บทที่ 623 มาเล่นงานถึงที่

"หา?"ท่านเฉินเฟิงสีหน้าตกใจ มองแม่เฒ่าตระกูลหลินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ"แม่เฒ่า ท่านบอกว่า หลินอิ่งนั่น เป็นเหลนชายของท่านอย่างนั้นเหรอ?"

เดิมทีท่านเฉินเฟิงนึกว่า ที่หลินอิ่งแห่งตี้จิงอาละวาดแผลงฤทธิ์ขนาดนี้ จะต้องมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่อยู่ในกลุ่มสันโดษแน่ๆ แล้วเบื้องหลังก็จะต้องมีบุคคลระดับสูงค่อยสั่งการอยู่แน่นอน

ดังนั้น หลังจากที่ได้รู้ว่าศิษย์รักถูกฆ่า ท่านเฉินเฟิงก็ไม่ได้ลงเขาไปเอาเรื่องหลิ่นอิ่งที่ตี้จิงอย่างใจร้อน แต่สืบเสาะกลุ่มสันโดษอย่างละเอียด

ผลที่ได้ ภายในกลุ่มสันโดษไม่มีเบาะแสร่องรอยของหลินอิ่งคนนี้หลงเหลืออยู่เลย เป็นบุคคลที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามคนหนึ่งเท่านั้น

ส่วนสกุลหลินของหลินอิ่ง ก็ทำให้ท่านเฉินเฟิงหันเป้าหมายมาหาตระกูลหลินแห่งลังยา เพื่อที่จะไปพิสูจน์ตรวจสอบด้วยตัวเอง เลยคิดที่จะถามให้ชัดเจนเลยว่าสรุปแล้วหลินอิ่งมีความสัมพันธ์กับตระกูลหลินแห่งลังยาหรือไม่

แต่คิดไม่ถึงว่า แม่เฒ่าตระกูลหลินจะบอกเขาซึ่งๆ หน้าเลยว่า หลินอิ่งเป็นเหลนชายของแม่เฒ่าเอง

เหลนชายจะสกุลหลินเหมือนกันได้ยังไง?

"แม่เฒ่า ท่านช่วยพูดความจริงได้ไหมครับ"ท่านเฉินเฟิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง"เท่าที่ผมรู้ รุ่นเด็กหนุ่มสาวของตระกูลหลินแห่งลังยา ไม่มีชื่อหลินอิ่งนี่ครับเขาเป็นลูกหลานในสายเลือดของท่านจริงๆ เหรอครับ?"

แม่เฒ่าตระกูลหลินพูดขึ้นอย่างนิ่งๆ "ตู้เฉินเฟิง หญิงชราแบบฉัน จำเป็นต้องโกหกนายไปทำไม? หลินอิ่งเป็นเหลนชายของฉัน การที่จะสกุลหลินตามแม่ของเขา มันไม่ถูกต้องเหมาะสมตรงไหนอย่างนั้นเหรอ?"

"เอ่อ......"ท่านเฉินเฟิงขมวดคิ้ว ในใจกำลังคิดไตร่ตรอง

ตอนแรกนึกว่า หลินอิ่งมากสุดก็เป็นได้แค่หมากตัวหนึ่งในโลกธรรมของตระกูลหลินแห่งลังยา เป็นแค่ชื่อปลอมๆ เท่านั้น ก็เลยมาลองสอบถามที่ตระกูลหลิน แต่ไม่คิดว่า จะเป็นลูกหลานแท้ๆ ในสายเลือดของแม่เฒ่าตระกูลหลิน

หรือว่าหลินอิ่งก็เป็นเหลนชายของนายท่านใหญ่ตระกูลหลินเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ?

ท่านเฉินเฟิงพูดพึมพำกับตัวเอง เขาที่เคยมีสถานภาพเป็นถึงคนเก่งกาจในโลกธรรมของระดับสวรรค์ของประเทศหลุงมาก่อน มีศักดิ์ศรีเป็นที่เคารพของลูกศิษย์ไปทั่วกลุ่มสันโดษ

แต่พอเทียบกับนายท่านใหญ่ตระกูลหลินคนนั้นแล้ว มันเหนือชั้นเกินไป แทบจะเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย

ตระกูลหลินแห่งลังยา เป็นตระกูลที่เขาไปยุแหย่ด้วยไม่ได้

อย่าว่าแต่ท่านเฉินเฟิงที่ตอนนี้มือซ้ายที่จับดาบถูกทำให้ใช้การไม่ได้ ไม่มีพลังบูโดระดับสวรรค์แล้วเลย ต่อให้ช่วงที่เขารุ่งเรืองอยู่บนจุดสูงสุด ก็ไม่กล้าไปต่อสู้กับตระกูลหลินแห่งลังยาอยู่ดี

