บทที่ 672 ข้าววันนี้ไม่ต้องกินมันแล้ว

"บังอาจ!ไอ้เด็กนี่ นายกล้าพูดเหลวไหลต่อหน้าประทานหลินงั้นเหรอ?"

กู่ชางไห่ตะคอกอย่างโมโห และมองคุณชายหลุยอย่างโมโห

ถ้าหากไม่ใช่ว่าอยู่ในที่สาธารณะ ความคิดฆ่าคนเขาก็มีแล้ว

ผู้อาวุโสหลินอิ่งเป็นบุคคลอะไร?

ที่เมืองหลวงอย่างตี้จิง ล้วนมีแต่พวกผู้ใหญ่ระดับสูงมากๆ นักธุรกิจ นักการเมือง ทหาร ผู้มีชื่อเสียงจากทุกสาขาอาชีพ มีใครเจอหลินอิ่งแล้วไม่เคารพบ้าง?

ฉายาคุณชายอิ่งแห่งตี้จิง ได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศหลุงสิบเอ็ดเมืองแห่งเจียงเป่ยนานแล้ว

ในอำเภอเล็กๆ นี้ กลับมีคนมาลามปามเล่นหัวผู้อาวุโส และยังพูดจาอวดดีอีก!

สีหน้าของคุณชายหลุยชะงักอยู่ครู่ ถูกกู่ชางไห่ที่อยู่ดีๆ ก็ปริ๊ดแตกทำให้ตกใจ

เขาหรี่ตาของข้าง เขาเหลือบมองกู่ชางไห่ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอย่างลังเล และมองไปที่หลินอิ่งอย่างสงสัย

จากนั้น ใบหน้าของคุณชายหลุยก็มีสีหน้าตลก

"โอ้โห? พวกนายคิดว่าฉันหลุยหรุ่ยตกใจใหญ่แล้วสินะ?" คุณชายหลุยยิ้มพลางพูดอย่างเย็นชา "ฟังจากสำเนียงของพวกนาย เป็นคนที่มาจากต่างถิ่นสินะ? คิดว่าตัวเองมีเงินนิดหน่อย ก็จะมาทำใหญ่ที่อำเภอเจียงเยว่ได้แล้วเหรอไง?"

"แถมยังกล้ามาหลอกให้ฉันตกใจอีก ไม่ส่องกระจกดูบ้างเลย ว่าพวกนายสองคนสภาพเป็นยังไง?"

หลุยหรุ่ยพูดพลางยิ้มอย่างเย็นชา ดูถูกหลินอิ่งกับกู่ชางไห่จากก้นบึ้งหัวใจ

ที่เขาคาดเดา หลินอิ่งกับกู่ชางไห่ ครึ่งนึงน่าจะเป็นคนต่างอำเภอที่ผ่านทางมาที่อำเภอเจียงเยว่ หรือไม่ก็เข้ามาทำธุรกิจ ดูจากลักษณะตระกูลคงมีพื้นเพเล็กน้อย ไม่เหมือนพวกคนรวยมีฐานะ

ไม่อย่างนั้น หลินอิ่งกับกู่ชางไห่ปรากฏตัวคงไม่ใช่ลักษณะแบบนี้

ไม่คิดดูหน่อย เขาหลุยหรุ่ยในอำเภอเจียงเยว่นั้นเป็นบุคคลชั้นสูงประเภทไหน เป็นลูกชายของนายอำเภอ ทำอะไรก็ได้ ธุรกิจก็ทำได้ยิ่งใหญ่

ในที่ของเขาแห่งนี้ เขามีอิทธิพลเป็นอันดับหนึ่ง

แค่คนที่มาจากต่างถิ่น หลุยหรุ่ยนั้นไม่ได้ใส่ใจเลยแม้สักนิด

"นี่นายจะหาเรื่องใช่มั้ย?" กู่ชางไห่พูดอย่างโมโห

"หาเรื่อง แล้วจะทำไม? ตาแก่อย่างนาย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ยังกล้ามาแหกปากโวยวายต่อหน้าคุณชายหลุย? แก่แล้วเลอะเลือนใช่มั้ย?"

