บทที่ 63 ผมไม่ได้พูดโกหก

บทที่ 63 ผมไม่ได้พูดโกหก

"แม่ มีอะไรหรอ?"จางฉีโม่ลุกขึ้นเดินเข้ามา พร้อมต้องมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าสงสัย

"ลูกสาว เธอยังดูไม่ออกอีกหรอ?" ลู่หย่าฮุยโมโหจนกระทืบเท้า "หลินอิ่ง ไอ้ผู้ชายแมงดาที่เกาะกระโปรงผู้หญิงคนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะกล้าหาผู้หญิงข้างนอก! เธอคิดว่า เขาไปกินหัวใจของหมีหรือเปล่า ถึงได้กล้าแบบนี้?"

"พักก็บ้านของพวกเรา กินก็ของบ้านของพวกเรา แถมยังเอาเงินจากลูกสาวของฉันด้วย แต่กลับไม่มีจิตสำนึก ตัวเองยังเอาตัวเองไม่รอดเลย แต่บังอาจกล้าเรียนรู้จากไอ้พวกเสเพลหาผู้หญิงข้างนอกบ้าน น่าโมโหจริงๆ!" ลู่หย่าฮุยพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง และมั่นใจว่าหลินอิ่งหาผู้หญิงข้างนอก

จางฉีโม่เองก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีเหมือนกัน เธอซักถามขึ้นว่า "แม่ แม่อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ หลินอิ่งคงไม่ทำเหมือนอย่างที่แม่พูดหรอก"

"หรอ? เธอคิดว่าฉันใส่ร้ายป้ายสีเขาอย่างนั้นหรอ?" ลู่หย่าฮุยแค่นเสียงประชดออกมา ยิ่งดูหลินอิ่ง เขาก็ยิ่งรู้สึกรำคาญใจ "ลูกสาว งั้นลูกก็มาดมบนตัวเขาสิ ขนาดอยู่ที่ไกลยังได้กลิ่นชัดเจนเลย อีกอย่างไม่ใช่น้ำหอมกลิ่นตามท้องตลาดด้วย เห็นได้ชัดเจนว่า เขาแอบมีชู้!"

จางฉีโม่เดินเข้ามาใกล้ๆ ยืนอยู่ห่างกันไม่กี่เมตรก็สามารถได้กลิ่นน้ำหอมดอกกุหลาบ อีกอย่างเธอมั่นใจว่าตัวเองไม่เคยใช้น้ำหอมกลิ่นนี้มาก่อน และเธอยังสามารถแยกแยะคุณภาพของกบิ่นน้ำหอมด้วย ซึ่งถือไม่ใช่เป็นกลิ่นน้ำหอมระดับล่าง......

หรือว่า หลินอิ่งแอบซ่อนผู้หญิงนอกบ้านจริงๆ?

จางฉีโม่เองก็มองประเมินหลินอิ่งด้วยสายตาสงสัยเหมือนกัน หลินอิ่งยังคงเผยสีหน้าปกติ มองไม่เห็นความผิดปกติเลย

"หืม!" จางฉีโม่แค่นเสียงประชดออกมาเล็กน้อย พร้อมกับจ้องมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "หลินอิ่ง นายบอกมาหน่อยว่า นายทำได่ยังไง? ครั้งก่อนเพิ่งก่อเรื่องใหญ่ที่หมิงเป่าซวน แม้แต่คุณท่านแห่งตระกูลหลง นายก็กล้ามีเรื่องด้วย แต่ปรากฏว่า หลังจากออกมาจากประตูหมิงเป่าซวน นายไม่ยอมกลับบ้าน แต่กลับไปหมกมุ่นกับผู้หญิงนอกบ้านหรอ!"

