บทที่ 694 พายุโหมในความเงียบ

ทันใดนั้นสายตาหลินสวนถูก็เย็นยะเยือก จ้องหลินอิ่งไม่ลดละ

คำพูดโอหังของหลินอิ่งทำให้เขาเดือดพล่าน

ในสายตาของเขา หลินอิ่งเป็นแค่ลูกหลานที่ระเหเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ครั้งก่อนทำลายบูโดของอาวุโสตระกูลหลินไปสองคนแบบไม่รู้จักที่ควรที่ชอบ ครั้งนี้ต่อหน้าปู่เจ็ดอย่างเขา ยังจะกล้าพูดว่าจะทำลายบูโดเขาอีกเหรอ?

"หลินอิ่ง แกรู้ไหมว่าแกกำลังพูดอะไรอยู่?" หลินสวนถูพูดเสียงเย็น "แกคิดว่าฉันทำอะไรแกไม่ได้จริงๆ เหรอ?"

ขณะพูด หลินสวนถูก็แผ่ซ่านกลิ่นอายความดุดันออกมาจากตัวจนเสื้อผ้าปลัดปลิวทั้งที่ลมสงบ

เขาเกิดโทสะแล้วจริงๆ

แต่เพราะพวกคุณชายโหมทั้งสามยังอยู่ที่นี่ เขาจึงไม่กล้าลงมืออย่างไม่มั่นใจว่าจะชนะ

อันที่จริงหลินอิ่งก็มีกลิ่นอายมหาศาลล้ำลึกยากจะคาดเดา จนทำให้เขาไม่อาจประเมินความสามารถของเขาได้

คราวนี้ก็เป็นดั่งขี่หลังเสือ

"ผมต้องรู้อยู่แล้วว่ากำลังพูดอะไรอยู่" หลินอิ่งพูดเรียบๆ "คุณคิดว่าชื่อเสียงตระกูลหลินแห่งลังยาจะข่มผมได้เหรอ?"

"เรื่องของตระกูลหลิน ผมจะไปเขาลังยาอธิบายเอง ไม่ต้องให้คุณมาทำท่าทำทางที่นี่หรอกครับ" หลินอิ่งพูดแบบง่ายๆ

"อีกอย่าง คุณหลินสวนถู คุณน่าจะรู้สึกโชคดีนะ ที่คุณเป็นคนตระกูลหลินที่เกี่ยวข้องกับผมนิดหน่อย ไม่งั้นแค่การกระทำของคุณตรงนี้ คุณก็ต้องตายแบบไม่เหลือซากแล้ว"

ขณะที่หลินอิ่งกำลังกล่าวไปแบบเรียบง่าย ก็เผยจิตสังหารที่น่าขวัญผวาออกมา

แม้หลินสวนถูจะเลือดขึ้นหน้า แต่กลับไม่กล้าทำอะไร

จากสถานการณ์ เขาถูกหลินอิ่งข่มทับแน่นิ่งแล้ว

ทุกคนที่เห็นภาพนี้ล้วนรู้สึกตกตะลึง

เดิมคิดว่าความแข็งกร้าวของหลินสวนถู จะทำให้คุณชายอิ่งแห่งตี้จิงต้องจบเห่ สิ้นชื่อสิ้นลายเสือ

แต่คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตร

เมื่อหลินอิ่งกลับคืนสู่ตี้จิงและเผชิญหน้ากับหลินสวนถู

ก็ถึงกับบีบจนหลินสวนถูไม่กล้าทำอะไรและอยู่เฉยได้

ใครก็รู้ว่าก่อนที่หลินอิ่งจะกลับมา หลินสวนถูวางอำนาจบาตรใหญ่แค่ไหน ไม่เพียงแต่กวาดกิจการมากมายของหลินอิ่งในตี้จิงจนเรียบ ทั้งยังจับกุมลูกน้องของเขาไว้อีก

แล้วยังป่าวประกาศกับแวดวงตี้จิงว่าการประชุมวันนี้ อาคารเทียนหลงจะตัดสินใจโอนถ่ายการงานของเมืองเทคโนโลยีเทียนหลง

การวางอำนาจบาตรใหญ่นี้ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน

แต่...เมื่อหลินอิ่งกลับมา หลินสวนถูกก็หัวหดราวกับสุนัขกลัวประทัด

ความแต่งต่างนี้ทำให้คนที่เห็นต้องหน้าทึ่งตาค้าง

"ประธานหลิน คุณกลับมาได้เสียที..."

"ท่านอิ่ง..."

ทันใดนั้น ณ ปากทางเข้าอาคารเทียนหลง นิ่งซวนกับหยูจื๋อเฉิงก็นำบอดี้การ์ดชุดสูทเดินออกมาต้อนรับการกลับมาของหลินอิ่ง

พวกนิ่งซวนมองมาทางหลินอิ่ง ความตื่นเต้นแสดงออกมาจากสีหน้า

และใกล้ๆ กับพวกนิ่งซวนยังมีคนหนุ่มในชุดเสื้อคอจีนหน้าตาเคร่งขรึมอยู่อีกกลุ่ม สายตาของทุกคนล้วนจริงจัง ร้อนรนหงุดหงิด ดวงตามองทางหลินสวนถูราวกับกำลังรอคำสั่ง

คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือของตระกูลหลินที่หลินสวนถูนำลงเขามาด้วย เดิมกำลังเฝ้าพวกนิ่งซวนอยู่ แต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่กล้าทำโดยพลการ

เพราะพวกเขาต่างมองออก ว่าแม้แต่หลินสวนถูที่เป็นผู้นำของพวกเขายังถูกข่ม ไม่กล้าทำตามอำเภอใจ

หลินอิ่งเหล่ตามอง และรู้สึกได้ถึงรายละเอียดเล็กน้อยจากสภาพการณ์นี้ด้วย ดังนั้นเขาจึงยิ้มบางกล่าว "ผมกลับมาแล้ว"

เพียงคำพูดเรียบๆ ง่ายๆ คำเดียว กลับราวกับคำขวัญที่ทำให้จิตใจคนฮึกเหิม