บทที่ 608 สถานการณ์ตึงเครียด

เผียวจินฮุนพูดประโยคนี้อย่างมาอย่างแข็งกร้าว ก่อนที่เขาจะเหลียวสายตาไปมองยังที่นั่งของแขกผู้มีเกียรติ

"ทุกท่าน ควรรู้ว่าสิ่งไหนจะนำสู่ความสำเร็จสิ่งไหนนำสู่ความล้มเหลว จากน้จะตัดสินใจยังไง ในใจของทุกท่านน่าจะรู้ดีนะครับ" เผียวจินฮุนพูดชัดถ้อยชัดคำอย่างช้าๆ "วันนี้ ถ้าใครก็ตามที่ต่อต้าน ตระกูลสวีและชีซิงกรุ๊ปของพวกเรา หลังจากนี้จะถูกคิดบัญชี!"

เมื่อพูดจบ เผียวจินฮุนแหงนหน้าขึ้นสูงด้วยสายตาที่ภาคภูมิ พร้อมกับแสดงท่าทีราวกับผู้ชนะ

"นี่มัน......"

"ดูแล้ววันนี้ถ้าไม่เลือกฝ่ายก็คงจะไม่ได้แล้ว ตอนแรกผมอยากจะติดตามคุณชายอิ่ง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เกรงว่าจะลำบากแล้ว ......"

"ใช่แล้ว ตระกูลสวีกำลังใช้อำนาจเพื่อได้มาในสิ่งที่ต้องการ ลองคิดดูแล้วทางด้านคุณชายอิ่งก็คงจะยากที่จะมาที่นี่ได้"

เมื่อต้องเผชิญกับคำข่มขู่ที่แสนเผด็จการของเผียวจินฮุน สีหน้าของผู้คนในงานประชุมก็สับสนขึ้นมาอย่างมาก

หลินอิ่งสามารถแข่งขันกับตระกูลสวีและชีซิงกรุ๊ป แต่พวกเขาทำไม่ได้

วันนี้ ตระกูลสวีทำตัวหัวรุนแรงแบบนี้ ถ้าเกิดว่าพวกเขาคัดค้าน ถ้าเกิดว่าโครงการเมืองเทียนหลงสิ้นสุดลง ก็คงไม่เป็นผลดีกับพวกเขาแน่นอน

"เผียวจินฮุน นี่คุณหมายความว่ายังไง?นี่คุณกำลังข่มขู่เหล่าสมาชิกอย่างเปิดเผยงั้นหรอ?" นิ่งซวนพูดด้วยเสียงโกรธเคือง

"ผม คุณนิ่ง แล้วก็ คุณกงซุนยังนั่งอยู่บนโต๊ะเจรจา พวกคุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้นำของการประชุมสุดยอดหรือยังไง?" จ้าวเฉิงเฉียนเองก็พูดด้วยความหนักแน่น พร้อมกับมองสวีจิ่วหลิงและเผียวจินฮุนอย่างเย็นชา

"เหอะ" สวีจิ่วหลิงแหยะเสียงดูถูกออกมา พร้อมกับมอง นิ่งซวนและจ้าวเฉิงเฉียนอย่างเหยียดหยาม "สถานการณ์เป็นยังไงใจพวกคุณยังไม่ชัดเจนอีกหรอ?ตอนนี้พวกคุณไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะมาท้าทายผมในงานประชุมนี้แล้ว !ก็แค่พวกคุณไม่กี่คนยังคิดจะมาต่อรองกับผมที่นี่อีกงั้นหรอ?ถ้าให้ตาเฒ่าในตระกูลพวกคุณออกมาก็ว่าไปอีกอย่าง"

"เอาเถอะ เดี๋ยวผมกลับไปค่อยเขียนจดหมายส่งไปให้เหล่าคุณท่านของพวกคุณ ให้พวกเขาสั่งสอนๆ พวกเด็กไม่เอาไหนอย่างพวกคุณ !" สวีจิ่วหลิงพูดอย่างวางมาด

"ฮื้ม!" กงซุนเฟยหงสีหน้าโกรธเคือง พร้อมกับลุกขึ้นมาจ้องสวีจิ่วหลิงราวกับต้องสูบเลือดสูบเนื้อเขาซะ

"คุณท่านสวี เรื่องลูกสาวของผม ถ้าคุณไม่ให้คำอธิบายกับผมมาให้ชัดเจน ผมจะไม่มีทางปล่อยให้คุณบรรลุผลไปอย่างง่ายดายแบบนี้แน่ !" กงซุนเฟยหงพูดด้วยเสียงทุ้มหนัก

สำหรับตัวหลินอิ่งนั้นเขามีความไว้วางใจเป็นอย่างมาก

ซึ่งหลินอิ่งไม่มีทางที่จะไปทำร้ายลูกสาวของเขาแน่นอน และก็ยังไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาต่อกรกับคนของตระกูลกงซุนด้วย

ตรงกันข้าม ตระกูลสวีกับกลุ่มคนเกาหลีและคนต้าเหอสมรู้เรื่องคิดกัน ไม่ว่าจะเป็นกลอุบายแบบไหนพวกเขาก็สามารถทำได้ทั้งนั้น

และเมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว การที่หลินอิ่งถูกลอบฆ่าระหว่างทาง รวมทั้งสายโทรศัพท์ที่เพิ่งได้รับเมื่อสักครู่นี้ เขาก็สามารถมั่นใจได้เลยว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ตระกูลสวีเป็นคนทำ

"กงซุนเฟยหง ถ้าหากไม่มีหลักฐานยืนยัน ทางที่ดีคุณอย่ามาพูดจาเหลวไหลดีกว่า" สวีไป๋เห้อพูดขึ้นด้วยความเย็นชา "คุณท่านของเราเป็นคนระดับไหน?คนที่มีชื่อเสียงคุณธรรมมาโดยตลอดจะไปวางแผนทำร้ายเด็กสาวอะไรแบบนั้นได้ยังไงกัน?"

"ถ้าหากว่าคุณรู้สถานการณ์ อย่างนั้นก็กลับไปตรวจสอบเป็นการส่วนตัว ที่นี่กำลังอยู่ระหว่างการประชุม ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมาอาละวาด !"

"ระวังตัวการสร้างความวุ่นวายของพวกคุณจะไปสร้างความบาดหมางกับทุกคนในการประชุมนี้ แบบนั้นอนาคตความก้าวหน้าของพวกคุณคงจะยากแล้ว !"

"พวกคุณ!" สีหน้าของกงซุนเฟยหงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ภายในใจเต็มไปด้วยไฟโกรธ ก่อนจะหันหลังไปโทรศัพท์ เพื่อสอบถามความเห็นจากคุณท่านในตระกูลของตน

ส่วนจ้าวเฉิงเฉียนกับนิ่งซวนต่างหันมาสบตากันด้วยสีหน้าที่ผ่าเผย

ทั้งสองคนต่างลุกขึ้นไปโทรศัพท์ พร้อมเริ่มปฏิบัติการอะไรสักอย่าง เพราะว่าพวกเขาไม่สามารถมองดูสวีจิ่วหลิงสะกดจิตของทุกคน และควบคุมสถานการณ์แบบนี้อย่างเงียบๆ

"เหอะ" สวีจิ่วหลิงหัวเราะเยาะและร่องรอยของชัยชนะก็ปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวแห้งของเขา