคน โดยทุกคนถือมีดเบญจมาศที่ส่องแสงประกายเย็นยะเยือกออกไว้ในมือด้วย

คนที่เดินนำหน้า รูปลักษณ์ของเหมือนกับคนต้าเหอทั่วไป สายตาดุร้าย ใบหน้าแข็งกระด้าง และมีบุคลิกที่ดูโหดเหี้ยมอำมหิต

"มาเร็วดีนี่"

รอยยิ้มเยาะเย้ยกระตุกขึ้นตรงมุมปากของหลินอิ่ง

เขาพอจะเดาออกแล้วว่าพวกเขาคือคนของสำนักยุทธ์เชียน

ในตอนนั้นที่ฆ่ากงจิ่วไป ก็คาดเดาไว้อยู่แล้วว่าทางสำนักยุทธ์เชียนไม่มีทางยอมวางมือแน่นอน ทว่าแค่คิดไม่ถึงว่าคนที่นั่นจะมากันเร็วขาดนี้

นี่ทำให้เห็นชัดเลยว่าพวกเขาได้มีการเตรียมการเอาไว้ดีแล้ว ว่าจะมาซุ่มโจมตีระหว่างที่เขาต้องเดินทางไปเข้าร่วมการประชุมสุดยอดเทียนหลง

"คุณก็คือคนของสำนักยุทธ์เชียน?" หลินอิ่งจ้องมองมุซาชิ จูโตะอย่างเฉยเมย พร้อมกับพูดต่ออย่างเย็นชา "กงจิ่วตายในมือของผม คุณคงคิดจะมาแก้แค้นให้เขางั้นสินะ?"

"เหอะๆ ๆ ......" มุซาชิ จูโตะมองหลินอิ่งด้วยสายตาที่โกรธเคือง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าเกรงขาม "ในตอนที่คุณฆ่าศิษย์น้องของผม คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่า สำนักยุทธ์เชียนไม่มีทางปล่อยคนกระจอกอย่างคุณไปแน่"

หลินอิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่โหดร้ายออกมา

"คนสำนักยุทธ์เชียนอย่างพวกคุณ ไม่นานก็ต้องพังพินาศ"

คนของประเทศต้าเหอ กล้าทำเรื่องยโสขนาดนี้ในตี้จิงเมืองหลวงของประเทศหลุงเลยงั้นหรอ?

ดูเหมือนว่าถ้าหากไม่กำจัดรากขององค์กรสำนักยุทธ์เชียนนี้ให้สิ้นซาก พวกมันก็จะยังทำตัวไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้สินะ

"ฮ่าๆ ๆ ๆ !" มุซาชิ จูโตะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าดูถูกเหยียดหยามปรากฏบนใบหน้าของเขา "ให้สำนักยุทธ์เชียนพังพินาศงั้นหรอ?หลินอิ่ง คุณนี่ก็เป็นแค่กบในกะลาที่ไม่รู้อะไรเลยนั่นแหละ"

"วันนี้คุณไร้หนทางหนีรอดไปได้แล้ว !ยังจะมาพูดพล่ามอยู่ได้อีก?"

หลินอิ่งส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมา สายตากวาดมองไปยังอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ของมุซาชิ จูโตะ

ทางด้านซ้ายของมุซาชิ จูโตะ มีชายวัยกลางคนสวมชุดฝึกวิชาต่อสู้สีขาวยืนอยู่ สายตาแหลมคม มีบุคลิกที่เหมือนคนที่มากด้วยความสามารถประสบการณ์

ส่วนทางด้านขวาของเขา มีชายคนหนึ่งสวมชุดสูทที่เป็นทางการกำลังยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ใบหน้าและบุคลิกของเขามีสไตล์ที่เหมือนกับคนเกาหลีอย่างชัดเจน

เพียงแค่ชั่วพริบตาหลินอิ่งก็สามารถดูออกทันที

ทั้งสองคนนี้มีเทคนิคฝีมือที่ต่างกัน และไม่ใช่คนธรรมดา

"ท่านอิ่ง งานประชุมจะเริ่มขึ้นเที่ยงตรงนี้แล้วนะครับ ถูกพวกเขาขวางไว้แบบนี้ กลัวว่าจะไปไม่ทันกาล" หยูจื๋อเฉิงเดินเข้ามาจากด้านหลังพร้อมพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

การประชุมสุดยอดเทียนหลงจะเริ่มขึ้นอย่างตรงเวลา และไม่มีทางรอใครเด็ดขาด

ดูแล้วนี่คงจะเป็นเคล็ดลับการแก้ปัญหาที่ต้นตอของตระกูลสวี

การมาซุ่มโจมตีระหว่างทางแบบนี้ อย่างน้อยก็สามารถรั้งให้ท่านอิ่งไปร่วมงานไม่ทัน และเมื่อเป็นอย่างนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านอิ่งได้วางแผนผังของเมืองเทียนหลงไว้ก่อนหน้านี้ก็จะมลายหายไปอย่างสูญเปล่า

สามารถบอกได้เลยว่า ตระกูลสวี เป็นจอมวางแผนจริงๆ

"หยูจื๋อเฉิง นิ่งซวน พวกนายรีบพาคนขับรถเลี่ยงถนนเดินทางไปที่งานประชุมเทียนหลงก่อน" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบ "ฉันจะตามไปทีหลัง"

"ท่านอิ่ง แล้วคุณล่ะครับ?คนพวกนี้ร้ายกาจมากเลยนะครับ" หยูจื๋อเฉิงพูดอย่างกังวลใจ

"พวกนายอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี" หลินอิ่งพูดอย่างจริงจัง "อย่าละเลยเรื่องของเมืองเทียนหลงเลยดีกว่า"

หยูจื๋อเฉิงกับนิ่งซวนหันไปสบตากันก่อนจะพยักหน้ารับอย่างคร่ำขรึม

"น้อมรับคำสั่งของครับ"

เมื่อพูดจบทั้งสองก็พากลุ่มยอดฝีมือชั้นสูงถอยออกไปอย่างรวดเร็ว โดยการเลี่ยงทางอุโมงค์ไปตามคำสั่งของหลินอิ่ง จากนั้นค่อยหารถเพื่อเดินทางไปยับยั้งสถานการณ์ในงานประชุม

"ยังคิดจะให้คนของคุณไปอีกงั้นหรอ? เฮอะๆ "

มุซาชิ จูโตะหัวเราะเยาะออกมาสองเสียง พลางยกมือขึ้นส่งสัญญาณ

ทันใดนั้น เหล่าชายคนต้าเหอที่ถือปืนยาวยืนอยู่ในอุโมงค์ต่างก็ปืนขึ้นมากระหน่ำยิงทันที ปากกระบอกลุกไฟขึ้น ก่อนที่ลูกกระสูนจะพุ่งทะยานออกไป

ปัง ปัง ปัง!

ทั้งหยูจื๋อเฉิงและนิ่งซวนต่างมีสีหน้าตกใจ หลบไปมาภายใต้การปกป้องของทหารลับยอดฝีมือ