บทที่ 628 ไว้หน้าแม่เฒ่า

ปังๆๆ ๆๆ ๆๆ !

ภายในห้องโถงรับแขกมีเสียงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้น

หลินหวูเว่ยกับหลินเจว๋ออกแรงในขณะเดียวกัน ระหว่างฝ่ามือสองคู่ ระเบิดพลังที่ดุเดือดรุนแรงราวกับคลื่นโหมกระหน่ำออกมา พยายามจู่โจมไปยังหลินอิ่ง

หลินอิ่งสีหน้าเย็นชา ปล่อยสองฝ่ามือซ้ายขวาออกไปพร้อมกัน จับสองคนนั้นเอาไว้ ยื้อพลังภายในกัน

รอบตัวของเขา มีคลื่นพลังที่มองไม่เห็นระเบิดออกมา ร่างกายของพวกหลินหวูเว่ยที่สะเทือนก็สนั่นหวั่นไหว ระหว่างกระดูกมีเสียงราวกับเสียงฟ้าร้องดังขึ้น

ต่อมา ในห้องโถง จู่ๆ ก็มีคลื่นเสียงสูงแหลมราวกับเสียงคำรามของมังกรดังขึ้น ร้องคำรามอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

ก้องกังวาน!

เหมือนกับระเบิดที่ระเบิดออกมา เกิดเสียงดังกระหึ่ม มีพลังรุนแรงที่มองไม่เห็นถล่มห้องโถงรับแขกทั้งชั้น กำแพงทั้งสี่ด้านพังทลายและแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินเศษอิฐปลิวว่อน

สักพัก ภายในก็มีฝุ่นควันตลบอบอวลขึ้นมาเต็มไปหมด แทบจะบดบังทัศนวิสัยการมองเห็นของทุกคนไปจนหมด

ส่วนหยูจื๋อเฉิงกับเหล่าบรรดาผู้เก่งกาจทหารลับ ก็ถูกลูกหลงกระเด็นถอยลอยออกไปข้างนอกหลายสิบเมตร

ผู้คนมองดูฉากที่โหดร้ายน่าอนาถภายในห้องโถง ฝุ่นควันลอยตลบอบอวลไปทุกที่ สีหน้าตกใจขึ้นมา

"ท่านอิ่ง!ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ประธานหลิน!"

หยูจื๋อเฉิงพาผู้แข็งแกร่งทหารลับหนึ่งกลุ่ม พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของทุกคนต่างก็รีบร้อนลนลาน

หลินอิ่งเป็นบุคคลสำคัญ เป็นหัวหน้าใหญ่ของพวกเขา จะให้เกิดอะไรที่ไม่คาดคิดขึ้นแม้แต่นิดเดียวไม่ได้

โดยเฉพาะพวกคนที่ประสงค์ร้าย คนที่เรียกตัวเองว่าคนของตระกูลหลินอะไรนั่น แต่ละคนดูชั่วร้ายทั้งนั้น แถมยังไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้ท่านอิ่งอยู่ในสถานการณ์อะไร

"แค่กๆๆ ......"

มีเสียงไอแห้งทำลายบรรยากาศที่นิ่งเงียบ

ในเวลานี้ ฝุ่นควันในห้องโถงค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นถึงรูปร่างคนสองคนที่ยืนโซซัดโซเซ

หลินหวูเว่ยกับหลินเจว๋ต่างถูกซัดจนถอยไปอยู่ตรงมุมกำแพง แนบติดผนังปูนยับเยินไปหมด สองคนเลือดท่วมตัว เปื้อนเขลอะไปด้วยเศษฝุ่นเศษปูน ดูสภาพแล้วน่าอัปยศสิ้นดี

"อุ๊บ!"

หลินหวูเว่ยกระอักเลือดออกมา สีหน้าซีดขาวอ่อนแอ มองออกไปด้วยสายตาตกใจ

หลินอิ่งสีหน้าไร้อารมณ์ ค่อยๆ เดินออกมาจากกลุ่มฝุ่นควันอย่างช้าๆ สองมือไขว้หลังอยู่อย่างนั้น

เขาปัดฝุ่นที่ไหล่ มองหลินหวูเว่ยด้วยสายตาเยือกเย็น

"พลังแค่นี้ ยังกล้ามาร้องเอะอะโวยวายอีก?"หลินอิ่งพูดถามขึ้นอย่างนิ่งเฉย

ภายใต้น้ำเสียงที่นิ่งเฉย แฝงไปด้วยเจตนาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัวอยู่ สะเทือนใจของพวกหลินหวูเว่ยทั้งสองคน นิ่งเงียบไม่กล้าส่งเสียง

"นี่แก!แกอายุน้อยแท้ๆ ทำไมพลังภายในถือหนาแน่นแข็งแกร่งขนาดนี้!"

สายตาของหลินหวูเว่ยเต็มไปด้วยความตกใจกลัว ถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนหน้านี้เขาดูจากผิวเผิน หลินอิ่งมากสุดก็เป็นแค่ยอดฝีมือระดับกลางของระดับโลกเท่านั้น

แต่ พลังภายในที่หลินอิ่งระเบิดออกมานี้ มันลึกซึ้งคาดเดาไม่ได้เหมือนกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ มันทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนจมดิ่งในน้ำหายใจไม่ออก ไม่มีที่สิ้นสุด ให้ความรู้สึกกว้างใหญ่เกินต้านทาน นี่มันเกินขีดบูโดของระดับพวกเขาไปแล้ว!

ในใจของหลินหวูเว่ยไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถเชื่อได้

หลินอิ่งเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง? อายุยี่สิบกว่าๆ เท่านั้น ต่อให้ฝึกฝนการต่อสู้ตั้งแต่ในครรภ์ ก็ไม่น่าจะสามารถเรียนรู้พลังภายในที่ลึกซึ้งคาดเดาไม่ได้นี้ได้หรอกใช่ไหม?

น่าขำ ก่อนหน้านี้เขายังคาดเดาอย่างหลับหูหลับตาอยู่เลย ว่าหลินอิ่งมีแผลเต็มตัว ดูอ่อนแอ ถูกเขามองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

หลังจากที่ปะทะต่อสู้กันแล้วเพิ่งจะรู้ว่า ภายใต้ผิวน้ำนิ่งๆ แบบหลินอิ่งนี้ ไม่รู้ว่ามีสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวแบบไหนหลบซ่อนเอาไว้อยู่!

"พี่ พี่ห้า......ผม ผมรับมือไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆ คุณช่วยสนับสนุนด้วยเถอะ......"หลินเจว๋สีหน้าซีดขาว พูดสั่นกระส่ายอยู่ข้างๆ

เขาสั่นกระส่ายไปทั้งตัว เลือดไหลตรงมุมปาก ราวกับว่ากำลังเผชิญกับการโจมตีที่สยองขวัญที่ไม่สามารถต้านทานได้

เสียงดังปึง หลังจากที่พูดจบ หลินเจว๋ก็ประคองตัวเองไม่ไหว อ่อนแรงร่วงหล่นลงไปที่พื้น มือเท้าชักกระตุกไม่หยุด

เขาในตอนนี้ สีหน้าท่าทีเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสยดสยอง ไร้ซึ่งท่าที่ที่เย่อหยิ่งและเหนือกว่าเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ถูกหลินอิ่งอัดจนสูญเสียความมั่นใจและความตั้งใจไปจนหมด