บทที่ 683 สอดแนมเมืองเทคโนโลยีเทียนหลง

"ให้ฉันไปตี้จิงกับคุณเหรอ?"จางฉีโม่แปลกใจครู่หนึ่ง สายตาเผยการรอคอย แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความกังวล

"แต่ฉันกลัวจะเป็นภาระคุณ กลายเป็นสิ่งกวนใจคุณ"จางฉีโม่พูด"อีกอย่าง หลินอิ่งคุณยังมีอีกหลายเรื่องที่ยังจัดการไม่เรียบร้อย พาฉันไปด้วยจะดีเหรอ?"

หลินอิ่งยิ้มๆ แล้วพูด:"ไม่เป็นไร มีผมอยู่"

"คุณอย่าคิดให้ตัวเองดูต่ำต้อยขนาดนั้นสิ"

"ฉีโม่ คุณยังจำที่ผมเคยพูดกับคุณที่ตี้จิง ว่าผมจะสร้างจิวเวลรี่เทรดเซ็นเตอร์ระดับโลกให้คุณได้ไหม"หลินอิ่งพูดพลางยิ้ม"ที่นั่นสร้างได้เกือบเสร็จแล้ว คุณไม่อยากไปดูหน่อยเหรอ?"

"จงเทียนซิงเฉิงเหรอ?"ทันใดนั้นจางฉีโม่ก็นึกถึงภาพอันสวยงามนั้นขึ้นมาได้

หลินอิ่งเคยสร้างอาคารดวงดาวให้เธอด้วยความทุ่มเทอย่างหนัก ทำเอาตกตะลึงกันทั้งเมืองตี้จิง

"โอเค เอาตามที่คุณว่าเลย"จางฉีโม่พยักหน้าน่าเอ็นดู

"อืม"หลินอิ่งพยักหน้าเบาๆ "ก่อนกลับตี้จิงต้องไปเมืองชิงหยูนก่อน ไปจัดการเรื่องอะไรหน่อย"

ทางด้านเจียงฉีแห่งเมืองชิงหยูนและเสิ่นซาน ต้องไปจัดการหน่อย

หลินชิงเย่ยอมแพ้ด้วยความเต็มใจแล้ว ละทิ้งหน้าที่ของตัวเองแล้วออกไปฝึกฝน

ส่วนผู้อาวุโสฉินก็แสดงทัศนคติออกมา อธิบายได้ว่าเขาจะไปสั่งคนให้ปล่อยเสิ่นซานและเจียงฉี

ทางด้านตี้จิง ยังมีหลินสวนถูอะไรนั่นอีก

ต้องคุยกับนิ่งซวนก่อนว่าจะจัดการคนผู้นี้ยังไง

ขณะพูด หลินอิ่งกับจางฉีโม่ก็ขึ้นรถ กู่ชางไห่สตาร์ทรถแล้วขับไปทางทางด่วน

หลังจากหลินอิ่งออกไป

ผู้อาวุโสฉินมองรถของหลินอิ่งที่ขับออกไปจากไกลๆ ในดวงตาชรานั้นฉายความเฉียบแหลมออกมา

"เกรงว่าครั้งนี้ผู้อาวุโสสองมองผิดไปแล้ว ไม่คิดว่าจะพุ่งเป้าไปยังชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์และคาดเดาไม่ได้อย่างหลินอิ่ง......แม่เฒ่าต้องการเรียกเด็กคนนี้กลับ เกรงว่าตระกูลหลินต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันแน่ๆ ......"

ผู้อาวุโสฉินพึมพำกับตัวเอง สีหน้าจริงจังมาก

"ผู้อาวุโสฉิน หลินอิ่งผู้นี้เทพอย่างที่คุณว่าจริงเหรอ?ถึงขนาดผู้อาวุโสสองก็เอาเขาไม่อยู่?"ไอ้สี่ถามด้วยความสงสัย

ภายในตระกูลหลิน เรื่องผู้อาวุโสสองพุ่งเป้าไปยังหลินอิ่งที่อยู่ด้านนอก มันไม่ใช่ความลับอะไรแล้ว

เพราะปีนั้นน้องซวนหวา ตาของหลินอิ่ง ถูกผู้อาวุโสสองผู้มีอำนาจของตระกูลหลินจัดการซะราบคาบ ถูกลงโทษในโลกธรรมอย่างทารุณ20กว่าปี

ด้วยความคับแค้นเช่นนี้ ผู้อาวุโสสองไม่ปล่อยให้หลินอิ่งทำอะไรในตระกูลหลินง่ายๆ หรอก

แต่คนอย่างหลินอิ่ง หากกลับตระกูลหลิน แล้วพบความเจ็บปวดที่ตาของตนได้รับหลายปีมานี้ แน่นอนว่าต้องเดือดมากแน่ๆ

นี่มันลิขิตไว้แล้ว

ระหว่างทั้งสองย่อมเกิดสงครามกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"คุณชายหลินอิ่งมีคุณสมบัติเฉพาะที่คนอื่นไม่มี คนประเภทนี้ เป็นราชามาตั้งแต่เกิดแล้ว"ผู้อาวุโสฉินพูดอย่างจริงจัง"คนประเภทนี้ ไม่มีทางพึ่งคนอื่น"

"ดังนั้นผู้อาวุโสสองไม่อาตจฉุดดึงเขาได้"

"อีกทั้งท่าทีประมาทที่ผู้อาวุโสสองมีต่อหลินอิ่ง เกรงว่าจะเป็นการเสียเปรียบอย่างมาก"

ไอ้สี่ถามด้วยสีหน้าตกใจและสงสัย:"ผู้อาวุโสฉิน งั้นคุณจะอยู่ฝ่ายไหนเหรอ?ในเมื่อรู้แล้วว่าหลินอิ่งนั้นไม่ธรรมดา ต้องเตือนผู้อาวุโสสองหน่อยไหม?"

"เหอะ"ผู้อาวุโสฉินยิ้มเยาะ แล้วพูดอย่างนึกสนุก"ไอ้สี่ แกยังเด็กเกินไป แกคิดว่าคนโอหังอวดดีอย่างผู้อาวุโสสอง จะฟังคำห้ามปรามของฉัน?จะสนใจว่าหลินอิ่งเป็นแค่เด็กรุ่นหลังงั้นเหรอ?"

"ส่วนอยู่ฝ่ายไหน"

"ฮ่าๆ มีบางเรื่องที่ไม่รู้ แต่ในเมื่อรู้แล้วก็ต้องเข้าร่วมด้วย"

"วันนี้ฉันรู้แล้วว่าหลินอิ่งมีอนาคตไกล แกว่าฉันจะทำยังไงล่ะ?"

พูดจบผู้อาวุโสฉินก็หัวเราะออกมา ไม่พูดอะไรต่อ เอามือไขว้หลังแล้วเดินออกไป