บทที่ 709 จิตสังหาร

เมื่อรับรู้ว่ามียอดฝีมือปรากฏขนาบข้างแล้ว หลินอิ่งก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"น้องหลินอิ่ง เธอยอมจำนนแต่โดยดีจะดีกว่า ยอมรับผิดดีๆ พี่น้องตระกูลเดียวกัน ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก แต่ถ้าเธอรู้สึกว่าเสียหน้า งั้นถ้าพวกเราลงมือจับกุมตัวเธอจริงๆ เธอต้องขายหน้าไปกันใหญ่!" หลินเซี่ยวพูดเย้ย

ในความคิดของหลินเซี่ยว วันนี้เขาต้องเหยียบหน้าหลินอิ่งให้ได้

ยอดฝีมือทั้งสองเป็นสมาชิกในคณะกรรมการผู้อาวุโสตระกูลหลิน เป็นหัวใจหลักของฝ่ายผู้อาวุโสสอง

การเจาะจงเชิญพวกเขามาในครั้งนี้ โดยรวมก็เพื่อตัดทอนความน่าเกรงขามของหลินอิ่ง

หลังจากวันนี้ไป ไม่เพียงทำให้หลินอิ่งต้องเจียมตัวในตระกูลหลิน แต่หลินเซี่ยวก็จะได้หน้าเพราะการเหยียบคุณชายสามคนนี้ด้วย

ทำให้แม่เฒ่าได้เห็น ว่าหลินอิ่งที่เธอให้ความสำคัญเป็นแค่ไอ้สวะเท่านั้น สู้เขาไม่ได้เลย

หลินอิ่งวางเฉย ทว่าจิตสังหารในดวงตาทวีความรุนแรงมากขึ้น

หลินเซี่ยววางมาดจะโค่นเขาให้ได้ นี่ทำให้เขาเริ่มมีใจคิดฆ่า

เมื่อหลินอิ่งมองไป ก็รู้ระดับฝีมือของผู้เฒ่าทั้งสองทันที

สองคนนี้ด้อยกว่าฉินเหิงเยว่เพียงเล็กน้อย แต่ก็ยังถือว่าเป็นยอดฝีมือเยี่ยมยุทธ์

จากเรื่องนี้ทำให้เห็นว่าเบื้องหลังตระกูลหลินยิ่งใหญ่เพียงใด ที่ว่าตระกูลหลินมียอดคนเกลื่อนกลาดนั้นหาใช่ความเท็จไม่

ยอดฝีมือรายการระดับดินเป็นเจ้าพ่อในสังคมทั่วไปได้ และตระกูลหลินกลับปรากฏยอดฝีมือระดับรายการแห่งดินอยู่เนืองๆ

สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะตระกูลหลินแห่งลังยามีรากฐานบูโดที่ล้ำลึก บ่มเพาะคนเก่งได้ทุกรุ่นทุกสมัย ทั้งยังเป็นที่ดึงดูดยอดฝีมือภายนอกอีก

ตระกูลหลินแห่งลังยาสมกับที่เป็นตระกูลลึกลับอันดับหนึ่ง และควรค่าแก่การขนานนามว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งบูโด

สถานการณ์ที่เผชิญในตอนนี้

หลินอิ่งตัดสินได้อย่างชัดเจน

กำลังของเขากำลังกลับคืนมาเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เดินกำลังสู้ศึกหนักก็มักชะลอการฟื้นฟู

หากไม่จำเป็นจริงๆ เขาก็ไม่อยากออกโรงเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลินเซี่ยวเป็นแค่คุณชายรองตระกูลหลิน แต่ด้านหลังเขายังมีผู้อาวุโสสองและคุณชายใหญ่ตระกูลหลินอีก

หลินอิ่งไม่อยากเห็นภาพที่ต้องเปิดศึกใหญ่กับหลินเซี่ยว

การรู้จักซ่อนคมก็เป็นระดับความสำเร็จอย่างหนึ่งเหมือนกัน

เพียงแต่...เวลานี้หลินเซี่ยวบีบคั้นเข้าทุกที หากไม่สั่งสอนให้หนัก ต่อไปก็จะวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น

ทำให้หลินเซี่ยวบาดเจ็บ บีบสองอาวุโสตระกูลหลินให้ล่าถอย

นี่เป็นเรื่องที่หลินอิ่งมั่นใจว่าสามารถทำได้ เพียงแต่เขาต้องแลกกับบางสิ่งเท่านั้น

"ยังไง? น้องหลินอิ่ง ฉันจะให้เวลาเธอคิดอีกสิบวินาที คิดให้ดีนะ! ถ้าจะผิดใจกับฉัน เธอเก่งพอเหรอ?" หลินเซี่ยวยิ้มเย็นพูด

"ฉันจะบอกให้นะ อย่าฝืนเป็นวีรบุรุษเลย อย่าคิดว่าน้องสะใภ้อยู่นี่ ขายหน้าต่อหน้าผู้หญิงแล้วจะรับไม่ได้" หลินเซี่ยวทำหน้าเย้ยเยาะ "ถ้าฉันไม่ขวางเรื่องนี้ไว้ให้ เหอซานกูกับพวกหัวหน้าสมาคมหลี่ต้องถลกหนังเธอแน่"

"เกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมา น้องสะใภ้จะทำไงละ? ฮ่าๆ"

เมื่อได้ยินดังนั้น จางฉีโม่ก็ตกใจหนัก มองหลินอิ่งทันที ความหวาดกลัวและกังวลเผยออกมาจากสายตา

ทันใดนั้น ความเย็นในดวงตาหลินอิ่งก็ลงถึงจุดเยือกแข็ง

"หลินเซี่ยว แกรนหาที่ตายแล้ว!"

หลินอิ่งส่งเสียงคำราม จากนั้นร่างกายก็แล่นไปทางหลินเซี่ยวฉับพลัน

โครม!

หลินอิ่งใช้ฝ่ามือเป็นดาบ ใช้ชี่กังฟันออกไปด้วยความดุดัน ผ่าอากาศราวกับกระบี่อันคมกริบ เปี่ยมด้วยแรงสังหาร

วินาทีนั้นเอง หลินเซี่ยวที่เตรียมตัวอยู่ก่อนแล้วก็โต้กลับซัดออกไปสองฝ่ามือ ขับเคลื่อนกำลังภายใน ปะทะฝ่ามือกับหลินอิ่ง

เมื่อนั้น ชี่กังก็แผ่ออกไปเป็นวงแหวน เกิดเสียงสนั่นกลางอากาศ