บทที่ 648 แกตั้งใจจะช่วยตัวประกันใต้จมูกฉันเนี่ยนะ?

"คุณหลินเขา......คุณหลินยังรับมือกับหัวหน้าของพวกมันอยู่ครับ ตอนนี้เขายังออกมาไม่ได้" กู้ชางไห่พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม "ถ้าไม่ได้คุณหลินถ่วงพวกมันไว้ ผมก็ไม่มีทางช่วยคุณออกมาได้อย่างง่ายดายแบบนี้หรอกครับ"

ตอนที่พูดนั้น กู่ชางไห่ก็หวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่หลินอิ่งกับชายนิรนามสู้กัน ในใจนั้นยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่เลย

เมื่อกี้ตอนที่กำลังแฝงตัวอยู่ในเงามืดนั้น ภาพการต่อสู้ระหว่างหลินอิ่งกับชายนิรนามที่เป็นหัวหน้าคนนั้น ช่างน่าตกตกตะลึงเหลือเกิน มันเกินกว่าจินตนาการของยอดฝีมือระดับรายการแห่งดินแบบเขาไปแล้ว

ถ้าไม่ได้หลินอิ่งมาหยุดชายนิรนามที่เป็นหัวหน้าเอาไว้ แล้วทำให้นายพลงูกับพวกชายหนุ่มชุดดำจนบาดเจ็บสาหัสล่ะก็

กู่ชางไห่ก็รู้ตัวดี ภายใต้กองกำลังที่เตรียมพร้อมแบบนี้ ลำพังแค่ความสามารถในด้านบูโดของเขาคนเดียว ก็ยากมากที่จะช่วยจางฉีโม่ออกมาได้

"หลินอิ่งยังไม่ได้หนีออกมาเหรอคะ? ขะ เขาจะเป็นอันตรายมั้ย?" จางฉีโม่พูดออกมาด้วยความร้อนรน "แล้วใครกันที่กำลังต่อสู้กับเขาอยู่? คนพวกนี้เป็นใครกันแน่?"

ในใจของจางฉีโม่นั้นมีคำถามที่มากมาย

เรื่องที่ต้องเจออย่างกะทันหัน ส่งผลให้เธอตกใจอย่างมาก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย

ผู้หญิงคนนั้นที่คุยกับเธอ บอกว่าตัวเองนั้นเป็นแม่เลี้ยงของหลินอิ่ง ระหว่างที่คุยกัน ก็ได้แสดงท่าทางที่น่ากลัวออกมาเป็นผู้หญิงโหดเหี้ยมที่ยังมีชีวิต

ถ้าไม่ใช่ว่าออกจากที่แห่งนั้นมาแล้ว แค่คิดจางฉีโม่ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเรื่องราวที่น่ากลัวแบบนี้

ส่วนหลินอิ่งนั้น

ในความทรงจำของจางฉีโม่ ฝีมือของหลินอิ่งนั้นอยู่ระดับยอดฝีมือที่อยู่ในหนังแล้ว คนทั่วๆ ไปนั้นไม่มีทางทนมือทนตีนเขาได้แน่นอน

แล้วทำไมถึงยังถูกขวางไว้อีกล่ะ?

"คุณหลินเขา......" กู่ชางไห่ทำหน้าลำบากใจ "เขาไม่น่าจะเป็นอะไรครับ"

จากทัศนวิสัยของเขา ก็ไม่มีทางคาดเดาได้ว่าหลินอิ่งจะสามารถต้านทานพลังอำนาจที่น่ากลัวของชายนิรนามที่เป็นหัวหน้าคนนั้นได้มั้ย

คนระดับนั้น ต้องเป็นปรมาจารย์ที่เหนือกว่ารายการแห่งฟ้าแน่นอน อาจจะเป็นบุคคลระดับตำนานในแวดวงลึกลับก็เป็นได้

ดังนั้น เขาเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

"คุณนายหลิน คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ คุณหลินนั้นเป็นคนที่ทำอะไรรอบคอบมาโดยตลอด ในเมื่อเขากล้าขวางยอดฝีมือลึกลับคนนั้นไว้เพียงลำพัง ก็แสดงว่าเขาต้องมั่นใจมากพออยู่แล้วครับ" กู่ชางไห่พูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง "ภารกิจที่คุณหลินมอบให้ผมคือ หลังจากที่ช่วยคุณออกมาได้แล้ว ให้รีบลงเขาแล้วขึ้นกลับไปรอเขาอยู่ที่ตัวอำเภอครับ"

"แบบ แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะกลับไปพร้อมกับหลินอิ่ง เขายอมเสี่ยงอันตรายขนาดนี้มาช่วยฉัน จะให้ฉันกลับไปคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง" จางฉีโม่พูดด้วยความแน่วแน่

"ในเมื่อคุณเป็นคนของหลินอิ่ง ก็ต้องฟังที่ฉันสั่ง กลับไปตอนนี้ ไปช่วยหลินอิ่ง ฉันจะกลับไปพร้อมกับเขา" จางฉีโม่พูดออกมาด้วยความร้อนรน และใช้คำพูดที่สื่อถึงการออกคำสั่ง

"คือ......"

กู่ชางไห่ทำหน้าลำบากใจ รู้สึกเหมือนเจอกับศึกสองด้านอยู่ และไม่รู้ว่าควรตัดสินใจยังไงดี

"คุณนายหลินครับ ต่อให้ตอนนี้ข้าน้อยจะหันกลับไปช่วยเหลือคุณหลิน ก็ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้" กู่ชางไห่พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม "การที่คุณหลินยอมเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นเพื่อเข้าไปช่วยคุณ ในตอนนี้ อยากให้เข้าใจความพยายามของเขาด้วย อย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอีกเลยนะครับ"

ในใจของกู่ชางไห่นั้นรู้ดี บอกตามตรงการต่อสู้ในระดับของหลินอิ่งนั้น เขาช่วยอะไรไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ถ้าเขาเข้าไป อาจจะทนได้ไม่เกินสองนาที ก็น่าจะถูกชายนิรนามที่เป็นหัวหน้าคนนั้นเล่นงานจนตาย หรือโดนฉีกกระชากด้วยมือเปล่าแน่นอน

"ยิ่งเป็นแบบนั้น ฉันยิ่งทิ้งหลินอิ่งแล้วหนีไปคนเดียวไม่ได้" จางฉีโม่พูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ "ถ้าเขากลับไปอย่างปลอดภัยไม่ได้ กับการที่ฉันหนีไปคนเดียว แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?"

จางฉีโม่ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะกลับไปพร้อมกับหลินอิ่งให้ได้