บทที่ 619 ตระกูลหลินแห่งเมืองลังยา

"หลินอิ่ง ต่อให้ผมตอบตกลง แต่คุณท่านของเรา เกรงว่าจะไม่สามารถยอมรับการบอกปัดนี้ของคุณหรอก" ฉู่หยุนซานพูดด้วยเสียงทุ้ม

เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินอิ่ง และไม่มีทางที่จะควบคุมหลินอิ่ง

จึงทำได้เพียงอ้างชื่อของคุณท่านของตระกูลตนออกมาเท่านั้น

หลินอิ่งพูดอย่างแน่วแน่ "ทางด้านคุณท่านฉู่ ผมจะเป็นคนจัดการเองครับ บุญคุณของตระกูลฉู่ ผมจำไว้ในใจเสมอ"

"พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์"

เมื่อพูดจบ หลินอิ่งก็ลุกขึ้นแสดงท่าทีที่ชัดเจน

"นี่......" ฉู่หยุนซานหวังจะพูดอะไรอีก สีหน้ามีความไม่พอใจแสดงออกมา แต่กลับไม่กล้าที่จะอาละวาด

เพราะในน้ำเสียงของหลินอิ่ง แสดงออกถึงอำนาจบางอย่างที่ไม่สามารถต่อต้านได้

และสิ่งนี้ก็ทำให้คนท่องยุทธภพอย่างเขาเกิดความหวั่นไหวไม่น้อย

"ทั้งสองท่าน ผมยังมีธุระ ขออภัยที่ไม่สามารถอยู่เจรจาด้วย"

"ถ้าหากจะกลับเตียนหนาน ผมจะส่งคนให้ไปคุ้มกันครับ"

ฉู่หยุนซานขมวดคิ้ว รู้ว่าต่อให้ดึงดันพูดอะไรไปก็ไม่ประโยชน์จึงได้เพียงตอบรับ:"ก็ได้ หลินอิ่ง กลับไปแล้ว ผมจะให้คุณท่านของเราติดต่อหาคุณแล้วกัน"

หลินอิ่งไม่ได้อยู่ต่อนานนัก ก่อนจะปลีกตัวออกมา

สำหรับเรื่องของตระกูลฉู่ แค่ไปกล่าวต้อนรับก็เพียงพอแล้ว เพราะเขาไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความอีก

และนี่เป็นเพราะว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์ของคนตระกูลฉู่ เขาจึงต้องทำการอธิบายโดยเฉพาะ เพื่อที่จะรักษาพันธมิตรเอาไว้

เมื่อออกมาจากห้องรับรอง สายตาของหลินอิ่งก็มองไปยังห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง ซึ่งหยูจื๋อเฉิงกำลังอยู่ด้านในให้การดูแลคนของตระกูลโครเมียร์

เมื่อเหลียวมองดู หลินอิ่งก็หันหลังกลับเดินไปขึ้นลิฟต์แล้วกลับไปยังห้องทำงานประธาน

ภายในห้องรับรองที่สอง

คุณชายโหมและแอนนากำลังนั่งอยู่บนดซฟา โดยมีหยูจื๋อเฉิงให้การดูแลพวกเขาอยู่

"ทั้งสองครับ คุณชายอิ่งได้บอกแล้วครับ ว่าไม่ว่างที่จะมาพบกับทั้งสองได้" หยูจื๋อเฉิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ดังนั้น ทั้งสองท่านอย่าได้เสียเวลาอยู่ต่อเลยนะครับ ท่าทีของคุณชายอิ่งก็ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจนแล้วนี่ครับ"

"ความต้องการของคุณชายอิ่งก็ได้แจ้งไปอย่างชัดเจนแล้วนะครับ สิ่งที่ควรบอกเขาก็เคยได้บอกกับพวกคุณไปก่อนหน้านี้แล้ว วันข้างหน้าเขาไม่ต้องการให้ตระกูลของพวกคุณเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตี้จิงอีก"

"นี่?แม้แต่เวลาจะมาคุยด้วยคุณหลินก็ไม่มีเลยงั้นหรอคะ?" แอนนาขมวดคิ้วขึ้น พูดด้วยความวิตกเล็กน้อยพลางเหลือบมองไปยัง คุณชายโหม

คุณชายโหมกระแอมออกมา:"คุณหยู เห็นได้ชัดว่าคุณชายอิ่งได้เข้าไปพบกับคนของตระกูลฉู่แล้ว แต่กลับบอกว่าไม่ว่าง นี่คือการกระทำของเขางั้นหรอครับ ?"

