บทที่ 633 อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าครอบครัวพวกเธอ

จากที่ลู่หย่าฮุ่ยพูดถึงหลินอิ่ง บรรดาผู้คนตระกูลลู่ที่โต๊ะ ทั้งชายๆหญิงๆต่างก็ป้องปากหัวเราะออกมากันหมด

เพราะว่า ก่อนหน้านี้ตัวลู่หย่าฮุ่ยเองก็พูดบ่นอยู่ที่ตระกูลลู่อยู่ตลอด ว่าตระกูลจางหาลูกเขยไร้ค่าที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงอะไรไม่รู้มาให้กับฉีโม่ ไร้ประโยชน์สิ้นดี สู้เลี้ยงหมาในบ้านยังดีซะกว่า

แต่ผลที่ได้ ตอนนี้ดันมาพูดว่าหลินอิ่งเป็นคุณชายใหญ่ของตี้จิง? มีเงินมีอำนาจ?

นี่มันตบหน้าตัวเองชัดๆเลยไม่ใช่เหรอ?

"เห้อ พี่สาม ฉันพูดความจริง หลินอิ่งไม่ได้ดูง่ายๆธรรมดาๆเหมือนที่เห็น คนเขาเป็นถึงคุณชายที่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ในตี้จิง ในตอนแรกคุณท่านตระกูลหลินนี่ตาดีจริงๆ ดูคนได้เฉียบมากๆ ไม่แปลกที่ให้ฉีโม่แต่งงานกับเขา"ลู่หย่าฮุ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้าแดง

"หย่าฮุ่ยเอ๋ย เธอไม่ต้องพูดแล้ว เธอเอาชายไร้ค่าแบบนั้นมากู้หน้าตาให้อย่างนั้นเหรอ? ไม่ละอายใจเลยเหรอ?"ลู่ฉ่ายเชียพูดขึ้นอย่างขี้เล่น"ฉันได้ยินชื่อเสียงที่ไร้ค่าของหลินอิ่งที่เมืองชิงหยูนมาหมดแล้ว เธอก็มักจะพูดต่อหน้าพวกเราอยู่บ่อยๆ พอตอนนี้ไม่มีหน้าไม่มีตาแล้ว ดันเอาสภาพที่น่าสมเพชไร้ค่านั่นของหลินอิ่งมาเป็นหน้าเป็นตาแทนอย่างนั้นเหรอ? ขายขำชัดๆ"

"พี่สาม คราวหลังอย่าพูดแบบนี้แล้วนะ อย่าพูดต่อหน้าของหลินอิ่ง ไม่อย่างนั้นจะเกิดปัญหาขึ้นได้"ลู่หย่าฮุ่ยพูดขึ้นด้วยสีหน้าบูดเบี้ยว"หลินอิ่งคนนั้น เมื่อก่อนฉันดูถูกเขาประเมินเขาต่ำเกินไป ถ้าคุณพูดจาแบบนี้ต่อหน้าเขา คุณไม่ได้อยู่ดีแน่ๆ ครั้งก่อนคุณชายของตระกูลโจแห่งเมืองชิงหยูน ก็ถูกหลินอิ่งบีบเค้นให้คุกเข่ามาแล้ว!"

"เห้อ ไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่ไม่สำคัญอะไรพวกนั้นหรอก ตระกูลโจตระกูลหวางแห่งเมืองชิงหยูนอะไร? ตระกูลธรรมดาๆทั่วๆไปพวกเราไม่รู้จักแล้วก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วย"

มีชายวัยกลางคนอีกหนึ่งคนพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้"น้องหย่าฮุ่ย เมืองชิงหยูนของพวกเธอใครมีเงินมีอำนาจ? ต้องใช้ปากของเธอพูดออกมาไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าหลินอิ่งอะไรนั่นเป็นคุณชายใหญ่ที่มีชื่อเสียงที่มาจากตี้จิงจริงๆ แล้วจะเห็นตระกูลพวกเธออยู่ในสายตาอย่างนั้นเหรอ? จะเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงของตระกูลจางอย่างนั้นเหรอ? ว่าไหมซิ่วเฟิง ?"

พอได้ฟังแบบนี้ สายตาของจางฉีโม่ก็สั่นไม่นิ่งสักพัก สีหน้ายิ่งดูไม่ดีขึ้นไปอีก

ประโยคนี้มันทิ่มแทงหัวใจของเธอไม่น้อย

ใช่สิ หลินอิ่งเป็นคุณชายที่ภูมิหลังใหญ่โตขนาดนั้นของตี้จิง ทำไมถึงต้องเห็นตัวเองอยู่ในสายตาด้วย?

"เอ่อ......ไอ้เฉียน หลินอิ่ง หลินอิ่งคนนั้น ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา พวกเรายังไม่เข้าใจสถานการณ์โดยละเอียด แต่มีพลังจริงๆ เจ้าพ่อใหญ่แห่งวงการธุรกิจหลายคนของเมืองชิงหยูนล้วนแต่เชื่อฟังเขาทั้งนั้น"จางซิ่วเฟิงพูดขึ้นด้วยใบหน้าแดง

"ฮ่าๆๆ ไอ้เฉียนคุณได้ยินไหม คนเขาพูดขนาดนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จริงจังแล้วสินะ"ลู่ฉ่ายเชียพูดอย่างขี้เล่น

"ในเมื่อมีพลังมากขนาดนี้ เจ้าพ่อใหญ่ของเมืองชิงหยูนล้วนแต่เชื่อฟังแผนการของลูกเขยของเธอ ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยแนะนำโครงให้กับไอ้เฉียนของพวกเราสักสองสามโครงการสิ ให้พวกเราได้อาศัยผลประโยชน์สักหน่อย"

"พี่เขยไอ้เฉียน เรื่อง เรื่องนี้พูดกันได้"ลู่หย่าฮุ่ยกัดฟันพูดขึ้น"หลินอิ่งมีธุระที่ตี้จิงแล้ว รอเขากลับมา ฉันจะให้เขาจัดเตรียมให้"

หลินอิ่งยังจะกลับมาที่เมืองตุงไห่ไหม ในใจของลู่หย่าฮุ่ยก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ต่อให้หลินอิ่งกลับมาที่มณฑลตุงไห่ เธอก็สั่งการหลินอิ่งไม่ได้อยู่ดี

เมื่อก่อนเธอแข็งกร้าวและหยาบคายกับหลินอิ่งเกินไป จะให้ไปจัดการเตรียมการได้ยังไง