"ตกลงนายเห็นลูกสาวของฉันเป็นอะไรหรอ?" จางซิ่วเฟิงอารมณ์ขึ้น พร้อมกับจ้องมองหลินอิ่งด้วยสายตาขุ่นเคือง

"ยังจะต้องพูดอีกหรอ? หลินอิ่งทำเรื่องไม่ดีอะไรมา ฉันเคยเห็นมาหมดแล้ว" ลู่หย่าฮุยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้น "เขาอยู่กับฉีโม่เพราะแค่ยากมีข้าวกิน ดังนั้นเมื่อเห็นคนแนะนำหลานชายแห่งตระกูลหวางต่อจางฉีโม่ เขาเลยกลัวจางฉีโม่ได้ดิบได้ดี และไม่สนใจเขา เขาเป็นคนใจแคบ มองไม่เห็นถึงความดีของฉีโม่เลย และคงคิดว่าตัวเองคงสู้หลานชายของพี่สาวคนรองไม่ได้ เลยคิดหาวิธีการทำให้คนอื่นเสียหน้า"

"หลินอิ่ง นายบอกมาหน่อยสิว่า นายมีปัญหาสามารถหาเงินให้กับตัวได้ไหม? หรือว่าต้องการอยู่กับจางฉีโม่เพราะต้องการแค่ข้าวกิน? นายรู้ดีว่าตัวเองสู้กับหวางจื่อเหวินไม่ได้ แต่บังอาจอวดดีไปมีเรื่องกับคนตระกูลใหญ่ คิดว่าตัวเองฉลาดมากนักหรอ?" ลู่หย่าฮุยด่าทอขึ้น

"นายพูดมา ตกลงนายมีความคิดแบบนี้หรอ? ไม่เห็นถึงความดีของจางฉีโม่?" จางซิ่วเฟิงพูดขึ้น

"เขาช่างใจร้ายใจดำมากนัก! ทำลายเรื่องน่ายินดีของฉันโม่ และสร้างความลำบากต่อบ้านเราด้วย แถมยังแอบไปเล่นกับผู้หญิงข้างนอกอีกหรอ?" ลู่หย่าฮุยพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นขึ้น พร้อมจ้องมองหลินอิ่งด้วยสายตาแหลมคม "จิตสำนึกของนายถูกหมาคาบไปกินหมดแล้วหรอ?"

ครั้งนี้จางฉีโม่ไม่ช่วยพูดแทนหลินอิ่ง แต่ซักถามด้วยความสงสัยว่า : "หลินอิ่ง เมื่อกี้คุณไปทำอะไรมาหรอ? ไปหาผู้หญิงนอกบ้านจริงหรือเปล่า?"

"ผมไม่ได้ไปหาผู้หญิงนอกบ้าน มีผู้หญิงมาหาผม" หลินอิ่งจ้องมองจางฉีโม่ และพูดด้วยสีหน้าจริงใจ

"ว่ายังไงนะ? เธอดูเขาพูดสิ!" ลู่หย่าฮุยเบิกตากว้างจ้องมองหลินอิ่ง "แทบไม่เห็นฉีโม่ และผู้ใหญ่สองคนอย่างเราในสายตาเลย! แถมยังกล้าพูดเรื่องหน้าไม่อายอย่างหน้าตาเฉยออกมาด้วย!"

"นายรู้ไหมว่าใครเป็นคนเลี้ยงนาย? ฉีโม่ไม่ให้นายเป็นผู้ช่วยแล้ว นายรีบไสหัวกลับไปขายของริมถนนเลย!" ลู่หย่าฮุยโมโหจนบนหน้าผากเผยเส้นเลือดปูด

"แม่ค่ะ แม่อย่าเพิ่งรีบร้อนด่าทอหลินอิ่งสิ ซักถามให้ชัดเจนก่อนว่าเขาไปทำอะไรมา" จางฉีโม่พูดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น

"ยังต้องถามอีกหรอ? เขายอมรับชัดเจนขนาดนี้แล้ว! แทบไม่สนใจความเป็นตายร้ายดีของครอบครัวเราเลย บังอาจมากไปหาเรื่องตระกูลหวาง ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรมา ทำไมถึงได้ลูกเขยแบบนี้เข้ามาอยู่ในบ้าน! ทำไมลูกสาวของฉันถึงต้องมาประสบพบเจอกับเรื่องแบบนี้ด้วย!" ลู่หย่าฮุยพูดขึ้น