ถึงยังไง ตระกูลหลินแห่งลังยา ก็เป็นผู้นำของตระกูลใหญ่หกตระกูลของกลุ่มสันโดษ ยืนอยู่หนึ่งในผู้มีอำนาจอิทธิพลที่สุดของกลุ่มสันโดษของประเทศหลุง

โดยเฉพาะนายท่านใหญ่ตระกูลหลินคนนั้น ถูกยอมรับว่า เป็นดั่งเทพที่แตกฉานด้านบูโดจัดอยู่ในห้าอันดับแรกของประเทศหลุง!ได้เคียงบ่าเคียงไหล่กับผู้มีอำนาจอิทธิพลสูงสุดอย่างประมุขแก๊งมังกรยิ่งใหญ่อลังการสุดๆ

เป็นการดำรงอยู่ในตำนานภายในกลุ่มสันโดษ

"แม่เฒ่า ตอนนี้ตระกูลหลินของลังยาก็ถือว่าเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กัน ขออนุญาตถามเลยก็แล้วกันนะครับ ทำไมตระกูลหลินถึงไม่ไว้หน้าไม่ไว้ศักดิ์ศรี ถึงได้ลงมือฆ่าลูกศิษย์ของผม"ตู้เฉินเฟิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง"เรื่องนี้ ตอนนี้ขอให้แม่เฒ่าให้ความกระจ่างด้วยครับ"

แม่เฒ่าตระกูลหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้น"ตู้เฉินเฟิง มีเรื่องบางเรื่อง ที่นายไม่ควรถาม ก็อย่าถามเลย"

"นายสูญเสียศิษย์รักไป ฉันก็เข้าใจความรู้สึกของนาย แต่ นี่ไม่ใช่เหตุผลที่นายจะมาถามที่ตระกูลหลิน"

หยุดไปสักพัก แม่เฒ่าก็พูดขึ้นต่อ"เอาแบบนี้แล้วกัน นายอยู่ต่อที่เมืองชางโจวชั่วคราวสิ ฉันเรียกหลินอิ่งกลับมาภูเขาลังยาแล้ว ถึงตอนนั้น ฉันจะให้เด็กคนนี้ทำพิธีรินน้ำชาให้กับนายต่อหน้าเลย เพื่อเป็นการชดเชย"

"เอ่อ......"ท่านเฉินเฟิงสีหน้าดูไม่ดี อารมณ์ความรู้สึกยุ่งยากซับซ้อน

มีพลังอำนาจของตระกูลหลินแห่งลังยาอยู่ด้วย เขาก็ไม่กล้าท้าทาย แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะละทิ้งการแก้แค้นหลินอิ่งเหมือนกัน

เขาก็รู้เหมือนกัน ว่าตระกูลหลินกำลังไว้หน้าเขาอยู่

แต่รินชาแก้วเดียว แลกกับชีวิตของลูกศิษย์เขา ไม่ว่าคิดยังไงก็รู้สึกไม่เต็มใจอยู่ดี

"ตู้เฉินเฟิง ในตอนนั้นอาจารย์ของนายกับตาเฒ่าก็มีมิตรภาพต่อกันอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้น ฉันก็ขี้เกียจที่จะพูดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องนี้กับนายแล้วเหมือนกัน"แม่เฒ่าตระกูลหลินพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ"ลูกศิษย์ที่ตายไปของนาย ฉันจะให้หลินอิ่งชดใช้ให้กับนายเอง ในอนาคต ให้เขาทำงานให้กับนายหนึ่งเรื่อง เพื่อเป็นการชดใช้ให้ก็แล้วกัน"

"เอาล่ะ ตามนี้ก็แล้วกัน ฉันเหนื่อยแล้ว ค่อยเจรจากันใหม่"

แม่เฒ่าตระกูลหลินพูดประโยคนี้จบอย่างน่าเกรงขาม จากนั้นก็หรี่ตาลงไม่พูดอะไรอีก

ท่านเฉินเฟิงสีหน้าหนักอึ้ง ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเหมือนกัน พยักหน้า พูดขึ้น"ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่แม่เฒ่าพูดแล้วกันครับ บังอาจมาให้แม่เฒ่าตัดสินใจแทนคนฐานะต่ำกว่า ไม่รบกวนแม่เฒ่าแล้วครับ......"

พูดจบ ท่านเฉินเฟิงก็โค้งคำนับ บอกลาก่อนจะหันตัวเดินจากไป