บทที่ 673 นายลองลอดเข้าไปดูสิ

สายตาที่หลุยหรุ่ยมองจางฉีโม่ นั้นดูร้ายๆ มีความคิดที่ไม่ดีอะไรบางอย่าง

เขาก็เป็นคนเจ้าสำราญคนนึง แต่ในอำเภอเจียงเยว่แบบนี้ ก็ไม่เคยพบเจอสาวสวยที่มีสไตล์แบบนี้มาก่อน

แล้วก็ สาวสวยแบบนี้ กลับไปเป็นแฟนของเจ้าคนบ้านนอกต่างถิ่น? แถมยังเป็นไอ้คนไร้ประโยชน์ที่ถูกซ้อมจนเดี้ยง?

เห็นได้ชัดว่าเป็นดอกไม้งามที่ปักอยู่ในกองขี้วัว

"นายเป็นใคร? พูดอะไร? กรุณาระวังคำพูดกับการกระทำของตัวเองด้วย" จางฉีโม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าเปลี่ยนเป็นแย่มากๆ

หลุยหรุ่ยคนนี้ สายตาที่มองมา เห็นได้ชัดว่าไปทางหื่นกามมากๆ

"คุณผู้หญิง พูดจาเกรงใจหน่อยนะ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เป็นคุณชายหลุยแห่งอำเภอเจียงเยว่เชียวนะ เธอฟังเรื่องฐานะของคุณชายหลุยให้ชัดเจนก่อน แล้วค่อยพูดก็ไม่สาย"

ผู้ดูแลข้างกายหลุยหรุ่ยคนนึงพูดอย่างเย่อหยิ่ง

หลินอิ่งยิ้มอย่างเย็นชา และพูดอย่างนิ่งๆ : "กู่ชางไห่ เตือนความจำพวกเขาหน่อย"

พูดจบ เขาก็จูงมือจางฉีโม่เดินไปทางห้องรังสรรค์

"ใครให้พวกแกไปกัน? แม่มึง คุณชายหลุยถามพวกแกไม่ได้ยินใช่มั้ย?"

ผู้ติดตามหลุยหรุ่ยคนนึงพุ่งเข้ามา ด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดหวังจะลงมือกับหลินอิ่ง

ผลั๊วะ!

พวกชายร่างหนาที่จะลงมือกับหลินอิ่ง กู่ชางไห่ก้าวขึ้นหน้า สองหมัดชกออกไปข้างหน้า

สองหมัดนี้ต่อยจนเกิดเสียงหนัก ชายร่างหนาแข็งแรงสองคน พริบตาเดียวก็ถูกชกจนอ่อนปวกเปียกลงไปกองกับพื้น กระดูกในร่างกายนั้นราวกับถูกชกจนหักหมด จนสั่นไปทั่วร่าง และกระอักเลือดออกมา

"แก!ไอ้เดี้ยงเอ๊ย ฉันไว้หน้าแกแล้วหรือไง? ยังจะกล้าเรียกคนของนายลงไม้ลงมือ?" สายตาของหลุยหรุ่ยโหดเหี้ยม และพูดอย่างโมโห "แล้วก็แกไอ้แก่ คิดจริงๆ เหรอว่ามีฝีมือนิดหน่อย แล้วฉันจะสู้แกไม่ได้แล้วน่ะ?"

"ไป ไปเรียกคนมา!" หลุยหรุ่ยโกรธจัด และสั่งคนติดตามข้างกาย

โครม!

ขณะที่หลุยหรุ่ยกำลังโวยวาย กู่ชางไห่ก็คว้าเก้าอี้ขึ้นมา และเขวี้ยงข้ามหัวเขาไปอย่างบ้าคลั่ง กระแทกโดนหัวคนที่อยู่ตรงนั้น จนล้มไปกับพื้นและร้องโอดครวญ

"เห้ย!แก แกยังกล้าทำร้ายฉันเหรอ?"

หลุยหรุ่ยทั้งตกใจทั้งโกรธพลางจ้องไปทางหลินอิ่งกับกู่ชางไห่ และยื่นมือขึ้นไปลูบหน้าผากตัวเอง ลูบโดนเลือดจนเต็มมือ

เก้าอี้ม้านั่งของกู่ชางไห่กระแทกเข้าไป หลุยหรุ่ยถูกกระแทกจนหน้าบวมช้ำ ศีรษะกระแทกจนเกิดรู เลือดไหลนอง

"วันนี้ฉันจะกำจัดแกทิ้งซะ!แม่งเอ๊ย รนหาที่ตาย!"

หลุยหรุ่ยแหกปากด่า พลางลุกขึ้นยืนอย่างแรง โมโหจนตัวสั่นไปทั่วร่าง

นี่มันเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงเลย อยู่ที่อำเภอเจียงเยว่เขาเคยได้รับความอัปยศแบบนี้เมื่อไหร่กัน กลับถูกคนทำร้ายจนหัวแตกแบบนี้?

หลุยหรุ่ยอยากจะพูดอะไรสักอย่าง กู่ชางไห่ก็พุ่งเข้าไป และถีบเข้าไปอีกสองทีจนทำเอาเขาลงไปกลิ้งกับพื้น เป็นภาพที่น่าอับอายสุดๆ

"ขืนพูดมากอีก ฉันจะนายอัดให้เดี้ยง!"

กู่ชางไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แสดงให้เห็นจิตสังหารที่เยือกเย็น

หลุยหรุ่ยตกใจกลัวตัวสั่น สายตาเป็นไปด้วยความชั่วร้าย เขาจ้องกู่ชางไห่ตาเขม็ง ไม่พอใจสุดๆ แต่เขาก็กลัวฝีมือของชายแก่ผู้นี้

หลุยหรุ่ยจ้องแผ่นหลังของหลินอิ่งกับจางฉีโม่เดินเข้าไปในห้องรังสรรค์ เขายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงหึอย่างเย็นชา และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

"กล้าดีนี่ ยังจะกล้าอยู่ที่นี่กินข้าวต่อ พวกนายคอยดูเถอะ!" หลุยหรุ่ยพูดสบถเล็กน้อย และก็หันหลัง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อบางคน

สีหน้าของกู่ชางไห่เข้ม และมองไปทางพนักงานต้อนรับหญิงที่ตกตะลึง และพูดอย่างเคร่งขรึม: "เรื่องห้องอาหารคุยกันเรียบร้อย เธอจัดการเสิร์ฟอาหารได้เลย อย่าขัดขวางการรับประทานอาหารของประธานหลินกับภรรยา"

"คะ?" พนักงานต้อนรับหญิงทำหน้าช็อก และชะงักอยู่ครู่ และก็มีปฏิกิริยาอย่างรุนแรง พลางมองไปทางกู่ชางไห่ด้วยความกลัว

เธอยังไม่ได้สติกลับมาหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ในใจสถานะยังคงรู้สึกช็อกถึงขีดสุด