บทที่ 610 ไร้เทียมทาน

"คุณยังหลงเหลือพลังอีกหรอ"

มุซาชิ จูโตะมือถือมีดเบญจมาศ สายตาจดจ้องไปยังตัวหลินอิ่ง พร้มก้าวถอยหลังด้วยสีสีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ชายระดับผู้นำของสำนักงานใหญ่สำนักยุทธ์เชียน ตอนนี้เหงื่อไหลออกมาเต็มหน้าผากอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาเริ่มตื่นตระหนก พร้อมทั้งสูญเสียความมั่นใจเดิมที่คิดจะต่อกรกับหลินอิ่งไปแล้ว

หลังจากที่ผ่านการต่อสู้อันทรหด พลังภายในของมุซาชิ จูโตะก็ได้หายไปเกือบหมดแล้ว และไม่ได้มีท่าทีเหมือนในช่วงสุดยอดของพลัง ไม่มีแม้แต่พลังที่จะปล่อยการโจมตีออกมา

เดิมคิดว่าเพียงแค่ทั้งสามล้อมเพื่อลดระดับความแข็งแกร่งได้ก็จะสามารถจัดการกับหลินอิ่งแล้ว

แต่ผลที่ตามมากลับเป็นว่าหลินอิ่งยังคงสามารถรักษาระดับพลังต่อสู้ที่มีประสิทธภาพเอาไว้ได้ แต่พวกเขากลับตรงข้ามกันพลังค่อยๆ ถดถอย ......

"พวกคุณสามารถรั้งผมมาได้นานขนาดนี้ ถือว่าไม่เลวแล้วล่ะ" หลินอิ่งหลินอิ่งพูดอย่างเลี่ยงๆ พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหา มุซาชิ จูโตะ

คนที่อยู่ในช่วงอ่อนแออย่างหลินอิ่ง ความแข็งแกร่งของพลังนั้นได้ลดลงมาจนถึง อีกทั้งสถานะร่างกายยังไม่มั่นคงอีกด้วย จึงทำให้เขาไม่มีมีพลังที่จะระเบิดฆ่าพวกมุซาชิ จูโตะ ได้ในคราวเดียว

แต่ถึงอย่างนั้น ความแข็งแกร่งแบบนี้ก็ยังถือเป็นความสุดยอดที่มีอยู่ในโลกธรรม

การที่พวกมุซาชิ จูโตะสามารถรั้งมาจนถึงระดับนี้ได้ ก็ถือว่าไม่ธรรมดามากแล้ว

"คุณ......" มุซาชิ จูโตะถอยหลังไปทีละก้าวๆ

"วันนี้ต่อให้คุณจะเก่งกาจระดับไหน ก็อย่าเพิ่งคิดว่าคุณชนะแล้ว ถึงผมจะฆ่าคุณไม่ได้ แต่ว่าได้บรรลุจุดประสงค์แล้ว !" มุซาชิ จูโตะพูดด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก

"ทางด้านการประชุมสุดยอด ตระกูลสวีได้กุมสถานการณ์เอาไว้ได้แล้ว คุณพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไปแล้ว !" มุซาชิ จูโตะยิ้มเยาะ "หลินอิ่ง เวลายังอีกยาวไกล สักวันหนึ่ง คุณจะต้องตายในกำมือของ สำนักยุทธ์เชียน"

"เหอะ" หลินอิ่งหัวเราะเยาะออกมาแววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง "คุณคิดว่าคุณจะยังหนีรอดได้อีกหรือไง?"

"ฮ่าๆ ๆ !" มุซาชิ จูโตะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "คิดจะรั้งผมไว้?คุณยังห่างชั้นเกินไป!"

พรืด!

ทันทีที่คำพูดนั้นออกมา ร่างของหลินอิ่งก็โหมกระหน่ำเข้าไปราวกับพายุทอร์นาโดที่รุนแรง รัศมีพลังของเขานั้นน่าเกรงขามอย่างมาก !

"หืม?"

สีหน้าของมุซาชิ จูโตะตกใจภายใต้ความตื่นตระหนก มีดถูกกวาดแกว่งปะทะกับลมว่างเปล่า มีดเบญจมาศเรียวยาวประกายคมแสงอันเยือกเย็น เงามีดแยกร่างกลายเป็นคลื่นพลังอันเยือกเย็นรุนแรงดั่งพายุ!

บูม!

เสียงโครมครามดังขึ้นมา ระเบิดกลายเป็นเศษหินกระจัดกระจายไปทั่ว ฝุ่นคละคลุ้งตรงบริเวณที่ทั้งสองยืนอยู่ ราวกับว่าทั้งสองกำลังอยู่ในกระแสน้ำวนกำลังเกิดการระเบิดหลายร้อยลูก

เสียงหึ่งๆ ดังสนั่น

มือทั้งสองของมุซาชิ จูโตะที่กำลังจับมีดเบญจมาศที่กำลังสั่นสะท้านไม่หยุดนิ่งจนตัวเขาสั่นเทาอย่างบ้าคลั่ง

หลินอิ่งจับใบมีดด้วยมือเปล่าพร้อมกับบิดมีดเบญจมาศนั้นด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก อากาศที่ปั่นป่วน บวกกับพลังภายในที่กำลังระเบิดคลื่นแผ่ซ่านเข้าไปตามใบมีด

"เอื้อก......"

มุซาชิ จูโตะร้องครวญออกมาด้วยเสียงทุ้มหนัก ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองยังคงสั่นไม่หยุด พร้อมกับเลือดสดๆ ที่พุ่งออกมาจากปาก

"เป็นไปได้อย่างไร!คุณยังมีพลังล้ำลึกขนาดนี้อีกหรอ!" มุซาชิ จูโตะพูดด้วยใบหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

"หลินอิ่ง คุณเป็นยอดฝีมือระดับไหนกันแน่?"

ดวงตาของมุซาชิ จูโตะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และอยากจะหนีออกไปจากที่นี่ แต่ว่าพลังร่างกายของเขาเหมือนจะถูกพลังบางที่มองไม่เห็นกำลังกลืนกิน จนไม่สามารถที่จะเคลื่อนไหวได้อีก!

เหตุการณ์แบบนี้จะแปลกเกินไปแล้ว

จากการวิเคราะห์การต่อสู้ในเวลาก่อนหน้านี้ พลังการต่อสู้ทั้งหมดที่หลินอิ่งได้แสดงออกมา ควรจะไร้ขีดจำกัดเทียบเท่ากับระดับรายการแห่งฟ้า ดังนั้นเขาถึงได้มีความมั่นใจว่าจะค่อยๆ ชะลอกำลังของหลินอิ่งลงแล้วค่อยฆ่าทิ้งซะ

แต่ว่าพื้นฐานของหลินอิ่งนั้นดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัด มีความสุดยอดมายิ่งกว่าระดับรายการแห่งฟ้าหลายเท่าตัวเลย ไม่ว่าจะเข้าต่อสู้กันสักกี่รอบ สุดท้ายก็ยังสามารถรักษาระดับความแข็งแกร่งเอาไว้ได้

มุซาชิ จูโตะที่ท่องยุทธภพมานับสิบปี ฆ่าคนไปแล้วนับไม่ถ้วน นี่ถือเป็นเหตุการณ์แรกที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ......