บทที่ 630 เตรียมกลับไปเมืองตุงไห่

"เสียใจ?"

หลินอิ่งมุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างเย้ยหยัน

"พวกคุณ ยังไม่มีความสามารถนี้ที่ทำให้ผมเสียใจ"

พูดพลาง หลินอิ่งก็ชำเลืองมองไปยังหลินหวูเว่ยด้วยสายตาเย็นชา

"รีบไสหัวออกไปจากตี้จิงเดี๋ยวนี้ จากนี้ไป ถ้ายังมาโผล่หน้าที่ตี้จิงอีก ผมจะทำให้พวกคุณหายไปจากโลกนี้ซะ"

พอน้ำเสียงที่เยือกเย็นของหลินอิ่งจบลง

หลินหวูเว่ยกับหลินเจว๋ต่างก็ใจเต้นขึ้นมา มองหลินอิ่งด้วยสายตาชั่วร้ายแล้วก็ไม่เต็มใจ

พวกเขารู้สึกไม่ยอมจำนนอยู่ภายในใจ แล้วก็ไม่เต็มใจที่จะแลกมาด้วยค่าตอบแทนที่หนักหน่วงร้ายแรงขนาดนี้ด้วย ออกไปจากตี้จิงอย่างหมองหม่นผิดหวัง

กลับไปยังตระกูลหลินแห่งลังยาด้วยสภาพที่ถูกทำลายศิลปะการต่อสู้ทั้งอย่างนี้ พวกเขาสองคนยังไม่รู้ว่าจะได้รับการลงโทษอะไรบ้างจากลุงสามตระกูลหลิน

แต่ถึงจะไม่ยอม แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ?

"หลินอิ่ง แกอย่านึกว่า เรื่องมันจะจบลงแบบนี้นะ......"หลินหวูเว่ยสีหน้าดุร้าย พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม

"ทำลายศิลปะการต่อสู้ของฉันสองคน แกจะต้องถูกตระกูลหลินมาชำระแค้น!เรื่องในวันนี้ ฉันจะดูว่าในอนาคตแกจะไปอธิบายต่อหน้าของแม่เฒ่ายังไง!"

หลินหวูเว่ยปากพูดขู่ แต่ตัวกลับค่อยๆ ถอยไปข้างหลังอย่างช้าๆ

ส่วนหลินเจว๋ก็พาคนรุ่นหลังของตระกูลหลินทั้งสองคนถอยออกไปข้างนอกประตูอย่างระมัดระวัง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด

พวกเขาคิดที่จะอาศัยโอกาสก่อนที่หลินอิ่งยังไม่ได้เปลี่ยนความคิด หนีออกไปจากสถานที่ที่น่าสยองขวัญแห่งนี้

ถึงยังไง ถ้าหลินอิ่งมีจิตสังหารแล้วล่ะก็

แค่ออกแรงหายใจไม่กี่ที ก็สามารถทำให้พวกเขาสองคนนอนตายคาที่ได้เลย

หลังจากที่ปะทะกันแล้ว หลินอิ่งทำให้พวกเขารู้สึกกดดันอยู่ภายในใจอย่างมาก ขอแค่มีผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย ต่อไปเกรงว่าจะกลายเป็นฝันร้ายของพวกเขาทั้งสองคนไปแล้วแน่ๆ

"อธิบาย? เหอะ"

หลินอิ่งหัวเราะอย่างเย้ยหยันออกมาหนึ่งที หันตัวกลับมามองไปยังพวกหลินหวูเว่ยทั้งสองคนที่ค่อยๆ ถอยกลับไปอย่างช้าๆ

ในใจของเขารู้ดี ว่าสองคนนี้ถูกทำลายความกล้าหาญไปจนป่นปี้แล้ว แค่ปากแข็งเท่านั้น

"หลังจากที่พวกคุณกลับไปที่ตระกูลหลินแห่งลังยาแล้ว ไปบอกแม่เฒ่าซะ ว่าถ้าอยากจะเสวนากับผม ให้ส่งคนที่พูดคุยสื่อสารกันได้ ระวังเรื่องการวางตัวและรู้จักขอบเขตในการพูดด้วย"หลินอิ่งพูดไปอย่างง่ายๆ

"ส่วนเรื่องท่านเฉินเฟิงอะไรนั่น ผมยังไม่ต้องการให้ตระกูลหลินมาช่วยรั้งเขาเอาไว้"

"แก......ช่างไม่รู้ผิดชอบชั่วดีจริงๆ !"

ท่านเฉินเฟิงพูดเสียงเบา เต็มไปด้วยความโกรธสุมทรวง

ท่าทีของหลินอิ่งชัดเจนมาก

ท่าทางไม่แยแสสนใจตระกูลหลินแห่งลังยาเลยแม้แต่นิดเดียว

เรื่องที่ตระกูลหลินช่วยขวางรั้งท่านเฉินเฟิงเอาไว้ให้เรื่องนี้ ไม่คิดว่าเขาจะไม่มีท่าทีที่จะขอบคุณใดๆ เลย

ท่านเฉินเฟิงเป็นเจ้าหุบของหุบเฉินเฟิง แล้วก็เคยเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานที่เคยขึ้นไปอยู่บนบัลลังก์ของระดับสวรรค์ด้วย

แม้ว่าจะเป็นตระกูลหลินแห่งลังยาที่พื้นหลังแข็งแกร่งมั่นคงขนาดนี้ ก็ไม่มีทางยอมสร้างความอาฆาตแค้นนองเลือดกับยอดฝีมือระดับนี้แน่นอน

ไม่ว่ายังไง ยอดฝีมือระดับสวรรค์ นั่นก็คือการฝึกฝนวิชาการต่อสู้จนเก่งกล้า มันเหนือขอบเขตความคิดของคนปกติทั่วไปไปโดยสิ้นเชิง

ระดับนี้มันหายากมากๆ ในประเทศหลุง ถ้าเกิดไปสร้างความบาดหมางด้วยล่ะก็ ต่อให้ทำอะไรคุณไม่ได้ แต่ก็สามารถแอบทำให้คุณปางตายได้อย่างลับๆ ได้อยู่ดี

ส่วนหลินอิ่ง ไม่คิดว่าจะมีท่าทางไม่แยแสเลยแม้แต่น้อยขนาดนี้?

"ถ้าอย่างนั้น หลินอิ่ง แกไม่สนใจเรื่องที่ตาของแกอยู่ที่ตระกูลหลินแห่งลังยาเลยหรือไง? แกเล่นงานพวกฉันสองคนจนหมดสภาพ!แกว่าตาของแก หลินซวนหวาควรจะอธิบายเรื่องนี้กับแม่เฒ่ายังไง!"หลินหวูเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม