บทที่ 629 แล้วแกจะเสียใจ

"แม่เฒ่าตระกูลหลิน?"หลินอิ่งมองไปยังหลินหวูเว่ยด้วยความสนใจ

ที่เขารู้จักตระกูลหลินแห่งลังยา ก็เพราะว่าเคยได้ยินชื่อเสียงของนายท่านใหญ่ตระกูลหลิน

ตอนยังเด็ก อาจารย์เคยพร่ำเคยสอนมาก่อน ในยุคปัจจุบันนี้ ยอดฝีมือที่สามารถเข้าตาของอาจารย์ได้ มีไม่กี่คน นายท่านใหญ่ตระกูลหลินก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทุกคนต่างรู้ ว่านายท่านใหญ่ตระกูลหลินไม่เคยโผล่ออกมาเป็นสิบปีแล้ว

แม่เฒ่าตระกูลหลินที่หลินหวูเว่ยพูดถึง ก็น่าจะเป็นภรรยาของนายท่านใหญ่ตระกูลหลินแต่งงานด้วย

พูดตามตรง หลินอิ่งก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน

ว่าตัวเองกับนายท่านใหญ่ตระกูลหลินที่โด่งดังไปทั่วจะมีความสัมพันธ์กัน

"ใช่!แม่เฒ่าเป็นคนให้ฉันมาหาแกเอง!"หลินหวูเว่ยพูดขึ้น หลังจากที่เห็นหลินอิ่งมีท่าทีสับสน ก็รีบพูดขึ้นต่อทันที

"หลินอิ่ง แม่เฒ่าเรียกชื่อของแก ส่งพวกเราลงเขามาหาแกเลยนะ แกจะไม่สนใจไม่แยแสพวกเราก็ได้ แต่แกจะไม่เห็นทวดของแกอยู่ในสายตาเลยอย่างนั้นเหรอ?"

"บางทีพวกเราอาจจะพูดตรงเกินไป แต่ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีต่อแกแน่นอน หลินอิ่ง แกต้องคิดให้ดี แม่เฒ่าเรียกแกกลับไปที่ตระกูลหลินแห่งลังยา นั่นก็คือเห็นถึงความสามารถของแก นี่เป็นโอกาสอันใหญ่หลวงของแก เป็นเรื่องที่ดีมากๆ เรื่องหนึ่งของแกเลยนะ"

"แกอย่าเอาความโกรธแค่ชั่วขณะ มาทำให้เรื่องดีๆ ขนาดนี้กลายเป็นเรื่องหายนะ!แกก็เป็นคนที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน น่าจะรู้จักไตร่ตรองข้อดีและข้อเสียนะ?"

หลินหวูเว่ยเปลี่ยนจากท่าทีที่เย่อหยิ่งทะนงตัวก่อนหน้านี้ กลายเป็นพูดกับหลินอิ่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลท่าทีอ่อนโยน

เขาถูกหลินอิ่งทำให้หวาดกลัวไปแล้ว

ทำลายศิลปะการต่อสู้ของยอดฝีมือระดับโลกลงได้อย่างง่ายดาย โหดเหี้ยมขนาดนี้ ใครยังจะกล้าเย่อหยิ่งใส่อีก?

ยังไงเขาก็รับไม่ไหว สถานการณ์ที่ศิลปะการต่อสู้ถูกทำลายไป

ในตอนแรกหลินหวูเว่ยฟังคำสั่งลุงสาม ให้มาบังคับพาตัวของหลินอิ่งไป ก่อนที่หลินอิ่งจะเข้าไปในตระกูลหลินแห่งลังยา ให้ตัดไม้ข่มนามใช้อำนาจบารมีข่มขู่อย่างเต็มที่ จัดการขจัดความมุ่งมั่นและอำนาจบารมีของหลินอิ่งทิ้งไปซะ

ถึงขนาดที่ถ้าเป็นไปได้ ให้จัดการฮุบกิจการธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในตี้จิงของหลินอิ่งให้เกลี้ยง

แต่ สถานการณ์ในตอนนี้ ก่อนที่จะมาก็ไม่มีใครคิดถึงมาก่อน

พวกเขาสองคนไม่เพียงแต่จะไม่สามารถข่มเหงหลินอิ่งได้แล้ว ขนาดชีวิตของตัวเองก็ยังเอาไม่รอดด้วยซ้ำ!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเพ้อฝันที่อยากจะฮุบกิจการธุรกิจของหลินอิ่งเลย

"โอกาสอันยิ่งใหญ่?"หลินอิ่งยิ้มๆ มุมปากเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเย้ยหยัน

ท่าทีที่เย่อหยิ่งก่อนหน้านี้แล้วตอนหลังเปลี่ยนมาให้เกียรติกันของหลินหวูเว่ยนี้ มันช่างน่าขำสิ้นดี

มาถึงขั้นนี้ ยังมาทำปากเก่งอีก นึกว่าพูดคำพูดนุ่มนวลพวกนี้แล้วจะสามารถหลีกเลี่ยงหายนะภัยพิบัติได้อย่างนั้นเหรอ?

ไม่ใช่ว่าเขามองความคิดของหลินหวูเว่ยไม่ออก

ถ้าพวกเขาเหล่านี้มีความจริงใจจริงๆ ล่ะก็ จะไม่มาทำร้ายตัวเอง และมาเสนอข้อเสนอสูงๆ จะเอาอุตสาหกรรมของตี้จิงของตัวเองแบบนี้แน่นอน

แน่นอนว่าหลินอิ่งก็สามารถเดาได้ว่า ตระกูลชั้นสูงชื่อดังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแบบตระกูลหลินแห่งลังยา สถานการณ์ภายในจะซับซ้อนมากขนาดไหน

ต่อให้แม่เฒ่าคนนั้นของตระกูลหลินจะมีความจริงใจที่เชิญตนเองกลับไปยังตระกูลหลินก็ตาม

แล้วคนอื่นๆ ของตระกูลหลินล่ะ? จะยอมให้เด็กข้างนอกกลับไปทีหลังอย่างนั้นเหรอ?

แม่เฒ่าตระกูลหลินออกคำสั่งมา แต่คนที่ปฏิบัติตามก็คงจะเป็นอีกสถานการณ์แล้วสินะ?

วิธีการแบบนี้ หลินอิ่งจะไม่รู้ได้ยังไง