บทที่ 708 อย่าหาว่าฉันฆ่าญาติผดุงธรรม

"น้องหลินอิ่ง เธอไม่รู้สึกว่าคำพูดเธอเกินไปหน่อยเหรอ? เธอว่าหัวหน้าสมาคมหลี่ว่าเป็นตัวตลก นี่จะหยามหน้าฉันละสิ?" หลินเซี่ยวพูดด้วยความเย็นยะเยือก "แล้วยังหาว่าฉันวางฉากไว้อีก? เธอคิดว่าฉันจะหาเรื่องเธอเหรอ?"

"วันนี้ต่อหน้าคนในตระกูลทุกคน น้องหลินอิ่ง เธอพูดมาให้ชัดๆ เลยนะ! อธิบายให้ชัด ไม่งั้นก็อย่าหาว่าฉันฆ่าญาติผดุงธรรม วันนี้ฉันจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้เหลาหลี่กับพวกเหอซานกู!"

"เธอก็ผ่านอะไรมามาก น่าจะรู้จักเหตุผลนี้ดี ทำผิดก็ต้องยอมรับ!"

"ผมจะถูกก็ดี ผิดก็ช่าง ทุกอย่างก็สุดแล้วแต่คุณจะตัดสิน" หลินอิ่งพูดเรียบ มองทางหลินเซี่ยว "ไม่ต้องอ้อมค้อมให้มาก ผมก็นั่งอยู่นี่แล้ว คุณคิดจะทำยังไงผมก็จะทำเป็นเพื่อน"

แม้น้ำเสียงหลินอิ่งจะราบเรียบ ทว่าความแข็งกร้าวกลับแสดงออกมาให้เห็นชัด

เวลานี้ เขาที่นั่งอยู่ตรงนี้ มีโมเมนตัมที่ไม่อาจขัดขวาง ราวกับมังกรยักษ์ในนิทราที่ลืมตาอยู่ โดยเฉพาะนัยน์ตาล้ำลึกที่เผยความยะเยือกออกมา ชวนให้ขนลุกยิ่งนัก

"หือ?"

หลินเซี่ยวขมวดคิ้ว สำรวจมองหลินอิ่งอีกครั้ง

เขาดูพลังของหลินอิ่งไม่ออก

ภายนอกดูเหมือนเป็นยอดฝีมือรายการดิน

แต่ก็มีกลิ่นอายแห่งความอันตรายอย่างยิ่งยวด ทำให้เขาหวาดหวั่นตามสัญชาตญาณ

"ไอ้ชาติชั่วหลินอิ่ง! แกอย่ามาบ้าตรงนี้นะ! ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหลินขวางไว้ พวกเราหุบเฉินเฟิงก็บุกไปฆ่าแกถึงตี้จิงแล้ว!" เหอซานกูจ้องหลินอิ่งด้วยความดุดัน

"เอาแค่ว่าแกกล้ามาสู้กับฉันสักยกไหมล่ะ? ไม่กล้าก็ยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้ชายไร้ศักดิ์ศรี!"

หลินอิ่งส่ายหน้า พูดเรียบ "สู้กับผม? คุณคู่ควรด้วยหรือ?"

หากหลินอิ่งไปสู้กับทุกคนที่ดาหน้าเข้ามา เช่นนั้นความน่าเกรงขามของเขาจะอยู่ที่ไหนเสียล่ะ?

คุณชายอิ่งแห่งตี้จิง คุณชายสามแห่งตระกูลหลินที่เพิ่งปรากฏในแวดวงลึกลับ หากทำจนเป็นเรื่องขึ้นมา ไม่ว่าแพ้หรือชนะ แค่การรับกับศึกนี้ ฐานะของเขาก็ลดสู่ระดับล่างแล้ว!

"คุณอยากแก้แค้นให้ศิษย์พี่ ผมก็จะให้โอกาสนี้กับคุณ"

"กู่ชางไห่ ไปสั่งสอนเธอหน่อย"

หลินอิ่งสั่งการไปเรียบๆ

กู่ชางไห่ที่ยืนระแวดระวังอยู่ด้านหลังหลินอิ่งมาตลอด เดินขึ้นหน้าไปก้าวหนึ่ง มองเหอซานกูด้วยความเย็นชา

"อยากสู้กับคุณชายอิ่ง ก็ต้องดูว่าข้ามผมไปได้หรือเปล่า!"

กู่ชางไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็น

ระยะนี้กู่ชางไห่ติดตามหลินอิ่งและได้รับการถ่ายทอดวิชาลับ กำลังบูโดจึงเพิ่มพูน ก้าวหน้าขึ้นทุกวัน

หากเทียบกับเมื่อก่อน ระดับบูโดของเขาก็ก้าวไปอีกขั้น ด้วยอายุขาลงอย่างเขา นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

และนี่ก็ทำให้กู่ชางไห่เคารพหลินอิ่งมากขึ้น ศรัทธาในตัวเขาราวกับตำนาน

"กับแก?" เหอซานกูสำรวจมองกู่ชางไห่สายตาหนึ่ง ขมวดคิ้วแล้วอดหันไปมองหลินอิ่งเป็นไม่ได้ ราวกับต้องการคำอธิบาย

ดวงตาหลินเซี่ยวปรากฏความเหี้ยมออกมาแวบหนึ่ง ครั้นแล้วสองมือที่ไพล่หลังก็ดีดนิ้วขึ้นออกไป

ฟิ่ว...

มุกเหล็กอาวุธลับพุ่งออกมาจากแขนเสื้อหลินเซี่ยว ทันใดนั้นก็เกิดเป็นคลื่นเสียงสั่นสะเทือน ชี่กังไร้รูปทะลุอากาศโจมตี

ความเร็วปานสายฟ้านี้ทำให้ระวังตัวไม่ทัน

แต่ตอนที่กู่ชางไห่รู้สึกตัว มุกเหล็กก็ประชิดตัวแล้ว มันมาพร้อมกับกำลังที่อันน่าสะพรึง กระแทกเข้าท้องเขาอย่างแรง

เป็นเสียงดังปุก

แค่พริบตาเดียว กู่ชางไห่ก็ถูกกระแทกถอยไปหลายก้าว เสียงอดกลั้นดังมาทีหนึ่ง เลือดไหลออกมาจากมุมปากโดยพลัน

"แก แกถึงกับใช้อาวุธลับทำร้ายคน?"

กู่ชางไห่เงยหน้าขึ้นโดยพลัน ทั้งตกใจทั้งโมโหจ้องหลินเซี่ยว

เขาตกใจที่หลินเซี่ยวมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้ ทำร้ายเขากลางอากาศจนอวัยวะแทบแหลกเหลว

และเขาก็โมโห หลินเซี่ยวที่เป็นถึงยอดฝีมือเก่งยิ่งกว่าเขา แต่กลับใช้วิธีการต่ำช้า ฉวยตอนที่เขาไม่ทันระวังใช้อาวุธลับ

"หลีกไป! ถิ่นตระกูลหลินให้แกมาเหิมเกริมได้เหรอ!" หลินเซี่ยววางมาดจ้องกู่ชางไห่เขม็ง ตวาดลั่น