บทที่ 627 จัดการไอ้เด็กนี่ซะ

พอได้ฟังคำขู่ของหลินเจว๋ หลินอิ่งก็หัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน สีหน้าไร้อารมณ์

ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไป ถูกตระกูลหลินแห่งลังยาขู่แบบนี้ ในใจจะต้องมีหวั่นไหวบ้าง

แต่ว่าเขา ไม่ว่ายังไงก็เป็นถึง หลินอิ่ง ทายาทแก๊งมังกร

"คุณกำลังขู่ผม?"หลินอิ่งยิ้มอย่างเย้ยหยัน"คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมไม่กล้าฆ่าคุณ? ถ้าผมฆ่าคุณ ตระกูลหลินจะสามารถคุ้มครองคุณได้ไหม?"

"สำหรับการกระทำในวันนี้ของคุณ อย่างน้อย ผมก็จะทำลายศิลปะการต่อสู้ของคุณ เพื่อที่จะไม่ให้คุณใช้ศิลปะการต่อสู้มาอวดเบ่งอีกแล้ว"

ท่าทีที่หยิ่งยโสของพวกหลินเจว๋ มาเล่นงานคนของเขาถึงที่ มันก็ทำให้หลินอิ่งมีเจตนาฆ่าขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว

"หลินอิ่งเอ๋ย กิริยาท่าทางของแกนี่มันเหมือนกับตาของแกสมัยหนุ่มจริงๆ หยาบคายเอาแต่ใจสุดๆ "

ในขณะนี้เอง ข้างนอกประตูก็มีเสียงที่นิ่งลึกคาดเดาไม่ได้ดังขึ้นมา

ผู้ชายในชุดราชวงศ์ถังอายุประมาณห้าสิบปีขึ้นไป เดินเอามือไขว้หลังตรงเข้ามา หรี่ตามองหลินอิ่ง

คนที่มา ตั้งแต่หัวจรดเท้าดูมีรังสีไม่ธรรมดา หน้าตาเข้มงวดเคร่งขรึม สายตาเฉียบแหลมราวกับคมมีด แค่มองก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี

"พี่ห้า เมื่อตะกี้เห็นแล้วใช่ไหม ว่าเด็กหลินอิ่งนี่มันหัวแข็งดื้อรั้นมาก กล้ามาลงมือกับพวกเด็กทั้งสองคนต่อหน้าผม"พอหลินเจว๋เห็นคนมา ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมา"คุณว่า ควรจะจัดการกับเด็กนี่ยังไง?"

"ฉันเห็นแล้ว เด็กนี่มันหยิ่งผยองกว่าที่คิดเอาไว้ แม้แต่นายยังจัดการมันไม่ได้ ทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ "

คนที่มาพูดขึ้นอย่างช้าๆ ไม่เร่งไม่รีบ มองมายังหลินอิ่งด้วยความสนใจ

"หลินอิ่ง ฉันชื่อหลินหวูเว่ย เป็นพี่ห้าของแม่ของแก สมัยก่อนตอนที่แม่ของแกยังอยู่ที่ตระกูลหลิน ฉันก็เคยพาแม่ของแกมาก่อน"

หลินหวูเว่ยค่อยๆ พูดขึ้น

"เห็นแก่ที่แกยังเด็กไม่รู้เรื่องอะไร ฉันที่เป็นผู้อาวุโส ยกโทษให้กับความผิดของแกได้"หลินหวูเว่ยวางมาด พูดขึ้นอย่างทรงพลังน่าเกรงขาม"ตอนนี้ แกขอโทษหลินเจว๋น้าของแกต่อหน้าซะ จากนั้น ก็ส่งมอบกิจการธุรกิจของตี้จิงมาแต่โดยดี แล้วกลับไปตระกูลหลินแห่งลังยากับฉัน ทั้งหมดก็จะยังพูดดีๆ กันได้"

หลินอิ่งยิ้มไม่พูดอะไร แววตาเผยให้เห็นถึงความเยือกเย็น

เขาใกล้จะหมดความอดทนแล้ว ขี้เกียจเสวนากับคนของตระกูลหลินอีกแล้ว

คนของตระกูลหลินแห่งลังยา เป็นคนที่เย่อหยิ่งทะนงตัวทุกคน

บางทีเพราะว่าพวกเขาอาจจะยังไม่เคยเจอกับความทุกข์ยากมาก่อน

บางทีในสายตาของเขา ทุกอย่างในโลกธรรมอาจจะไร้สาระ ต่อให้มีพลังอำนาจแข็งแกร่งแค่ไหน มั่งคั่งขนาดไหน ภายใต้การควบคุมของอำนาจที่เด็ดขาดแล้ว ก็ไร้ประโยชน์

"ถ้าไม่อยากพูดดีๆ ล่ะ?"

หลินอิ่งมองหลินหวูเว่ย พูดถามขึ้นอย่างสนใจ

เขามองออก ว่าพลังบูโดของหลินหวูเว่ยอยู่เหนือกว่าหลินเจว๋

สองคนนี้ล้วนแต่อยู่ในระดับโลก แต่แค่ว่า ท่าทางของหลินหวูเว่ยให้อารมณ์ความรู้สึกที่ทรงพลังแข็งแกร่งมากกว่า เกือบเข้าใกล้ระดับสวรรค์แล้ว

คนนี้ น่าจะเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจที่สุดที่ตระกูลหลินส่งมาที่ตี้จิง

"ไม่พูดดีๆ ?"หลินหวูเว่ยยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"หลินอิ่ง เมื่อตะกี้ฉันไม่โผล่หน้าออกมา แค่อยากจะดูสักหน่อยว่าแกมีท่าทียังไง"หลินหวูเว่ยยิ้พูดขึ้นอย่างช้าๆ ไม่รีบไม่ร้อน"การต่อสู้ของแกกับหลินเจว๋ เผยให้เห็นถึงพลังของแกเรียบร้อยแล้ว"

"แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน อย่าให้ฉันต้องลงมือจัดการแกแล้วลากกลับตระกูลหลินเลย ถ้าเป็นแบบนั้นจะดูไม่ดีเอา"

หลินหวูเว่ยยิ้มท่าทางดูฉลาดมีปัญญา ราวกับว่ามองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างของหลินอิ่งออกตั้งนานแล้ว

เพราะว่า การต่อสู้ของหลินอิ่งกับหลินเจว๋เมื่อตะกี้นี้ ทุกการกระทำของหลินอิ่ง ล้วนแต่อยู่ในสายตาของเขาหมดแล้ว

เขาตัดสินอยู่ในใจเรียบร้อยแล้ว ว่าพลังบูโดของหลินอิ่งอยู่ในระดับกลางของระดับโลก ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แน่นอน