บทที่ 674 ผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง

ชายหนุ่มสวมแว่นตาคนนึง มองดูแล้วท่าทางสุภาพ เดินเข้ามาอย่างมีระเบียบ และพาบอดี้การ์ดสวมชุดสูทมาด้วยสองคน

แกร๊ก

ชายสวมสูทดำสิบกว่าคน ก็เดินเรียงเข้ามาสองแถว บรรยากาศดูจัดเต็ม

เมื่อเห็นฉากนี้ คนที่อยู่ในนี้ทั้งหมดก็ชะงัก

"พี่เหวิน ท่านมาได้ยังไง?" หลุยหรุ่ยสายตาสงสัยจ้องไปที่ผู้มาเยือน และทักทายอย่างเกรงใจ

"หรือว่า ประธานเหวิน คุณมาทานข้าวเหรอครับ? เวลาไม่ค่อยเหมาะ คืนนี้ผมมีเรื่องที่นี่นิดหน่อย รบกวนคุณแล้ว ผมจะชดเชย......" ลุงสองผู้มีเกียรติของหลุยหรุ่ยคนนั้น ก็เดินเข้ามา ทักทายอย่างมีมารยาท

ชายที่เดินเข้ามา พวกหลุยหรุ่ยสองคนต่างก็รู้จัก ก็คือลูกพี่ใหญ่ของอำเภอเจียงเยว่ เซเหวินเชิง

ในอำเภอเจียงเยว่ไม่ว่าจะเป็นคนสายงานไหน อยากจะรุ่งเรือง ก็ต่างจำเป็นต้องมาเลียแข้งเลียขาผู้ใหญ่ท่านนี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดจะทำอะไรแล้ว

พวกหลุยหรุ่ยทั้งสองคนเดินเข้ามาด้วยความกลัว ไม่ค่อยรู้เหตุผลที่เซเหวินเชิงพาคนมาที่โรงแรมเครสเซนต์

ลูกพี่ใหญ่ท่านนี้ เป็นบุคคลที่พวกเขาสองคนไม่สามารถขัดใจได้

"ประธานเหวิน เรื่องวันนี้ผมต้องขอโทษคุณด้วย คิดไม่ถึงว่าคุณจะมาทานข้าวที่นี่ รบกวนการทานอาหารของคุณที่นี่ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ไว้ผมจะช่วยคุณในวันหลังนะครับ" หลุยหรุ่ยทักทายด้วยความเป็นมิตร พลางพูดอย่างเกรงใจ

เพี๊ยะ!

จู่ๆ เซเหวินเชิงก็ยกมือขึ้นแล้วตบลงไปที่หน้าของหลุยหรุ่ยหนึ่งที

ตบฉาดนี้ ทำเอาหลุยหรุ่ยงงไปหมด จนยืนอึ้งอยู่กับที่ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ แข็งขึ้น

"ประธานเหวิน ท่าน ท่านคือ......ผม ผมจะไปกล้าทำเรื่องให้ท่านไม่พอใจที่ไหนกัน......" หลุยหรุ่ยถูกตบ ในท้องเต็มไปด้วยน้ำโห แต่กลับไม่กล้าแสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย

เขาเลียหน้า และถามด้วยรอยยิ้มด้านๆ

"ประธานเหวิน คือว่า มีเรื่องคุยกันดีๆ นะครับ หลุยหรุ่ยทำให้ท่านไม่พอใจตรงไหน บังอาจให้ท่านบอกมาเถอะครับ กลับไปผมจะไปสั่งสอนเขาให้ดีครับ" ลุงสองของหลุยหรุ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง และอึ้งเล็กน้อย

ในอำเภอเจียงเยว่อิทธิพลของเซเหวินเชิงนั้นยิ่งใหญ่มาก

ในอำเภอเจียงเยว่หลุยหรุ่ยถือได้ว่าเป็นคนระดับสูงๆ ลุงสองของเขาก็ถือได้ว่าเป็นเจ้าของธุรกิจ อันดับหนึ่งอันดับสองในอำเภอ

