บทที่ 626 ตะโกนฆ่าพวกแกอีกครั้ง

"ท่านอา ไอ้เด็กหลินอิ่งนี่มันไม่สนกฎฟ้ากฎดินเลย ไม่คิดว่าจะกล้าลงมือต่อหน้าของท่าน!ท่านต้องสั่งสอนมันให้หนักเลยนะ!"

"ใช่ๆ !ท่านอา เด็กนี่ดื้อรั้น ถ้าท่านไม่สั่งสอนมัน กบก้นบ่อแบบมันจะต้องนึกว่าตัวเองเก่งกาจไร้เทียมทานกว่าใครแน่ๆ !ไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น!"

ชายหนุ่มทั้งสองคนหลบอยู่หลังหลินเจว๋ กุมหน้าพร้อมกับพูดขึ้นอย่างโหดเหี้ยม

พวกเขาต่างมองหลินอิ่งด้วยสายตาชั่วร้ายสุดๆ สีหน้าทั้งโกรธทั้งอายไม่น้อย

แล้วก็ไม่คิดว่า สถานภาพเป็นถึงลูกหลานของตระกูลหลินแห่งลังยาแบบพวกเขา เคยถูกคนนอกตบหน้าซึ่งๆ หน้าแบบนี้ที่ไหน?

จะมีสักกี่คนที่มีความกล้าขนาดนี้? คนของตระกูลหลินเชียวนะ คิดจะตบก็ตบง่ายๆ เลยเหรอ?

หลินเจว๋จ้องมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าดำมืด กำมือหักนิ้วดังกร็อกแกร็ก เสื้อคลุมยาวชุดราชวงศ์ถังพลิ้วไสวแม้ไม่มีลม ดูมีรังสีที่ไม่ธรรมดา

"กล้ามาทำร้ายคนของฉันถึงที่แบบนี้ ที่ไว้ชีวิตพวกแกก็เพราะว่าฉันเห็นแก่หน้าของตระกูลหลิน"หลินอิ่งกวาดสายตามองอย่างเย็นชา"ถ้ายังหาเรื่องต่ออีกล่ะก็ พวกแกได้เละไม่เป็นท่าแน่ๆ "

เขาเป็นคนที่ไม่ชอบมีเรื่อง

โดยเฉพาะ ตอนนี้กำลังเป็นช่วงที่พลังของตัวเองกลับมาอ่อนแอ ยิ่งควรที่จะซ่อนเร้นปกปิดพลังความสามารถของตัวเองเอาไว้ด้วย

ตระกูลหลินแห่งลังยา มียอดฝีมือมากมาย

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคนตระกูลหลินสองสามคนตรงหน้านี้มาทำตัวกร่างยโสโอหัง ลงมือทำร้ายพวกหยูจื๋อเฉิงอย่างไม่สนถูกผิดล่ะก็ เขาก็คงจะไม่ถูกยั่วยุง่ายๆ แบบนี้หรอก

"ตบหน้าพวกแกไปสองที ให้พวกแกได้เข้าใจคำว่า เคารพ คืออะไร"หลินอิ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พูดพลาง หลินอิ่งก็ชำเลืองตามอง ไปยังหลินเจว๋อย่างเยือกเย็น พร้อมกับพูดขึ้น"คุณอยากจะลองศิลปะการต่อสู้ของผม? คุณเหมาะสมเหรอ?"

"นี่แก!"หลินเจว๋สองตาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ในใจหมดความอดทนกับท่าทียโสโอหังของหลินอิ่นเต็มทนแล้ว

สำหรับเขาแล้ว จากพลังสถานภาพของหลินอิ่ง ควรจะเคารพนอบน้อม ซื่อสัตย์เชื่อฟังแต่โดยดีสิถึงจะถูก!

"ได้ๆๆ !"

หลินเจว๋โกรธถึงขีดสุด พูดคำว่าได้ออกมาสามคำติด

"ฉันอยากจะดูว่าแกจะมีความสามารถแค่ไหน ถึงขนาดที่ไม่เห็นตระกูลหลินแห่งลังยาอยู่ในสายตาขนาดนี้!"

พูดจบ หลินเจว๋ก็ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ร่างกายนั้นเคลื่อนไหวว่องไวรวดเร็วราวกับสายลมกระโชก

โครมๆๆ

จากการพุ่งตัวของหลินอิ่งที่รวดเร็ว ลมจากฝ่ามือที่รุนแรงส่งเสียงคำรามดังขึ้น พลังระเบิดออกมาอย่างรวดเร็วรุนแรง พลังฝ่ามืออันน่าสยดสยองเต็มไปด้วยความอาฆาต เล็งไปที่จุดสำคัญบนร่างกายของหลินอิ่ง

ในขณะเดียวกัน หลินอิ่งก็ตอบสนองกลับมา ร่างกายเปลี่ยนไปล่องลอยไม่คงที่ หายวับไปๆ มาๆ

ปัง!ปัง!ปัง!

ตอนนี้เอง ทั้งสองคนเข้าประชิดตัวกัน ปะทะฝ่ามือกัน เกิดเสียงระเบิดดังกระหึ่ม พื้นคอนกรีตแตกแยกออกจากกัน เสียงดังกึกก้องไม่จบไม่สิ้น สะเทือนไปทั่ว

ในสายตาของคนอื่น เห็นแค่ภาพที่สั่นๆ ของหลินอิ่งและหลินเจว๋เท่านั้น ร่างทั้งสองคนไม่สามารถจับจ้องได้ด้วยตาเนื้อ

ถึงขนาดที่ สมมติว่ามีคนธรรมดายืนอยู่ในห้องโถงต้อนรับ แก้วหูอาจจะทะลุเพราะถูกคลื่นเสียงระเบิดได้ ช็อกหมดสติไปตรงนั้นเนื่องจากพลังลมปราณที่น่าสะพรึงกลัว

การต่อสู้ของยอดฝีมือระดับนี้ คนธรรมดาแทบจะจินตนาการไม่ได้เลย มันน่ากลัวและโหดร้ายซะยิ่งกว่าฉากต่อสู้ของเทอร์มิเนเตอร์ในหนังเสียอีก

หลินเจว๋คนนั้น ก็สมแล้วที่เป็นคนโหดเหี้ยมที่มาจากตระกูลหลินแห่งลังยา พลังบูโดร้ายกาจมากๆ ไม่ใช่แค่มีศิลปะการต่อสู้ระดับโลกเท่านั้น แต่แผนการเล่ห์กลก็แยบยลลึกซึ้ง ทักษะการต่อสู้ก็ฉลาดเฉลียวยอดเยี่ยม

ฝ่ามือของเขาจู่โจมมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน ทุกหมัดล้วนแต่มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถเจาะทะลุก้อนหินใหญ่ได้ รวมถึงท่วงท่าโจมตีที่ประสานเชื่อมโยงกัน หมัดต่อหมัด ม้วนกันราวกับเกลียวคลื่น เหมือนมีพลังรองรับที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้ยากที่จะป้องกัน

อีกด้านหนึ่ง หลินอิ่งก็รับมือได้อย่างง่ายดาย ร่างกายที่แปลกประหลาดเข้ากันกับฝ่ามือที่เลือนรางคลุมเครือ ต่อต้านการโจมตีที่รุนแรงของหลินเจว๋ได้อย่างสมบูรณ์แบบ