บทที่ 624 เรียกน้า?

ห้านาที

หลินอิ่งลงจากลิฟต์ มาถึงยังทางเข้าของอาคารเทียนหลง

บริเวณทางเข้าออก มีชายหนุ่มชุดสูทนอนระเนระนาดกันเต็มไปหมด ถูกอัดจนเขียวช้ำไปทั้งตัว

ส่วนหยูจื๋อเฉิง ก็ถูกคนทิ้งไว้ที่พื้น ที่ใบหน้ามีรอยมือห้านิ้วประทับไว้ชัดเจน

พอมองเห็นฉากนี้ ใบหน้าที่นิ่งเฉยของหลินอิ่ง ก็เผยให้เห็นถึงความเยือกเย็น

หยูจื๋อเฉิงกับเหล่าผู้เก่งกาจที่เฝ้าประตูทางเข้าอาคาร ศิลปะการต่อสู้ไม่ธรรมดา สำหรับคนธรรมดาแล้วมีระดับถึงขนาดที่รับมือกับคนสิบคนได้ด้วยตัวคนเดียว

แต่กลับถูกซัดจนล้มกองอยู่กับพื้นได้ง่ายดายขนาดนี้?

ใครกัน ที่บ้าระห่ำกล้ามาอาละวาดเล่นงานคนของตัวเองถึงถิ่นของตัวเองแบบนี้

"ท่านอิ่ง ท่านมาแล้ว......"หยูจื๋อเฉิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าละอาย"ขอโทษครับ ผมไม่สามารถหยุดรั้งพวกเขาเอาไว้ได้"

"คนพวกนี้ มาถึงก็ลงมือเลย จะเจอท่านให้ได้ ไม่สนกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น......"

"ฉันรู้แล้ว นายถอยไปก่อนเถอะ"หลินอิ่งพยักหน้าเล็กน้อย เหลือบตามองไปที่โซฟาในห้องโถงรับแขก

บนโซฟาหนังแท้ มีชายวัยกลางคนสวมชุดราชวงศ์ถังสีเขียวขี้ม้าคนหนึ่ง กำลังพิงอยู่ด้วยท่าทางยโสโอหัง กางสองขาออก ท่าทางเย่อหยิ่ง

ข้างกายของเขา ยังมีชายหนุ่มรูปร่างกำยำสองคนอยู่ด้วย

"พวกคุณคือใคร?"หลินอิ่งมองพวกเขา พูดถามขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ชายวัยกลางคนที่ชุดราชวงศ์ถังสีเขียวขี้ม้า ชำเลืองมองสำรวจหลินอิ่งเล็กน้อย จากหัวจรดเท้า

รูปร่างหน้าตาของเขาดูธรรมดาทั่วไปไม่ผิดแปลกอะไร แต่สองตาคู่นั้น แฝงไปด้วยความดุร้ายโหดเหี้ยมผิดปกติ

ทั้งตัวของเขา ให้ความรู้สึกเหมือนพร้อมที่จะโจมตีได้ทุกเมื่อ

"แกคือหลินอิ่ง?"

"ดูสภาพแล้ว ก็ไม่เท่าไร ดูท่าทางอ่อนแอ สภาพเหมือนเป็นโรค"ชายวัยกลางคนหันสายตากลับมา พูดขึ้นอย่างไม่แยแสสนใจ"ฉันชื่อหลินเจว๋ จากความอาวุโสในตระกูลแล้ว แกควรจะเรียกฉันว่าน้า"

"หลินเจว๋?"หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ในตาแฝงไปด้วยความเยือกเย็น

"พวกคุณ มาจากไหน?"

"ตระกูลหลินแห่งลังยา เคยได้ยินไหม? หรือว่าแม่ของแกไม่บอกเคยบอกแกเลยหรือไง?"หลินเจว๋พูดขึ้นด้วยความสนใจ

"ไม่เคยได้ยิน"หลินอิ่งพูดขึ้นอย่างนิ่งๆ

"ไม่ว่าพวกคุณจะมาจากไหน การที่มาก่อเรื่องลงมือกับลูกน้องของผมถึงที่อย่างเลินเล่อแบบนี้ วันนี้ จะต้องชดใช้"

"บังอาจ!หลินอิ่งแกรู้จักที่ต่ำที่สูง รู้กฎข้อบังคับบ้างไหม? ลุงหลินเจว๋อยู่ตรงหน้าแบบนี้ แกยังกล้าพูดอย่างหยิ่งยโสขนาดนี้อยู่เหรอ?"

"ไม่เรียก น้า สักคำ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไม่เคยได้ยินตระกูลหลินแห่งลังยา?"

ตอนนี้ ชายหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างๆ หลินเจว๋ ก็เปิดปากพูดด่าหลินอิ่งทันที ท่าทางน่าเกรงขามของผู้อาวุโส

"หลินอิ่ง พวกเราลงเขามาหาแกถึงตี้จิง นั่นก็เท่ากับว่าไว้หน้าแกมากแล้ว แกอย่ามาถือตัวคิดว่าตัวเองถูกต้องหน่อยเลย"หลินเจว๋ท่าทางหยิ่งทะนง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ฉันให้เวลาแกลงมาหนึ่งนาที แต่ห้านาทีแล้วแกเพิ่งจะมาถึง แถมยังมาอวดเบ่งหยิ่งผยองต่อหน้าคนที่เป็นน้าแบบฉันอีก? ไหนพูดซิว่านี่มันคือท่าทีแบบไหน?"

หลินอิ่งสบถหึออกมาอย่างเย้ยหยัน ส่ายหัว

"ผมให้เวลาพวกคุณสามสิบวินาที เล่าประวัติของพวกคุณออกมาให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง"

"แล้วทำไมต้องลงไม้ลงมือกับคนอื่นด้วย?"

"ถ้าตอบไม่ได้ พวกคุณก็จะเหลือมือแค่ข้างเดียว"

พอคำพูดที่เย็นชาของหลินอิ่งจบลง บรรยากาศก็เปลี่ยนไปเย็นยะเยือกขึ้นมา

ชายหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างกายหลินเจว๋ ล้วนแต่รู้สึกถึงรังสีที่แผ่ซ่านออกมาจากหลินอิ่งในตอนนี้ ถอยหลังไปสองก้าวอย่างควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่