บทที่ 603 ระยะวัฏจักร

"ผม ผมคือเหอซานจิน เป็นคนจากหุบเฉินเฟิง" เหอซานจินพูดด้วยเสียงที่หืดหอบ "หลินอิ่ง!คุณ คุณคือตัวอะไรกันแน่?"

เหอซานจินเป็นยอดฝีมือระดับสูงที่ คุณท่านสวีไปเชิญออกมาจากแวดวงลึกลับ ซึ่งมีลำดับอำนาจที่แข็งแกร่ง

ซึ่งในใต้หล้า โดยทั่วไปแล้วสามารถพึ่งอำนาจจากพลังการต่อสู้ในการได้มาอย่างหน้าด้านๆ

ชั่วเวลาเพียงครู่เดียวเมื่อสักครู่นี้ เขายังคิดที่จะลอบโจมตีเย่เฮยอยู่เลย

แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ประสิทธิภาพทางด้านการต่อสู้ของหลินอิ่งจะน่าเกรงขามขนาดนี้ ในช่วงระยะประชิด เพียงการระเบิดของความโกรธก็แทบจะสามารถทำลายปอดและเส้นเลือดของเขาให้แตกได้ ......

"หุบเฉินเฟิง?" หลินอิ่งพึมพำด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

อำนาจของแวดวงลึกลับนี้ เขาเคยได้ยินมาบ้าง ที่นี่มีสมาชิกไม่มากนัก แต่ว่าแต่ละคนกลับเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น และยิ่งมีชื่อเสียงในด้านการวิชาแข็งกระด้างโดยเฉพาะ ไม่แปลกเลยที่เขาจะสามารถใช้เพียงความแข็งแกร่งเพียงน้อยนิด ในการตั้งรับกับหมัดแห่งความโกรธของตัวเขาและไม่ตาย

"กับแค่พวกกระจอกอย่างพวกคุณ?ยังกล้าคิดจะมาลอบฆ่าผมงั้นหรอ?" หลินอิ่งตวาดสายตาเย้ยหยันไปยังพวกมุซาชิ จูโตะทั้งสามคน โดยมีแววพิฆาตที่พุ่งออกมาจากสายตานั้นอย่างรุนแรง

"โอหัง!"

มุซาชิ จูโตะกระโดดฟาดราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมา ก่อนที่เขาจะสะบัดแขนพร้อมกับอาวุธลับที่พุ่งออกมาจากแขนเสื้อราวกับฝนท้อที่ปกคลุมไปด้วยสิ่งสังหาร

บูม!

หลินอิ่งตวาดฝ่ามือใหญ่ของตัวเองออกไป ลมแรงอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะท้านออกมา จนทำให้อาวุธลับโลหะที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศถูกบดขยี้กลายเป็นผุยผง แล้วร่วงหล่นไปกับพื้น

ทว่าเพียงชั่ววินาที ประกายแหลมคมของมีดสองคมก็พุ่งเข้ามา

มุซาชิ จูโตะและคนเกาหลีคนนั้นประชิดตัวเข้ามาใกล้แล้ว วิชาการเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ

คนหนึ่งใช้ดาบ ส่วนอีกคนหนึ่งใช้กระบี่ที่ประกายคมสีเงินออกมา

ติ๊ง!ตั๊ง!

หลินอิ่งกางแขนออกมาราวกับเหยี่ยว พร้อมกับคว้ามีดเบญจมาศที่อยู่ในมือของมุซาชิ จูโตะ ก่อนจะคว้าดาบอ่อนที่ท้วงแทงมาของคนเกาหลี

จากนั้นเขาก็ส่งพลังทะลุผ่านดาบและมีดนั้นเพื่อให้กำลังภายในควบคุมพวกเขาเอาไว้

ทั้งมุซาชิ จูโตะและคนเกาหลีต่างร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก เหงื่อไหลออกมาเต็มหน้าผากไปหมด รวมทั้งกระดูกยังมีเสียงดัง "กร๊อบ" ออกมา ราวกับว่ากำลังแบกรับแรงกดของเขาไท่ซานเสียอย่างนั้น

ดาบอ่อนและมีดเบญจมาศเกิดเสียง" หึ่งๆ " สั่นสะเทือน

เพียงชั่วพริบตา!

แววตาของหลินอิ่งเย็นชา แขนทั้งสองขยับออกพร้อมกับเกิดเสียง" ปัง" ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ

เสียง "ซิ่ว" ลอยผ่านไป

เมื่อเห็นว่ามุซาชิ จูโตะทั้งสองบินหนีไปด้วยความผวา ทว่าเมื่ออยู่กลางอากาศทั้งสองกลับตีหลังกาม้วนตัวกลับมาพร้อมกับประกายปลายคมมีดทะยานมากลางหัวของเขา

หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ในขณะที่กำลังบีบนิ้วเพื่อรับใบมีดเอาไว้อย่างเร่งรีบ จู่ๆ ด้านหลังเขาก็มีลมเย็นพัดโชยมา

คนเกาหลีได้โผล่เข้ามาด้านหลังอย่างลึกลับ ก่อนที่จะดาบอ่อนจะแทงลงไปบริเวณกระดูกสันหลังโดยตรง

เมื่อฟังตามเสียง สีหน้าของหลินอิ่งยังคงไม่เปลี่ยนไปเลย พลางเหยียดมือออกไปด้านหลังพร้อมกับเสียง "แคร็ก" ที่ดังขึ้น แล้วมือของเขาก็จับดาบนั้นเอาไว้ทันที

แต่ว่าในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีการคำนวณพลังผิดไปสองลมปราณ คนเกาหลีจึงสะบัดข้อมือออกก่อนที่จะดาบอ่อนจะสะบัดไปมาราวกับงูพิษ ก่อนที่คมดาบตวาดลงบนข้อมือของหลินอิ่งอย่างรุนแรง

ฉั๊วะ!

แขนเสื้อเชิ้ตขาดออกทันที

สีหน้าของหลินอิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาบิดตัว มือทั้งสองที่สะบัดออกล้วนเป็นสองฝ่ามือของความโกรธเคือง

ปัง ปัง!

เสียงโครมครามดันขึ้นราวกับฟ้าร้อง

ทั้งสามคนผสานฝ่ามือสองหันเข้าหากัน กำลังภายในของพวกเขารวมกัน ลมแรงพัดผ่านอุโมงค์ทั้งหมด ความแตกร้าวจากผนังซีเมนต์กลายเป็นเศษกรวดก็ลอยขึ้นราวกับว่ามันกำลังจะถล่มลงมา

หลังจากที่ต้านรับฝ่ามือนั้น มุซาชิ จูโตะและคนเกาหลีถูกกระแทกจนถอยหลังไปไกลหลายสิบเมตร ก่อนที่ทั้งสองจะชนเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง จากนั้นจึงหันหลังเพื่อบรรเทาอาการของตัวเอง

ส่วนหลินอิ่ง ร่างของเขาก็ถอยหลังไปหลายก้าวเหมือนกัน ทว่าจังหวะการหายใจกลับไม่ได้มั่นคงเหมือนตอนแรกเริ่มแล้ว......

"ฮือ?กำลังช่วงหลังของหลินอิ่งดูเหมือนจะน้อยลงแล้ว?" แววตาของมุซาชิ จูโตะเป็นประกาย สีหน้ามีความสุขขึ้นมา ก่อนจะเหลียวหันไปมองคนเกาหลี

ภายในแววตาของคนเกาหลีประกายแสงบ้าระห่ำออกมา พลางพยักหน้ารับ