บทที่ 636 สร้างสุสานให้หลินอิ่งอย่างดี

"ผมอยู่เมืองตุงไห่ ผมจะกลับไปอำเภอเจียงเยว่ด้วยตัวเอง"

เสียงตี๊ดดังขึ้นหนึ่งที

พูดจบ หลินอิ่งก็วางสายลง ไม่อยากพูดอะไรมากมายกับลู่หย่าฮุ่ยต่อ

ถึงตอนนี้ ก็ยังคิดแต่เรื่องที่ว่าเธอจะขายหน้าคนที่บ้านอยู่อีก......

ไม่นาน หลินอิ่งก็พาเจียงฉีลงไปข้างล่าง

ฮาเดสเอารถมาจากที่จอดรถ พวกหลินอิ่งสองคนขึ้นมาบนรถเบนท์ลี่ย์สีดำ ไปยังทางด่วนถนนทางหลัก......

ที่เบาะหลังของรถ หลินอิ่งหลับตาตั้งสมาธิ สีหน้าหนักอึ้ง ในใจเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของฉีโม่

คนที่ลักพาตัวฉีโม่ไป จนถึงตอนนี้ยังไม่ตอบกลับตัวเองมาเลย แล้วก็ไม่รู้ว่าคิดวางแผนอะไรอยู่กันแน่ด้วย

ถ้าฉีโม่เป็นอะไรขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าเป็นใครหน้าไหน ก็จะให้มันคนนั้นได้ชดใช้ให้สาสมตลอดไป......

......

อีกด้านหนึ่ง ณ ชุมชนหลิวเยว่ อำเภอเจียงเยว่

ลู่หย่าฮุ่ยและจางซิ่วเฟิงหลังจากที่ถูกหลินอิ่งวางสายใส่แล้ว ก็หันมองหน้ากัน

"เอ่อ......หลินอิ่งว่ายังไง?"จางซิ่วเฟิงเปิดปากพูดถามขึ้น

"หลินอิ่งบอกว่าเขาอยู่ที่เมืองตุงไห่ จะมาที่อำเภอเจียงเยว่ด้วยตัวเอง"ลู่หย่าฮุ่ยพูดขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย"เขายังถามฉันว่าฉีโม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นด้วย หรือว่าฉีโม่จะเป็นอะไรไป?"

"หลินอิ่งอยู่ที่เมืองตุงไห่? แล้วเขารับปากจะช่วยไหม?"จางซิ่วเฟิงพูดถามขึ้น

"จะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะ หลินอิ่ง หลินอิ่งจะยังไงกับฉีโม่ไม่ต้องพูดก็รู้ๆกันอยู่ ขอแค่เขาออกหน้ามา เรื่องของพวกเราก็ไม่ต้องกลัวแล้วว่าจะลงเอยไม่ดี"ลู่หย่าฮุ่ยพูดออกมาตามใจ

"เห้อ น้องหย่าฮุ่ย เธอโทรไปหาใครเหรอ? ลูกเขยของพวกเธอคนนั้น สุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ?"ลู่ฉ่ายเชียพูดขึ้นด้วยท่าทางขี้เล่น"เรื่องที่พูดครั้งที่แล้ว เธออย่าเก็บไปคิดจริงจังล่ะ ฉันแค่พูดออกไปตามใจปากเท่านั้น อย่าเอาแต่หวงหน้าตาของตัวเองเลย พูดยังไงลูกเขยของพวกเธอก็เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของไห่หยางกรุ๊ปเมืองตุงไห่......"

"แถม คนเค้าก็เป็นลูกเขยของพวกเธอใช่หรือเปล่าก็ยังไม่แน่"

ลู่ฉ่ายเชียมองมายังสองสามีภรรยาลู่หย่าฮุ่ยด้วยสายตาเยาะเย้ย เหมือนกับว่าอยากจะเห็นทั้งสองคนหน้าเสีย

"เห้อ คุณให้ซิ่วเฟิงกับหย่าฮุ่ยโทรไปเถอะ คนเค้าเอาแต่รู้สึกว่าตัวเองมีความสามารถ ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกเขาพิสูจน์ก็แล้วกัน"ไอ้เฉียนพูดอย่างช้าๆไม่รีบไม่ร้อน"อยากจะดูซิว่าจะมีความสามารถมากขนาดไหนกันเชียว กินข้าวในบ้านยังกล้าซัดตะเกียบ เหอะ คิดว่าตัวเองเป็นประธานจริงๆสินะ?"

พอได้ฟังคำพูดของสองสามีภรรยาลู่ฉ่ายเชีย ลู่หย่าฮุ่ยกับจางซิ่วเฟิงสีหน้าก็ดูไม่ดี อดกลั้นเอาไว้

สามีภรรยาสองคู่นี้ ทะเลาะต่อล้อต่อเถียงกันทั้งวัน ไม่มีใครยอมใคร เยาะเย้ยเสียดสีกันไม่ไหว

ฉีโม่ก็รับไม่ไหวกับคำเสียดสีของสองคนนี้ ซัดตะเกียบหนีออกไป ตอนนี้ก็ยังไม่รับสาย

"ลุงป้าของเธอ ถ้าพวกคุณยังจะพูดแบบนี้ต่อไปอีก พวกเราก็จะคิดจริงๆแล้วนะ ว่ากำลังดูถูกใครอยู่"ลู่หย่าฮุ่ยพูดด้วยความไม่ยอม"หลินอิ่งเขารับโทรศัพท์แล้ว บอกว่าจะมาที่อำเภอเจียงเยว่ ถึงตอนนั้นพวกคุณก็รอดูแล้วกัน"

"เห้อ พูดแบบนี้ไม่ได้สิ คนครอบครัวเดียวกัน พวกเราไม่ได้ดูถูกดูแคลนอะไรเลย"ไอ้เฉียนพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ"ส่วนหลินอิ่งที่น่าพิศวงน่าอัศจรรย์ที่พวกเธอบอก ก็ให้เขามาเถอะ ที่อำเภอเจียงเยว่ ฉันอยากเห็นจริงๆว่ามันจะมีความสามารถมากขนาดไหน"

"ขอพูดเอาไว้ก่อนนะ ถ้าหลินอิ่งกล้ามา ฉันก็จะถามเขาให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ว่ากล้าดียังไงมารังแกคนของตระกูลลู่ของพวกเรา ถึงตอนนั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรที่ดูไม่ดีขึ้นมา ก็อย่ามาหาว่าฉันไม้ไว้หน้าครอบครัวพวกเธอก็แล้วกัน"

ไอ้เฉียนสบถหึออกมาอย่างเย้ยหยัน สีหน้าดูถูกดูแคลนสุดๆ

......

ในเวลานี้เอง

ณ เขาเจียงเยว่ อำเภอเจียงเยว่

ที่นี่เป็นป่านิเวศที่มีผู้คนเบาบางที่อยู่เข้าไปในป่าลึก

เป็นภูเขาที่แร้นแค้นกันดานที่แม้แต่ถนนหนทางก็ยังเข้าไปไม่ถึง