บทที่ 707 ที่ชางโจว แกเป็นตัวอะไร?!

"เหรอ?" หลินเซี่ยวหรี่ตามองหลินอิ่ง มุมปากยิ้มเย็น

"คุณชายรอง น้องชายของคุณช่างไม่เห็นความหวังดีของคุณเอาเสียเลย มีน้องที่ไหนใช้น้ำเสียงอย่างนี้พูดกับพี่บ้าง?" เหลาอู่ดื่มสุราแล้วพูดกับหลินอิ่งด้วยความเย็นชา

"คุณชายรอง ในเมื่อหัวหน้าสมาคมหลินจะจัดการเอง งั้นคุณก็อย่ายุ่งเรื่องของเขาเลย แบบนี้จะดีที่สุด!" หลี่ว่านหยวนก็พูดอย่างเย็นชาด้วย "เหอซานกู เหอซานจินมีไมตรีกับเหลาหลี่มาหลายปี เรื่องนี้ผมก็ต้องขอคำอธิบายกับหัวหน้าสมาคมหลินด้วยเหมือนกัน!"

หลินอิ่งหัวเราะเย็น แล้วมองทางหลี่ว่านหยวนด้วยสายตาเย็นชา "คุณต้องการคำอธิบายอะไรครับ?"

"หัวหน้าสมาคมหลิน ผมพูดตรงๆ เลยนะ ตามหลักแล้ว ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต นี่เป็นกฎที่รู้กันดี แต่เห็นแก่คุณชายรอง วันนี้ผมจะไว้ชีวิตคุณสักครั้ง" หลี่ว่านหยวนคาบซิการ์ พูดอย่างโอหัง "แบบนี้แล้วกัน คุณก็ขึ้นธูปสามดอกให้เหอซานจิน โขกศีรษะ แล้วสำนึกความผิดตัวเองต่อหน้าเหอซานกู แล้วผมจะให้เรื่องนี้ยุติเอง"

"คุณคิดให้ดีนะ ที่ชางโจวนี่คุณไม่ใช่อะไรทั้งนั้น" หลี่ว่านหยวนเตือนอย่างดุดัน "ไม่ว่าคุณอยู่ตี้จิงจะใหญ่โตล้นฟ้าขนาดไหน แต่เมื่ออยู่ที่นี่ แค่ผมสั่งการไป คุณก็ต้องเป็นกองกระดูกแล้ว"

ขณะที่หลี่ว่านหยวนพูด เหอซานกูก็นำยอดฝีมือของหุบเฉินเฟิงเข้าล้อมหลินอิ่ง จิตสังหารแผ่ขยายไปทั่ว

พร้อมกันนั้นลูกหลานตระกูลหลินในงานก็คงความนิ่งเงียบ มองปฏิกิริยาของหลินอิ่ง

ใบหน้าพวกเขาล้วนมีความดูถูก

เรื่องที่หลินอิ่งประสบอยู่ไม่แปลกเลยสักนิด

ไม่คิดล่ะ ว่าตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลหลินนั่งกันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ?

ผู้มีความสามารถในตระกูลหลินมีมากมายเหลือคณา แต่หากไม่แน่จริงแล้วใครจะยอมก้มหัวให้เล่า?

หลินอิ่งนั่นเก้าอี้ ยกสุราขึ้นดื่มช้าๆ ใบหน้าเขาไร้อารมณ์ มีเพียงความเหี้ยมที่มุมปากเล็กน้อย

อย่างชัดเจน หลินเซี่ยวเตรียมเรื่องทั้งหมดไว้อยู่ก่อนแล้ว

ให้เหอซานกูมาก่อความวุ่นวาย

หากเขาชนะก็ไม่งาม ทั้งยังได้ชื่อว่ารังแกหญิงอ่อนแอ

หากแพ้ เกียรติศักดิ์สูญสิ้น แล้วยังอาจต้องทิ้งชีวิตที่นี่ด้วย

หากให้หลินเซี่ยวไกล่เกลี่ย เช่นนั้นก็เท่ากับอ่อนข้อให้

หลินเซี่ยววางแผนไว้ดีมาก โยนเรื่องยากมาให้เขาแก้ ส่วนตนก็นั่งดูอยู่เฉยๆ

"น้องหลินอิ่ง ฉันก็อยากปกป้องเธอนะ แต่ในเมื่อเธอจะจัดการเอง งั้นก็จัดการให้เรียบร้อยแล้วกัน ถึงยังไงก็เกี่ยวพันถึงหน้าตาตระกูลหลินเรา และเธอก็เป็นตัวแทนของตระกูล" หลินเซี่ยวค่อยวาที "แต่ถ้าเธอจัดการไม่ได้แล้วจริงๆ ก็ให้ฉันจัดการแล้วกัน"

"แต่แน่นอนว่าฉันต้องทำตามเหตุผล ไม่เข้าข้างญาติ ถ้าน้องหลินพูดกับเหอซานกูด้วยเหตุผลไม่สำเร็จ งั้นฉันก็ต้องยึดหลักคุณธรรม ให้เธอขอขมาอีกฝ่ายแล้วล่ะ" หลินเซี่ยวยิ้มเย็นแล้วพูด

เมื่อได้ฟังคนเหล่านี้พูดจาเคร่งเครียดกันแล้ว จางฉีโม่ที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มตื่นตระหนก กระตุกแขนเสื้อหลินอิ่ง

"หลินอิ่ง ไม่งั้นเราก็ยอมให้หน่อยแล้วกัน เราไปกันก่อน?" จางฉีโม่กล่าวกระซิบ

สภาพการณ์นี้เห็นชัดว่าคนพวกนี้เตรียมการไว้อยู่แล้ว อยากให้หลินอิ่งขายหน้า

จางฉีโม่กังวลมาก เพราะหลินอิ่งไม่คุ้นเคยกับชางโจว ไม่มีเส้นสายอิทธิพล อีกอย่าง ช่วงก่อนหลินอิ่งก็เจ็บหนักเพิ่งออกโรงพยาบาลมา ไม่แน่ว่าจะสู้กับคนโฉดพวกนี้ได้

หลินอิ่งลูบหลังมือจางฉีโม่เบาๆ แล้วกระซิบ "ไม่เป็นไร ผมจัดการได้ครับ"

"ยังไง? หลินอิ่ง แกกลัวแล้วละสิ? ถ้ากลัวก็ไปโขกหัวขอขมาศิษย์พี่ของฉันซะ! แล้วฉันจะเห็นแก่ตระกูลหลินไว้ชีวิตแก!" เหอซานกูตวัดกระบี่เนื้ออ่อนยาวออกมา แล้วชี้ไปทางหลินอิ่งเป็นการข่ม