บทที่ 632 ถูกคนพูดตำหนิ

มณฑลตุงไห่ อำเภอเจียงเยว่

นี่เป็นอำเภอเล็กๆที่อยู่ห่างไกลออกไปภายในมณฑลตุงไห่ แล้วก็เป็นบ้านเกิดที่ตากับยายของจางฉีโม่อาศัยอยู่ด้วย

ณ ถนนริมแม่น้ำ ชุมชนหลิวเยว่

โซน3ตึก6ชั้น15

ภายในห้องรับแขกที่ตกแต่งหรูหรา มีกลุ่มชายวัยกลางคนนั่งอยู่

ครอบครัวของจางฉีโม่ก็อยู่ในนั้นด้วย กำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหาร

อำเภอเจียงเยว่ เป็นบ้านของลู่หย่าฮุ่ย แม่ของจางฉีโม่

แต่บ้านนี้ก็เป็นบ้านของลู่ฉ่ายเชีย ลูกพี่ลูกน้องของลู่หย่าฮุ่ยเหมือนกัน

ครอบครัวของลู่หย่าฮุ่ย ช่วงนี้กลับจากเมืองชิงหยูนมายังบ้านฝ่ายหญิง

หลักๆก็เพราะว่าสภาพจิตใจของจางฉีโม่ไม่ดี ไม่อยากที่จะอยู่เมืองชิงหยูน อยากจะออกมาปล่อยใจผ่อนคลายอารมณ์สักหน่อย ก็เลยกลับมาที่อำเภอเจียงเยว่พร้อมกับพ่อแม่

เมืองชิงหยูน มีความทรงจำมากมายของเธอกับหลินอิ่ง

ทุกครั้งที่จางฉีโม่เดินบนถนน เห็นสิ่งต่างๆแล้วคิดถึงเขา ควบคุมอารมณ์ที่อยู่ในจิตใจเอาไว้ไม่อยู่

จนถึงวันนี้ จางฉีโม่ยังคงปรับตัวตอนที่ไม่มีหลินอิ่งคอยอยู่เคียงข้างกายไม่ได้

ถึงขนาดที่ ละทิ้งบริษัทเครื่องประดับฉีซื่อลง ไม่ไปเข้าร่วมการประชุมของบริษัทอีกเลย ขนาดเสิ่นซานกับเจียงฉีมาเชิญถึงที่ ก็ปฏิเสธกลับไปทุกครั้ง

วิลล่าที่วิลล่าหิมะมังกรที่หลินอิ่งมอบให้ บ้านที่อยู่ที่ชุมชนสุ่ยหยวน จางฉีโม่ก็ย้ายออกมาแล้ว ไม่ได้กลับไปอีก

แต่ในทางกลับกัน พ่อแม่ ลู่หย่าฮุ่ยกับจางซิ่วเฟิง ยืนกรานไม่ยอมย้ายออก จะอยู่ที่วิลล่าหิมะมังกรให้ได้

ถึงยังไงพวกเขาก็เคยร่ำรวยมีเงินทองใช้มากมายมาก่อน พวกเขาสองสามีภรรยาจึงรับไม่ได้กับชีวิตที่ยากจนตกต่ำลง เลยคิดที่จะประจบประแจงเอาใจทางฝั่งของหลินอิ่งจากงานที่จางฉีโม่ทำมาโดยตลอด

ตั้งแต่รู้ว่าหลินอิ่งเป็นคุณชายใหญ่ของตี้จิง ท่าทีของลู่หย่าฮุ่ยก็เปลี่ยนไปไม่น้อย

"เห้อ ฉีโม่ ป้าได้ยินมาว่าตอนนี้เธอไม่มีงานแล้ว ก่อนหน้านี้ก็ทำซะจนบริษัทที่เมืองชิงหยูนพังล้มเหลวอย่างนั้นเหรอ?"จู่ๆ ที่โต๊ะก็มีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเปิดปากพูดขึ้น เธอแต่งตัวดูแพง ใส่เงินใส่ทอง ดูท่าทางเหมือนมีอำนาจทางการเงินไม่น้อย มองสำรวจจางฉีโม่ด้วยสายตาขี้เล่น"ป้าน่ะนะ มีความคิดที่อยากจะช่วยแนะนำงานให้กับเธอนะ เธอจะเต็มใจหรือเปล่าไม่รู้"

จางฉีโม่ก้มหน้ากินข้าว ราวกับไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนเรื่องนี้

"ขอบคุณป้ามากค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำงานชั่วคราว"

"ไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำงาน? มันได้ยังไงกัน? พ่อแม่ของเธอก็ไม่ได้ทำธุรกิจแล้ว ในบ้านก็ต้องกินต้องใช้กันไม่ใช่เหรอ?"หญิงวัยกลางคนพูดต่อ"ฉันได้ยินมานะว่าเธอกับหลินอิ่งคนไร้ค่าอะไรนั่นหย่ากันแล้วไม่ใช่เหรอ? ความสัมพันธ์ของป้ากับคนที่อำเภอเจียงเยว่ไม่เลวเลยนะ รู้จักคุณชายเถ้าแก่ที่ร่ำรวยหลายคน ครั้งก่อนคนเขามองดูเธออยู่ไกลๆ ต่างก็รู้สึกพอใจทั้งนั้น เธออยากจะเจอหน้าทำความรู้จักกันสักหน่อยไหม?"

จางฉีโม่มองต่ำลงเล็กน้อย ส่ายหัว พร้อมกับพูดขึ้น"ป้าคะ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้คุณมาเป็นกังวลหรอกค่ะ"

"เห้อ จะไม่กังวลได้ยังไงกันล่ะ? ป้าก็เห็นพ่อแม่ของเธอลนลานกระวนกระวายตลอดทั้งวัน วิ่งแจ้นกลับมาบ้าน อยู่ที่เมืองชิงหยูนต่อไปไม่ได้แล้ว"

หญิงวัยกลางคนชำเลืองตามองไปยังลู่หย่าฮุ่ย พร้อมกับพูดขึ้นด้วยสีหน้าขี้เล่น

พอได้ฟังแบบนี้ ลู่หย่าฮุ่ยสีหน้าก็ดูไม่ดี รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้กำลังจงใจยั่วยุเธออยู่