บทที่ 695 ผู้ท้าชิงผู้สืบทอดตระกูลหลิน

ณ ห้องประชุมตัวU อาคารเทียนหลง

ที่โต๊ะประชุมระดับสูง เก้าอี้ทุกตัวบุคคลที่มีฐานะสูงส่งและมีอำนาจในตี้จิงนั่งอยู่

คนเหล่านี้ล้วนมีความสำคัญไม่มากก็น้อยกับเมืองเทคโนโลยีเทียนหลง

พวกเขาต่างกลัวการกดดันของหลินสวนถู ถูกบีบให้มาร่วมการประชุม

เพราะทิศทางในตอนแรกนั้น เป็นหลินสวนถูขึ้นบังเหียนแทนหลินอิ่ง

พวกเขาจำต้องมาทำความเคารพทักทาย

แต่คิดไม่ถึงว่าถึงหลินอิ่งจะกลับมาในเวลาสำคัญ ทำให้สถานการณ์เกิดการหักเหเปลี่ยนแปลง

ที่โต๊ะการประชุม หลินอิ่งนั่งลงด้วยความองอาจ

เขาราวกับกลับสู่บัลลังก์ของตัวเอง แลมองทุกคนจากที่สูง

แม้แต่หลินสวนถูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยังต้องแพ้ให้ในเรื่องท่าทาง ด้วยเพราะความสูงที่น้อยกว่าไปเป็นคืบ

เวลานี้ คุณชายโหม จ้าวเฉิงเฉียน ฉู่หยุนซานต่างยืนเด่นเป็นสง่า เงียบนิ่งอยู่ด้านหลังหลินอิ่ง

แค่หลินอิ่งมองหลินสวนถูไปแบบธรรมดา หลินสวนถูก็เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก ใบหน้าชุ่มไปด้วยน้ำ รับกับสถานการณ์นี้ไม่ไหว อึดอัดเหมือนถูกย่างอยู่บนเตาไฟ

เขามีเพลิงโทสะสุมอยู่เต็มอก แต่กลับไม่กล้าแสดงออกมา

"หลินอิ่ง เรื่องของพวกหลินหวูเว่ย แกคิดจะอธิบายกับแม่เฒ่ายังไง? เรื่องนี้แม่เฒ่าโกรธมาก ต้องการให้แกกลับตระกูลหลินไปก้มหัวยอมรับผิด รับการลงโทษ!" หลินสวนถูทนไม่ไหวกับบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ เปิดปากพูดก่อน

หลินอิ่งยิ้มมุมปาก

เขารู้สึกได้ว่าท่าทีหลินสวนถูอ่อนลงไปแล้ว ขนาดเปิดปากพูดยังต้องอ้างแม่เฒ่า เห็นได้ว่าเขามีความกดดัน

"เรื่องของหลินหวูเว่ย ผมต้องไปอธิบายกับแม่เฒ่าอยู่แล้ว" หลินอิ่งพูดเรียบ "ว่าแต่คุณหลินสวนถูเถอะ มาฮุบธุรกิจของผมในตี้จิง จัดการลูกน้องผม แถมวันนี้ยังมาคุยโวอีก ว่าจะลงมือกับลูกน้องผมที่อาคารเทียนหลง? แถมยังจะให้ผมคุกเข่าสำนึกผิดที่อาคารเทียนหลงอีก?"

"เรื่องนี้คุณจะอธิบายกับผมยังไงมิทราบครับ?"

"เฮอะ!" หลินสวนถูไม่พอใจ "แกอยากได้คำอธิบายอะไรล่ะ?!"

"อะไรเรียกว่าฉันฮุบกิจการของแก? แกเป็นลูกหลานตระกูลหลิน ธุรกิจของแกก็คือธุรกิจของตระกูลหลิน ฉันเป็นปู่เจ็ดแก สั่งสอนลูกน้องแกยังต้องอธิบายอะไรอีก?"

"คุณ ขอโทษพร้อมชดใช้ให้พวกนิ่งซวนกับหยูจื๋อเฉิงตอนนี้ซะ ลุกขึ้นประกาศกับทุกคนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตี้จิงเป็นความผิดของคุณ" หลินอิ่งพูดอย่างเย็นชา "จากนั้นก็ไสหัวออกไปจากตี้จิง!"

"ถ้าไม่ทำตามล่ะก็...ผมก็รับประกันได้เลย ว่าคุณออกจากที่นี่ไปไม่ได้แน่!"

"แก...จะรังแกกันมากไปแล้วนะ!" หลินสวนถูโมโหจนหนวดสั่น จ้องหลินอิ่งตาเขม็ง

พูดเป็นเล่นไปได้! หลินอิ่งเป็นผู้น้อย ถึงกับจะให้เขาไปขอโทษกับพวกไพร่ แล้วยังต้องยอมรับผิดชดใช้ต่อหน้าทุกคนอย่างนั้นเหรอ?

นี่ไม่ใช่จะเหยียบย่ำเขาให้จมดินหรืออย่างไร?!

"เป็นอะไรไปครับ? กล้าทำไม่กล้ารับเหรอ?" หลินอิ่งมองทางหลินสวนถูด้วยสายตาเย็นชา "คุณเป็นคนทำร้ายพวกเขา เป็นคนก่อเรื่อง เป็นคนเปิดการประชุมอาคารเทียนหลงในวันนี้"

"อย่าลืม! ผมจะให้โอกาสคุณแค่ครั้งเดียว! เห็นแก่แม่เฒ่า ผมจะไว้หน้าคุณหน่อย"

หลินอิ่งพูดเสียงเย็น ไม่มากความ

ถูกต้อง! ที่หลินอิ่งไม่ได้จับกุมหลินสวนถูทันทีก็เพราะเห็นแก่แม่เฒ่า

ถึงอย่างไรแม่เฒ่าตระกูลหลินก็เป็นยายแท้ๆ ของแม่เขา

กับตนก็ถือว่ามีความสัมพันธ์ทางสายเลือดนิดหน่อย

"หนอย...แก!"

หลินสวนถูโกรธเป็นไฟ ใบหน้าแดงก่ำ แทบเป็นลมจับไปทันที

เขาเงยหน้าขึ้นจ้องหลินอิ่งพรึบ อยากก่นด่าออกไป

แต่ทันทีที่เห็นนัยน์ตาล้ำลึกของอีกฝ่าย และเห็นความเหี้ยมของยอดฝีมือทั้งสามที่อยู่ด้านหลังแล้ว

ความเพลิงโทสะในใจเขาก็ดับวอดไปอีกครั้ง