แต่เมื่อเทียบกลับท่านผู้ใหญ่ตรงหน้า กลับด้อยกว่ามากโข

ถึงยังไง เซเหวินเชิงก็มีภูมิหลังที่ลึกซึ้งในเมืองนี้ มีข่าวลือว่าเขาได้ติดต่อกับท่านเสิ่นซานแห่งเมืองชิงหยูนที่เป็นเมืองหลวงของมณฑล คนระดับสูงอย่างนั้น พวกเขาจะสามารถไปทำให้ไม่พอใจได้ยังไง

"พวกนายสองคนรนหาที่ตายใช่มั้ย? คนแซ่หลุยพวกนายทั้งตระกูล ไม่คิดจะอยู่ที่อำเภอเจียงเยว่แล้วใช่มั้ย?" เซเหวินเชิงพูดอย่างเย็นชา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

"รบกวนฉันกินข้าวไม่เท่าไหร่ แต่ดันไปรบกวนการทานอาหารของคุณหลินกับภรรยาที่อยู่ด้านใน พวกนายนี่สมองหายไปแล้วหรือไง?" เซเหวินเชิงพูดอย่างดุร้าย

"ห้ะ?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ พวกหลุยหรุ่ยทั้งสองคนก็สีหน้าเปลี่ยนทันที

ทันใดนั้นพวกเขาก็ตระหนักถึง ว่าได้ทำอะไรผิดไป

เซเหวินเชิงเป็นสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นั้นเรียกมา?

เมื่อได้ยินแบบนี้ แม้แต่เซเหวินเชิงยังปฏิบัติต่อสามีภรรยาคู่นั้นอย่างกับพระเจ้า!

นี่ สรุปแล้วว่าเขาไปทำให้ใครไม่พอใจกัน?

คนที่นั่งกินข้าวอยู่ด้านในนั้น เป็นใครกันแน่? เล่นใหญ่เบอร์นี้ ทำให้เซเหวินเชิงบุคคลระดับสูงผู้นี้ยอมเป็นหมาเฝ้าประตู มาคอยเฝ้าความปลอดภัย?

"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าคุณท่านหลุย คืนนี้คงจะกำจัดไอ้โง่อย่างพวกนายสองคนทิ้งไปแล้ว!ให้ตายยังไงก็หนีไม่พ้น!" เซเหวินเชิงดุอย่างเย็นชา

พวกหลุยหรุ่ยทั้งสองคนไม่กล้าพูดอะไร พวกเขาตกใจจนเข่าเกือบอ่อน เทียบกับท่าทีที่ทำกร่างต่อหน้าหลินอิ่งเมื่อครู่แล้ว ต่างกันมากจริงๆ

"คือ ประธานเหวิน ท่านใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ไอ้เด็กหลุยหรุ่ยคนนี้มันเลอะเลือนไปชั่วขณะ ไปทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ไม่พอใจ ผม ผมจะพาเขาเข้าไปด้านในไปยกเหล้าขออภัยคุณหลิน" หน้าผากของหลุยเจียงเต็มไปด้วยเหงื่อพลางพูด

เพี๊ยะ!

เมื่อเพิ่งพูดจบ เซเหวินเชิงก็ยกมือขึ้นและตบลงไปอย่างแรงอีกครั้ง

ตบจนหลุยเจียงทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าแดงก่ำ

เขาคิดไม่ถึงว่า เซเหวินเชิงจะไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด บอกจะตบก็ตบ

"ขอโทษคุณหลิน? นายมีค่าพอจะยกเหล้าให้คุณหลินเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงนายหลุยหรุ่ย ถึงพ่อนายจะมา ก็ไม่กล้าจะเดินเข้าห้องไปแม้สักก้าว กล้าลอดเข้าไป ตาย!" เซเหวินเชิงดุอย่างโกรธเกรี้ยว ทำเอาพวกหลุยหรุ่ยสองคนตกใจกลัวตัวสั่น