บทที่ 641 ขึ้นเขา

"พวกคุณสองคนเลิกเรียกร้องโทษทัณฑ์ให้ตัวเองได้แล้ว" หลินอิ่งพูดออกมาช้าๆ "เรื่องมันก็เกิดไปแล้ว เรื่องมันเป็นไปยังไง ก็จัดการไปตามนั้น"

"เสิ่นซาน หลิวจุนลูกน้องของคุณในโรงพยาบาลฟื้นรึยัง ช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้มั้ยว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น?" หลินอิ่งมองไปที่เสิ่นซาน แล้วถามออกไป

เสิ่นซานสะดุ้ง แล้วพูดด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า "ท่านหลิน หลิวจุนฟื้นแล้วครับ แต่เขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ถ้าฟื้นฟูไม่ถึงครึ่งปีก็ยากที่จะกลับมาเป็นปกติได้ครับ ฟังจากที่เขาพูด ตอนนั้นเขาเข้าไปห้ามคนที่จะลงมือ แล้วถูกชกกระเด็นในหมัดเดียว จนเกือบตายคาที่ไปแล้วครับ?"

"ส่วนลูกน้องที่เหลือ โอกาสที่จะจับปืนยังไม่มีก็ถูกซัดจนลงไปนอนกับพื้นแล้ว"

หลินอิ่งวางแก้วชาลงช้าๆ แววตาค่อยๆ ลึกซึ้งลงไปเรื่อยๆ

"เสิ่นซาน ที่อำเภอเจียงเยว่คุณสามารถรวบรวมคนได้เท่าไหร่?" หลินอิ่งถาม

"เรื่องนั้น......" เสิ่นซานครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง แล้วตอบไปอย่างนอบน้อมว่า "ท่านหลิน ที่ผมมาอำเภอเจียงเยว่นั้นไม่ได้พาคนมาเยอะ แต่ผมสามารถสั่งการบอสใหญ่ในเมืองอำเภอได้แล้ว ผมจึงสามารถสั่งการกองกำลังในพื้นที่ได้ไม่น้อยเลยครับ"

"เรื่องกำลังคนนั้นไม่ใช่ปัญหา แต่ว่า ท่านหลิน ข้าน้อยคิดว่าการที่ต้องไปเผชิญหน้ากับคนชั่วพวกนั้น พี่น้องของข้าน้อยจะช่วยอะไรไม่ได้ครับ"

หลินอิ่งพูดออกมาอย่างเรียบเฉย "ผมเข้าใจแล้ว เสิ่นซาน คุณไปจัดคนมาทีมหนึ่ง เตรียมของให้พร้อม และพร้อมที่จะรอรับสัญญาณจากผมทุกเมื่อ"

"ท่านหลิน เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา ไม่ทราบว่าท่านหลินจะให้ผมเตรียมคนไปที่ไหนเหรอครับ?" เสิ่นซานถามด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"พอได้รับคำสั่งจากผม ก็ให้ตามมาในตอนท้าย ถึงตอนนั้น ผมจะให้พิกัดอีกที" หลินอิ่งพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

คนที่จะไปยังภูเขาเจียงเยว่ ต้องมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

ถ้าไปทำให้เจ้ามังกรดำโกรธเข้า กลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับจางฉีโม่

ส่วนการให้เสิ่นซานรวบรวมคนนั้นก็เพื่อให้มาเก็บกวาดหลังเสร็จเรื่องแล้ว

"คุณไปเตรียมคนตั้งแต่ตอนนี้เลย" หลินอิ่งสั่ง "ตอนนี้ คุณกับเจียงฉีออกไปก่อน ผมยังมีคนที่ต้องไปคุยด้วยอีก"

"ครับ!"

"ครับ!"

เสิ่นซานกับเจียงฉีพยักหน้าด้วยความเคารพ แล้วเดินออกจากห้องอย่างค้างคาใจ หลังออกจากห้อง ก็ทำตามคำสั่งของหลินอิ่ง เริ่มโทรศัพท์ไปจัดเตรียมกองกำลังหลังจากที่ทั้งคู่ออกไป

หลินอิ่งก็ยกชาขึ้นมาดื่ม แววตานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่มากล้น

เรื่องที่ฉีโม่ถูกจับตัวไป มันทำให้เขาโกรธแล้ว

เขาแค่กำลังพยายามควบคุมอารมณ์ ทำให้ตัวเองใจเย็นลง

เพราะว่า คู่ต่อสู้นั้นเป็นถึงท่านมังกรดำที่เป็นตัวตนระดับกลุ่มคนที่ซ่อนเร้นเลย ถ้าควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ก็ไม่สามารถชนะศึกนี้ไปได้ และช่วยฉีโม่ไม่ได้ด้วย

การต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งที่อย่างน้อยก็ใกล้เคียงกับรายการแห่งฟ้า แล้วยังต้องช่วยฉีโม่กลับมาอย่างปลอดภัยอีก

สำหรับหลินอิ่งแล้ว ถือเป็นแบบทดสอบที่ใหญ่หลวงมากๆ

นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่เขาออกมาจากเขา มาเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจเป็นครั้งแรก

เขามีแค่ตัวคนเดียว สามารถต่อกรกับท่านมังกรดำกับลูกสมุนที่แข็งแกร่งของท่านมังกรดำอย่างองครักษ์มังกรดำได้

โดยเฉพาะสถานการณ์ที่อีกฝ่ายมีตัวประกันอยู่ในมือ ถ้าต้องการผ่านพ้นมันไป ก็จำเป็นต้องจัดการทุกอย่างด้วยความใจเย็น

เรื่องเดียวที่หลินอิ่งกังวลก็คือจะสามารถรับประกันความปลอดภัยของฉีโม่ได้รึเปล่า

ส่วนเรื่องท่านมังกรดำกับพวกหัวกะทิองครักษ์มังกรดำนั้น หลินอิ่งก็ไม่ได้กังวลเลย ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ในระยะวัฏจักรก็ตาม แต่ขีดจำกัดของเขาก็ยังสามารถระเบิดความแข็งแกร่งระดับสุดยอดออกมาได้

เขามีความมั่นใจแบบนั้น มั่นใจว่าสามารถจัดการกับท่านมังกรดำได้ อย่างมากขั้นตอนมันก็จะยากเอามากๆ

ในการคาดการณ์ของหลินอิ่ง ความสามารถของเจ้ามังกรดำนั้น น่าจะอยู่ระดับสูงสุดของรายการแห่งฟ้า

เนื่องจาก อาจารย์กู้ต้าที่เป็นประมุขคนปัจจุบันของแก๊งมังกร ยังคงสามารถกำราบรายการแห่งฟ้าลงได้ และเป็นเทียนหวางเพียงหนึ่งเดียวในแวดวงลึกลับ

ส่วนท่านมังกรดำก็เป็นจอมทัพที่อยู่ใต้บัญชาเขา ฝีมือก็น่าจะด้อยกว่านิดหน่อย อาจอยู่ระดับกลางค่อนไปทางสูงของรายการแห่งฟ้า