บทที่ 668 สงบสติอารมณ์ได้

"ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนธรรมดา" จางฉีโม่กล่าว "ฉันแค่กังวลว่าคุณจะไม่รังเกียจฉัน และการที่ฉันอยู่เคียงข้างคุณก็มีแต่จะทำให้คุณต้องเดือดร้อน..."

จางฉีโม่กล่าวด้วยท่าทางโศกเศร้า

เธอรู้ว่าหลินอิ่งไม่ใช่คนธรรมดา และพลังของเขานั้นไม่สามารถจินตนาการได้

การที่เธออยู่ข้างกายหลินอิ่ง แต่เธอไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้ เป็นเแค่ตัวถ่วงของหลินอิ่ง

สิ่งที่ประสบในคราวนี้คือตัวอย่างที่ชัดเจน

เพราะเธอ หลินอิ่งเกือบถูกศัตรูลอบสังหารและเกือบถูกฆ่าตาย

"ฉีโม่ ต่อไปคุณอย่าพูดเช่นนี้อีกแล้ว" หลินอิ่งกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ "เรื่องระหว่างเราคนสองคน ยังไม่ถึงขั้นเป็นตัวถ่วง"

ตอนแรก ที่หลินอิ่งกลับไปที่เมืองชิงหยูนนั้นเขาไม่มีอะไรเลย

ฉีโม่เลือกที่จะเชื่อมั่นใจในตัวเขา

ดังนั้น หลินอิ่งจะไม่ทำให้ฉีโม่ต้องผิดหวัง

จางฉีโม่พยักหน้า ดวงตาของเธอประกายความสุข เธอเข้าใจความตั้งใจของหลินอิ่ง

"แล้วเสิ่นซานและเจียงฉีล่ะ? ช่วงที่ผมหมดสติไป มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า??" หลินอิ่งมองไปที่จางฉีโม่และถามอย่างเคร่งขรึม

"ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" จางฉีโม่กล่าว "เสิ่นซานและเจียงฉีทั้งสองไปที่เมืองชิงหยูนแล้ว โดยบอกว่าพวกเขาจะไปช่วยคุณจัดการเรื่องธุรกิจบางอย่าง และวางแผนที่จะย้ายคุณไปโรงพยาบาลฝั่งโน้น"

หลินอิ่งพยักหน้า เหมือนนึกอะไรบางอย่างและถามว่า "ฉีโม่โทรศัพท์มือถือของผมยังอยู่อีกไหม?"

เขาไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เขาหมดสติหรือไม่

คิดที่จะโทรหาลูกน้องที่ตี้จิงและเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ทางโน้น

"โทรศัพท์ของคุณพังไปแล้ว" จางฉีโม่กล่าว สีหน้าของเธอกังวลเล็กน้อย "คุณไม่ต้องรีบขนาดนั้น ฟื้นแล้วก็กังวลเรื่องธุรกิจทันที"

"พักผ่อนก่อนเถอะ คุณได้รับอาการบาดเจ็บสาหัสหนัก และควรจะพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลอีกสองสามวัน"

หลินอิ่งยิ้มและกล่าวว่า "ผมไม่ชินกับการนอนอยู่ในโรงพยาบาล ผมรู้อาการของตนเองดี มันไม่มีอะไรผิดปกติ"

"ถึงเป็นเช่นนั้น คุณก็ต้องรอให้แพทย์ตรวจร่างกายเสร็จก่อน แล้วดูว่าคุณจะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้หรือไม่" จางฉีโม่กล่าวอย่างกังวล

"เมื่อเช้าฉันโทรหาคุณเสิ่นซาน แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงโทรไม่ติด" จางฉีโม่นึกอะไรขึ้นมาได้และกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันอยากจะถามเขาเกี่ยวกับเรื่องการย้ายโรงพยาบาลให้คุณ แต่โทรไปหลายครั้งก็ไม่มีคนรับสาย ซึ่งมันค่อนข้างแปลก"

"เสิ่นซานไม่รับสายของคุณ?" หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

หลินอิ่งรู้จักนิสัยของเสิ่นซานเป็นอย่างดี เสิ่นซานเป็นคนที่จงรักภักดีมาก และเป็นคนชุดแรกที่ติดตามตนเอง

ถ้าไม่เกิดปัญหาใหญ่ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รับสายของฉีโม่

หรือว่าจะเกิดปัญหาอะไรจริง ๆ?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินอิ่งก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เขามองไปที่ฉีโม่และกล่าวเบา ๆ ว่า "ฉีโม่ พวกเราไม่ได้ทานอาหารด้วยกันมานานแล้ว คืนนี้ไปทานอาหารเย็นด้วยกัน ผมจะออกไปจัดการเรื่องบางอย่างก่อน"

"ได้ค่ะ" จางฉีโม่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "ฉันจะไปถามคุณหมอหลิวว่าคุณจะสามารถไปตรวจร่างกายได้เมื่อไหร่?"

หลินอิ่งพยักหน้า เดินไปไม่กี่ก้าว และพบว่ามีอาการเจ็บที่กระดูก

เขามองผ้าพันแผลที่แขน และรอยยิ้มที่ขมขื่นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

หลังจากการต่อสู้นองเลือดกับท่านมังกรดำแล้ว อาการบาดเจ็บส่งผลต่อการเคลื่อนไหวพื้นฐานของเขาจริง ๆ

สภาพร่างกายตอนนี้ จำเป็นต้องสวมผ้าพันแผลเป็นเวลามากกว่าสิบวัน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่สามารถใช้กำลังภายในได้