บทที่ 611 แผนล่า

ประโยคคำร้องขอชีวิตนี้ของเหอซานจิน มีการข่มขู่แฝงอยู่ด้วย

"ยอดฝีมือในรายการแห่งฟ้า?เหอะ"

หลินอิ่งกระตุกรอยยิ้มเย็นชาออกมาตรงมุมปาก พร้อมกับมองเหอซานจินอย่างเฉยชา

"คุณรู้หรือเปล่าว่าแขนข้างซ้ายของอาจารย์ของใครเป็นคนทำ?"

"อะไรนะ!คุณ คุณ!" สีหน้าของเหอซานจินเต็มไปด้วยความหวาดเกรงมองไปยังหลินอิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในตอนนั้นท่านเฉินเฟิงใช้มือซ้ายของเขาในการตวาดดาบเพื่อสยบแวดวงลึกลับ แต่แล้วสุดท้ายกลับถูกใครบางคนตัดแขนที่ใช้จับดาบข้างซ้ายของเขาทิ้ง และหลังจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็ตกลงมาจากบัลลังก์รายการแห่งฟ้า และตกต่ำมาได้ถึงขนาดนี้

เรื่องนี้มีเพียงแค่กลุ่มภายในของหุบเฉินเฟิงและคนสนิทของท่านเฉินเฟิงเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

หลินอิ่งรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ?แล้วทำไมถึงได้พูดแบบนี้?

อีกอย่าง ในน้ำเสียงของหลินอิ่ง ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เกรงกลัวอะไรในตัวอาจารย์ของเขาเลย ......

สีหน้าของเหอซานจินหวาดกลัวสุดขีด หลังจากที่ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมา ......

"ผมจะถามคุณอีกอย่าง การที่คุณสมรู้ร่วมคิดกับคนต้าเหอ หุบเฉินเฟิงของพวกคุณไม่มีกฎเกณฑ์กันหรือยังไง ?" หลินอิ่งถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ท่านเฉินเฟิง ไม่เคยสอนคุณงั้นหรอ?"

การที่แวดวงลึกลับประเทศหลุง มีอายุมานับร้อยนับพันปีนั้น เหตุผลของการดำรงอยู่ก็คือการต่อต้านอำนาจมืดจากประเทศภายนอก ......

ไม่ว่าจะเป็นประเทศต้าเหอ หรือประเทศเกาหลีก็ตาม หรือแม้แต่โลกมืดทางตะวันออกด้วย

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นปรปักษ์กับแวดวงลึกลับของประเทศหลุงนั้น และดูเหมือนว่าจะไม่มีช่องว่างที่จะทำให้ทุกอย่างผ่อนคลายขึ้นเลย

"อันนั้น......ผม ผม......" เหอซานจินพูดอย่างอ้อมแอ้ม "คุณชายอิ่ง กฎที่คุณพูดถึง?คือการไม่สามารถสมรู้ร่วมคิดกับอำนาจมืดจากประเทศภายนอกงั้นหรอ?กฎนั้น กฎนั้นไม่มีมาตั้งนานแล้ว......"

คึ้ก!

เสียงของเหอซานจินเพิ่งออกมา

หลินอิ่งก็เอื้อมมือออกไป บีบคอของเขาจนหักแล้ว

เหอซานจินล้มลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่คลางแคลงใจ

ใบหน้าของหลินอิ่งนิ่งเรียบ หันหลังไปอีกทาง พลางปาดฝุ่นในมือออก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก จากนั้นจึงค่อยๆ เดินจากอุโมงค์ไป

เขาจะไม่มีวันปล่อยกองกำลังที่สนับสนุนตระกูลสวีไปเลยสักคน

จะเป็นสำนักยุทธ์เชียน หรือหุบเฉินเฟิงก็ช่าง มาคนหนึ่งก็จะฆ่าคนหนึ่ง

แต่ว่า ในช่วงที่ตัวเขายังอยู่ในระยะวัฏจักร ก็คงควรที่จะต้องคำนึงถึงการกระทำให้มากขึ้น ......

วันนี้ต้องมาต่อกรกับพวกมุซาชิ จูโตะ ทำให้เขาเกือบจะพลาดโอกาสสำคัญไป

อีกอย่างบนร่างกายก็ยังมีรอยแผลฝากเอาไว้อีก

เงาร่างการจากไปของหลินอิ่ง ตกอยู่ในสายตาของชายชุดดำที่อยู่ห่างออกไปคนหนึ่ง ในมือของเขาถือกล้องส่องทางไกลเอาไว้ ยืนอยู่บนยอดเขาลึกลับแห่งหนึ่ง

"ท่านมังกรดํา หลินอิ่งไปแล้ว......คุณท่าน ท่านไม่คิดจะลงมือจริงๆ หรอครับ?นี่คือโอกาสที่หายากมากเลยนะครับ"

ชายชุดดำหันหลังกลับมา โน้มตัวลงต่อหน้าชายหนุ่มลึกลับที่สวมเสื้อคลุมยาวสีดำคนหนึ่ง แล้วกล่าวรายงานอย่างเคารพ

"อย่าไม่ต้องรีบร้อน" ท่านมังกรดําเปล่งเสียงที่ทุ้มต่ำและแหบแห้งออกมา ดวงตาที่มืดมนภายใต้หน้ากากกำลังทอดไกลออกไป