บทที่ 671 ไอ้เดี้ยงอย่างนายมาแสร้งอะไร?

อำเภอเจียงเยว่ โรงแรมเครสเซนต์

ที่นี่คือโรงแรมติดดาวที่มีชื่อเสียงที่สุดในอำเภอเจียงเยว่ ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในอำเภอเจียงเยว่

ในอำเภอเล็กๆ แบบนี้ สามารถมาใช้บริการที่นี่ได้ ก็ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่คู่ควรแก่การอวด ปกติมื้อนึง ราคาก็ราวๆ หลายหมื่นแล้ว

ผู้คนที่มาประจำ ล้วนเป็นบุคคลผู้มีชื่อเสียงในอำเภอ

กู่ชางไห่ขับรถมาถึงลานจอดรถด้านล่างโรงแรมเครสเซนต์

ในลานจอดรถข้างล่างโรงแรม ถือได้ว่าเป็นแหล่งรวมรถหรูส่วนมากของในอำเภอนี้

คนของอำเภอเจียงเยว่ ราวกับว่าจะชอบไปทางรถแนวSUVมากกว่า ป้ายทะเบียนรถที่ตัวเลขเดียวกันเยอะมาก ดูแล้วเหมือนแข่งขันกันสุดๆ

หลินอิ่งค่อยๆ เหลือบมอง และเดินขึ้นลิฟต์ของโรงแรม โดยที่มีกู่ชางไห่คอยอยู่เป็นเพื่อน

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงห้องอาหารชั้นที่16

ด้านในร้านอาหารตกแต่งได้อย่างอลังการ ปูด้วยพรมสีแดงนุ่มๆ การตกแต่งล้วนตกแต่งด้วยสไตล์โบราณชวนน่าหลงใหล ผนังแขวนภาพวาดตัวอักษร มีความหรูหราในระดับนึง

หลินอิ่งส่งข้อความหาฉีโม่ บอกตำแหน่งที่อยู่ของเธอ

หลังจากนั้น ก็เดินไปยังเคาน์เตอร์รับแขก

"สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายจองห้องอาหารห้องไหนไว้เหรอคะ?" พนักงานต้อนรับสาว ถามอย่างเคร่งขรึม

กู่ชางไห่พูด: "รังสรรค์"

"อ๋อ ดิฉันจะเปิดบิลให้คุณทั้งสองท่านนะคะ กรุณาจ่ายค่ามัดจำตามกฎระเบียบด้วยนะคะ"

ขณะที่พูด พนักงานต้อนรับสาวก็มองดูหลินอิ่งกับกู่ชางไห่อย่างละเอียด นัยน์ตามีความสงสัยเล็กน้อย

รังสรรค์ เป็นห้องอาหารที่ดีที่สุดในโรงแรมเครสเซนต์ มีชื่อเสียงโด่งดังในอำเภอ ด้านในมีการตกแต่งภายในเหมือนกับสวนเล็กๆ คนมากมายในอำเภอที่เคยเข้าไปทานอาหารในห้องรังสรรค์ต่างก็มีหน้าเอาไปพูดโอ้อวดกัน

ค่าบริการด้านในนั้น จะพูดยังไงมื้อนึงก็ต้องราคาแสนขึ้น

เพราะด้านในวางงานคัดลายมือและภาพเขียนโบราณของแท้ต่างๆ จะเข้าห้องรังสรรค์ได้จะต้องจ่ายค่ามัดจำไว้ก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงแขกที่ดื่มจนเมาแล้วทำลายข้าวของมีค่าด้านใน

คนที่สามารถจองห้องรังสรรค์ได้ ล้วนมีแต่แขกหน้าเดิมๆ ไม่กี่คน นั่นก็คือพวกบุคคลที่มีฐานะมากๆ ต่างๆ

คนมีอายุและคนหนุ่มนี่ มองดูแล้วรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคย

"โอเค" กู่ชางไห่พยักหน้า และล้วงกระเป๋าเสื้อควักบัตรออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้พนักงานต้อนรับหญิง

ห้องรังสรรค์ ก็จริงที่คนธรรมดาอยากจะเข้าก็เข้าไม่ได้

กู่ชางไห่จึงให้เซเหวินเชิงมาจองห้องไว้ คนต่างถิ่น ถึงแม้จะมีเงิน ก็ไม่มีโอกาสได้เข้าประตูบานนั้น

"ทั้งสองท่านกรุณารอสักครู่ ดิฉันขอตรวจสอบสักครู่นะคะ" พนักงานต้อนรับหญิงมองทั้งสองด้วยสายตาสงสัย และเตรียมตัวจะไปยืนยันบัตรธนาคาร

เธอคิดว่าเธอมีสายตาที่ดี มีหรือไม่มีเงิน มองแว๊บเดียวก็มองออก

ดูจากภายนอก กู่ชางไห่ก็แค่ชายชราคนนึง ส่วนหลินอิ่ง ก็เหมือนกับนักเรียนที่เพิ่งเรียนจบ

ทั้งสองมองดูแล้วมองไม่เห็นความดูแพงใดๆ ทั้งสิ้น

เธอสงสัยความสามารถในการจ่ายค่าบริการของทั้งสองเป็นอย่างมาก

"เสี่ยวหลี่ จองห้องรังสรรค์ให้ฉันหน่อย อีกแป๊บนึงฉันจะไปรับหัวหน้าหลิวคณะกรรมการก่อสร้างกับหัวหน้าหูคณะกรรมการระบบวิศวกรรม"

ในขณะนั้น บุคคลสวมชุดดูดี ชายหนุ่มที่ทั้งร่างสวมของแบรนด์เนม เดินเข้ามาที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างโผงผาง พลางพูดด้วยน้ำเสียงชี้แนะ

"หือ? คุณชายหลุย ท่านมาแล้วเหรอคะ"

เมื่อพนักงานต้อนรับสาวเห็นว่ามีคนมา ทันใดนั้นก็ยิ้มต้อนรับ บนหน้ามีสีหน้าเกรงใจ

"คุณชายหลุย พอดีว่าแขกสองท่านนี้ได้จองห้องรังสรรค์ล่วงหน้าไว้แล้วค่ะ ดิฉันกำลังดำเนินการให้พวกเขา" พนักงานต้อนรับหญิงพูดอย่างระมัดระวัง

"อะไรนะ? ถูกคนจองไปแล้วเหรอ?" คุณชายหลุยขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองมาทางนี้ และมองหลินอิ่งกับกู่ชางไห่อย่างละเอียด

"เป็นพวกนายสองคนที่จองห้องรังสรรค์?" คุณชายหลุยถาม "ใครเป็นคนช่วยพวกนายจองกัน?"

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำตัวอวดเบ่งในอำเภอเล็กๆ นี้จนเคยชินแล้ว หรือว่าเป็นเพราะดูถูกสองคนนี้ น้ำเสียงถึงไม่ดูไม่เกรงใจแบบนี้

"ขอโทษด้วยครับ คุณชายท่านนี้ พอดีว่าคุณชายของพวกเราจองห้องนี้เอาไว้ก่อนแล้ว ท่านลองดูเป็นห้องอื่นเถอะครับ" กู่ชางไห่พูดอย่างเกรงใจมากๆ