"คือว่า?" หยูจื๋อเฉิงขมวดคิ้วแล้วสังเกตตัวคุณชายโหม ด้วยความไม่รู้ว่าชายสูงวัยต่างชาติคนนี้ที่อยู่ในห้องนี้ตลอด ไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

ดวงตาของชายต่างชาติคนนั้นลุ่มลึกดั่งหลุมดำ เต็มไปด้วยเวทมนตร์ที่ราวกับกำลังกลืนกินคนเข้าไป

เมื่อจ้องอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รีบหลบตาโดยทันที

"ทั้งสองท่าน ตัวผมเองก็ไม่เข้าใจความคิดของคุณชายอิ่ง" หยูจื๋อเฉิงพูดอย่างเคร่งขรึมอีกครั้ง "คำพูดของคุณชายอิ่ง ผมก็ได้แจ้งออกไปหมดแล้ว เขาเพียงหวังว่าตระกูลของพวกคุณจะเข้าในสถานการณ์ และยืดตามข้อตกลงที่ได้ให้ไว้ก่อนหน้านี้ ให้ความร่วมมือและพัฒนาความก้าวหน้าในเมืองก่าง"

"และอีกอย่างที่บอกมาก็คือแจ้งให้ท่านเอิร์ลของตระกูลพวกคุณ ไม่ต้องเดินทางมาตี้จิงแล้ว เพราะคุณชายอิ่งไม่มีเวลาในการดูแล"

เมื่อพูดจบ หยูจื๋อเฉิงก็นิ่งสงบทันที

คุณชายโหมหรี่ตาลงพร้อมตอบกลับ:"คุณหยู คุณกลับไปบอกกับคุณชายอิ่ง ด้วยว่าพวกเราเข้าใจความต้องการของเขาแล้ว"

"แบบนี้ดีที่สุดครับ" หยูจื๋อเฉิงเองก็พยักหน้ารับพร้อมกับลุกขึ้นยืน "อย่างนั้นก็ขอตัวก่อนนะครับ"

เมื่อพูดจบ หยูจื๋อเฉิงก็เดินออกมาจากห้องรับรอง

เมื่อออกมาด้านนอก เขาถึงรู้สึกตัวว่าไม่รู้เพราะอะไรแต่หลังของเขามีเหงื่อชุ่มไปหมด

ชายสูงวัยข้างกายของแอนนา ดูเหมือนจะเป็นสัตว์ประหลาดที่มีพลังที่น่าสะพรึงกล่าว ภายในความว่างเปล่ากลับสร้างความกดดันให้เขาอย่างมาก

หยูจื๋อเฉิงเคยฝึกหมัดสังหารของประตูตายแก๊งมังกรมาก่อน ทำให้เท้าข้างหนึ่งของเขาได้เหยียบย่ามเข้าไปในศิลปะการต่อสู้โบราณและมีความอ่อนไหวต่อคนประเภทนี้

พลางคิดไป หยูจื๋อเฉิงก็เดินขึ้นลิฟต์ไป เตรียมจะขึ้นไปรายงานกับหลินอิ่ง

รอกระทั่งหยูจื๋อเฉิงจากไปแล้ว ภายในห้อง สายตาของคุณชายโหมกลับยิ่งมองลึกเข้าไปมากกว่าเดิม

"คุณชายโหม แบบนี้ทำกันเกินไปแล้วนะคะ หลินอิ่งไปต้อนรับตระกูลของผู้หญิงที่ชื่อฉู่ฉู่ คนนั้น แต่กลับไม่มาพบเราเลยแม้แต่เสี้ยววินาที แบบนี้ไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว" แอนนาพูดด้วยความรู้สึกไม่พอใจ และแสดงท่าทีที่อิจฉาออกมา