ตอนที่ 72
บทที่ 72 แม้ว่าจะถูกทุบตีก็ต้องยืนตัวตรง
October 22, 2026
บทที่ 72 แม้ว่าจะถูกทุบตีก็ต้องยืนตัวตรง
“ทำไม คุณยังไม่ยอมงั้นเหรอ” อูหยางจ้องหวางจื่อเหวินอย่างเย็นชา
หวางจื่อเหวินท่าทางลังเล และพูดเสียงแข็ง “ประธานอู ฉันบอกคุณเอาไว้นะ ที่นิ่งซื่อกรุ๊ปเมืองตุงไห่คุณจะมีอำนาจยังไง แต่อย่างไรก็ตามคุณก็เป็นคนพื้นเมืองของเมืองตุงไห่ จะล่วงเกินตระกูลหวางของพวกเราในเมืองตุงไห่ คุณรู้ผลที่ตามมาไหม!”
“คุณกำลังคุกคามฉันเหรอ” อูหยางหัวเราะเยาะ ท่าทางดูถูก ตระกูลหวางอะไรกัน ล่วงเกินประธานหลินอย่างนี้ ตระกูลหวางคงอยู่ไม่ไกลจากการถูกสังหารยกครัว!
“รปภ. เข้ามาสั่งสอนคนพวกนี้ แล้วโยนพวกเขาไปข้างถนน!”อูหยางพูดอย่างเย็นชา
พูดจบ กลุ่มรปภ.ที่อยู่นอกประตูก็รีบเข้ามาพร้อมกับกระบองไฟฟ้า ไม่พูดอะไรก็สกัดขาหวางจื่อเหวินกับพวกทั้งสี่คน แล้วลากพวกเขาออกไปเหมือนลากไก่
“พวกคุณทำอะไร! อึก!”
ฉินเฟยกับเสิ่นห้าวต้องการดิ้นรนหนี แต่พวกเขาถูกจี้ด้วยกระบองไฟฟ้าตะโกนร้องเสียงดัง
“อูหยางฉันจะบอกพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้!” หวางจื่อเหวินพูดอย่างไม่ยอม ขณะที่ถูกลากออกไป
“ถ้างั้นก็เรียกให้หวางกั๋วคางพ่อของคุณมาหาฉัน รุ่นลูกอย่างคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะคุยกับฉัน” อูหยางพูดด้วยท่าทางรังเกียจ
หน้าผากหวางจื่อเหวินขึ้นเป็นเส้นเลือดอ่อนๆ มองไปที่หลินอิ่งที่ดูเหมือนกำลังยิ้มเยาะเย้ย รู้สึกเหมือนโดนดูถูก!
“หลินอิ่ง คุณคอยดูเถอะ! มีความก็คุณก็หลบอยู่ที่บริษัทเครื่องประดับจางซื่อไปตลอดชีวิตอย่าออกมา!” หวางจื่อเหวินพูดด้วยความโกรธ
เจ้าคนขี้ขลาดตาขาวนี่ โชคดีจริงๆ! ในช่วงเวลาสำคัญ ยังจะมาเจอประธานอูหยางแผลงฤทธิ์อีก
วันนี้ตนตั้งใจมาที่นี่เพื่ออวดบารมีและจัดการหลินอิ่ง ต้องการแสดงอำนาจให้จางฉีโม่ได้เห็น แต่ไม่คิดว่าผลจะเป็นเช่นนี้ มาถึงที่แต่กลับถูกด่าเหมือนหมา แถมยังจะถูกไล่ออกจากจางซื่อกรุ๊ปอีก!
หวางจื่อเหวินยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว ความเกลียดชังที่มีต่อหลินอิ่งก็ไม่มีที่สิ้นสุด!
หลังจากที่หลังจากที่หวางจื่อเหวินและพวกถูกพาตัวออกไป สีหน้าจางหงจูนพี่น้องทั้งสองคนก็ดูซีดลง
“ประธานอู เหตุใดบริษัทของเราจะไปล่วงเกินคนที่มีอำนาจอย่างคุณชายใหญ่ตระกูลหวาง เพราะผู้บริหารเพียงคนเดียวด้วยล่ะ” จางหงซวนถาม
เดิมทีสัญญาว่าจะช่วยหวางจื่อเหวินเหยียบย่ำคนไร้ประโยชน์อย่างหลินอิ่ง ได้ระบายความโกรธของตัวเอง และได้เป็นมิตรกับตระกูลหวาง แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น คาดว่าหวางจื่อเหวินคงจะเกลียดพี่น้องทั้งสองเข้าแล้ว
“โครงสร้างเล็กๆ ไม่น่าแปลกใจที่จางซื่ออยู่ในมือคุณแล้วจะแย่มากอย่างนี้” อูหยางพูดแดกดันอย่างไม่เกรงใจ
“นี่” จางหงจูนกับจางหงซวนโกรธจนหน้าแดง ต่อหน้าผู้บริหารของบริษัทหลายคน แต่ไม่เหลือความมั่นใจในตนเองเลย
“ในฐานะกรรมการบริหารพวกคุณสองคนสมรู้ร่วมคิดกับบุคคลภายนอก เพื่อจัดการกับผู้จัดการเล็กๆของบริษัท พวกคุณยังมีหน้าจะอยู่ในคณะกรรมการบริหารอีกเหรอ” อูหยางพูดอย่างเย็นชา “ฉันขอเตือนพวกคุณสองคน ตอนนี้ผลประโยชน์ส่วนใหญ่ของบริษัทเชื่อมโยงกับนิ่งซื่อกรุ๊ป ฉะนั้นห้ามมีพฤติกรรมใดๆที่ทำร้ายบริษัทให้เสียชื่อโดยเด็ดขาด!”
“พวกคุณจะกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา เพื่อเอาใจตระกูลหวาง ก็อย่าเอาทรัพย์สินของนิ่งซื่อกรุ๊ปเป็นชุดแต่งงาน เข้าใจไหม” อูหยางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง และมองไปรอบๆกลุ่มผู้บริหาร “วันนี้ฉันจะพูดต่อหน้าผู้บริหารของบริษัททุกคน ถ้ามีฉันในบริษัท คนนอกก็ไม่มีอำนาจมารังแกพนักงานของบริษัท!”
แปะแปะแปะแปะ!(คำเลียนเสียงปรบมือ)
ผู้บริหารของบริษัทที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างปรบมือ และรู้สึกประทับใจเป็นอย่างยิ่ง