บทที่ 682 ปรับธุรกิจใหม่

เมื่อเห็นภาพหลินชิงเย่คุกเข่าโขกศีรษะให้หลินอิ่งอย่างเด็ดเดี่ยว

ผู้อาวุโสฉินหน้าถอดสีเล็กน้อย สายตาแฝงไปด้วยความซับซ้อน มีทั้งการชมเชยและตกตะลึง

ที่ชมเชยคือหลินชิงเย่ปล่อยวาง ยอมคุกเข่าโขกศีรษะให้หลินอิ่ง ทำอย่างชาญฉลาด

ส่วนที่ตกตะลึงคือ หลินอิ่งเป็นคุณชายตระกูลหลินที่เร่ร่อนอยู่ด้านนอก แต่ทำให้หลินชิงเย่ บุคคลผู้โดดเด่นของตระกูลหลิน ก้มหัวให้อย่างเชื่อฟัง

อุบายนี้น่าตกใจจริงๆ

"หลินอิ่ง วันนี้ผมด้อยกว่าคุณ ผมยอมรับความพ่ายแพ้ และคุกเข่าให้ด้วยความเต็มใจ!"หลินชิงเย่คุกเข่าลงกับพื้นเก็บสีหน้าพลางพูด อย่างกับละความละอายไปแล้ว

"ก่อนหน้านี้ ผมเก็บกวาดกิจการของคุณที่ตี้จิง จับลูกน้องของคุณ พวกนี้ล้วนเป็นความผิดของผม เป็นการอวดดี ผมไม่ได้แตะต้องคนของคุณแม้แต่น้อย วันข้างหน้าผมก็จะไม่ทำสงครามกับคุณ"

"แต่ว่าหลังจากผมผ่านการฝึกฝนอย่างหนักแล้ว ผมจะมาท้าสู้กับคุณสักครั้งแน่นอน!"

หลินชิงเย่พูดเสียงหนักแน่น เหมือนได้ตัดสินใจครั้งใหญ่ไปแล้ว

หลินอิ่งยิ้มบางๆ แล้วพูด:"เห็นว่าคุณยังเด็กและโง่เขลา ผมจะไม่อะไรกับความผิดของคุณ การคุกเข่าครั้งนี้ถือว่าเป็นการรับโทษของคุณ"

"เพียงแต่ว่าหากคุณอยากท้าสู้กับผม ฝึกหนักไปอีกสักร้อยปีเถอะ"

ได้ยินเช่นนั้น หลินชิงเย่หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย พลางไตร่ตรองอะไรบางอย่าง

คำพูดของหลินอิ่งนั้นสูงส่ง ราวกับผู้ที่อาวุโสกว่ากำลังชี้แนะรุ่นน้อง

ทว่าในใจของหลินชิงเย่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอับอายเลย

เพราะจิตใจเขาเปลี่ยนไปแล้ว

ภายในใจเขา หลินอิ่งไม่ใช่คนไม่สำคัญที่เขาจะดูถูกได้อีกต่อไป แต่เป็นคนที่จิตวิญญาณสูง ลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูก เป็นผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง

ได้เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่ง หลินชิงเย่เลื่อมใสอย่างสุดซึ้ง

"ทักษะบูโดของผมสู้คุณไม่ได้ แต่ชีวิตนี้หากไม่ได้ท้าสู้กับคุณสักครั้ง ผมคงแพ้อย่างไม่ยินดี!"หลินชิงเย่พูดอย่างหนักแน่น"รอผมฝึกฝนอย่างหนักก่อน แล้วค่อยมาขอคำชี้แนะ!"

"ผมรู้ดีว่ายอดฝีมือไม่ประลองกับใครง่ายๆ "

"ถ้าผมแพ้ให้คุณอีก ผมจะเป็นข้ารับใช้ให้ด้วยความเต็มใจ เรียกใช้ได้เลย!"

หลินชิงเย่พูดอย่างเด็ดเดี่ยว มีสีของความมุ่งมั่นในดวงตา

หลินอิ่งมองหลินชิงเย่ ไม่พูดอะไร

หลินชิงเย่ถือได้ว่าเป็นคนที่ลุ่มหลงในการต่อสู้

คนประเภทนี้เชิดชูบูโด และเลื่อมใสผู้แข็งแกร่งของบูโดสุดๆ

"ผู้อาวุโสฉิน ผมจะไปฝึกและหาประสบการณ์อย่างหนักที่โลกธรรม ไม่กลับตระกูลหลินชั่วคราว เมื่อกลับตระกูลหลินขอให้คุณอธิบายให้ด้วย"

หลินชิงเย่พูดอย่างจริงจัง

จากนั้นเขาก็โค้งคำนับให้หลินอิ่งอีกครั้ง เหมือนเป็นการขอบคุณที่หลินอิ่งทำให้เขาเข้าใจอะไรบางอย่าง

จากนั้นหลินชิงเย่ก็เหาะออกไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็ว โดยไม่เหลียวหลงกับ

ผู้อาวุโสฉินสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเอง:"คุณชายเก้า ละอายใจต่อความผิด แล้วกล้าที่จะแก้ไข อนาคตไกลแน่ๆ "

ขณะพูดผู้อาวุโสฉินก็หันไปมองหลินอิ่ง พลางพูดอย่างปลงๆ :"คุณชายหลินอิ่ง ลูกไม้ของคุณในวันนี้ สุดยอดจริงๆ "

"พูดแค่ไม่กี่คำก็ทำให้คนกลับเนื้อกลับตัวได้ ขนาดคนดื้อรั้นอย่างคุณชายเก้า คุณก็ทำเอาเชื่อฟังเลย ผมนับถือจริงๆ "

สิ่งที่เขาพูดไม่ได้เสแสร้ง

วันนี้หลินอิ่งแสดงความสามารถออกมาแล้ว เป็นที่น่าตกใจเลยทีเดียว แต่ก็ยังเป็นแค่ส่วนที่เห็นเล็กเท่านั้น สิ่งที่แฝงอยู่ด้านในของคนคนนี้ช่างคาดเดาไม่ได้จริงๆ

"คุณชายหลินอิ่ง วันนี้คุณชายเก้าชิงเย่คุกเข่าโขกศีรษะให้คุณ และขอโทษคุณ พวกเรามาคุยกันเรื่องกลับตระกูลหลินได้ไหม?"ผู้อาวุโสฉินพูดออกมาอย่างจริงจัง

"ผมจะไปตระกูลหลินสักครั้ง"หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย"เรื่องนี้ไม่รีบ"

ในใจหลินอิ่งก็เคยพิจารณาเกี่ยวกับตระกูลหลินแห่งลังยา