"แม่งเอ้ย คุณชายหลุยไว้หน้าพวกแกแล้ว คุยกับพวกแกว่าจะเปลี่ยนห้อง แถมยังจะจ่ายค่าบริการของคืนนี้ให้อีก ก็ไว้หน้าเกินพอแล้ว ยังจะคิดว่าตัวเองสูงส่งจริงๆ เหรอ? แกคิดว่าพวกแกเป็นใครกัน?"

คราวนี้ หนุ่มท่าทีอันธพาลที่อยู่ด้านข้างหลุยหรุ่ยสองคน ก็คลุ้มคลั่งทันที และด่าอัดหน้ากู่ชางไห่รัวๆ

"คุณชายหลุย ไม่ต้องไปพูดดีกับพวกมันแล้ว ไอ้คนต่างถิ่นสองคนนี้ไม่รู้ตัว ไม่รู้จักดูฐานะตัวเอง ยังกล้ามาแย่งห้องรังสรรค์กับท่าน" ชายคนนึงพูดเยินยอ

"ท่านพูดมาคำเดียว ผมจะเรียกพวกมา โยนพวกมันสองคนลงแม่น้ำให้พวกมันได้สติ"

ขณะที่พูด ก็มีชายฉกรรจ์ร่างหนาล้อมเข้ามา ยืนอยู่ข้างหลังหลุยหรุ่ยเพิ่มความมีอิทธิพล

ในสายตาของกลุ่มลูกน้องพวกนี้ คุณชายหลุยหรุ่ยท่านนี้ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ในอำเภอเจียงเยว่ ราวกับเป็นบุคคลที่เรียกลมเรียกฝนได้

ในอำเภอเจียงเยว่ ยังมีเรื่องอะไรที่คุณชายหลุยจัดการไม่ได้?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนต่างถิ่นสองคนนี้เลย คนนึงเหมือนนักศึกษาจนๆ อีกคนก็แก่งั่ก

ท่าทีโง่ๆ แบบนี้ ยังจะกล้ามาท้าทายคุณชายหลุย?

ทำให้คุณชายหลุยไม่พอใจ ในอำเภอเจียงเยว่จะกำจัดพวกเขาสองคนทิ้งก็แค่เรื่องเล็กๆ

"เหอะๆ" หลุยหรุ่ยหัวเราะเย็นชาอย่างพอใจ ราวกับว่าจะเพลิดเพลินไปกับฉากที่ตระการตาแบบนี้เอามากๆ เขาจุดบุหรี่อย่างไม่รีบไม่ร้อน นัยน์ตามองไปที่หลินอิ่งกับกู่ชางไห่อย่างเหยียดหยาม

"ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดเอามากๆ พวกนายสองคน ไสหัวออกไปจากโรงแรมเครสเซนต์เอง ทำเอาฉันหมดความอดทนแล้ว พวกนายไม่ต้องกินมันแล้วข้าว ไปกินปลาในแม่น้ำซะเถอะ" หลุยหรุ่ยพูดอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่

เมื่อพูดเพิ่งจบ ลูกน้องข้างกายหลุยหรุ่ยพวกนั้น ก็พุ่งกรูเข้ามา จะลงไม้ลงมือกับหลินอิ่ง

"พวกนายจะทำอะไร? แถมกล้าลงไม้ลงมืออีก?" กู่ชางไห่บังข้างหน้าหลินอิ่ง และดุอย่างโมโห

เขาก็คิดไม่ถึง พวกคนกลุ่มนี้จะเหิมเกริมแบบนี้ พูดง่ายๆ พวกนี้คือกลุ่มอันธพาลชัดๆ