บทที่ 73 คลื่นใต้น้ำ

บทที่ 73 คลื่นใต้น้ำ

“พวกคุณคิดว่าที่นี่คือที่ของตระกูลจางเหรอ” อูหยางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง และตำหนิจางหงจูน “บริษัทมีกฎของบริษัท หากคุณสองคนไม่ต้องการทำ ฉันจะเปิดประชุมคณะกรรมการบริหารให้ยึดหุ้นของพวกคุณ!”

“นี่!”

สีหน้าของจางหงจูนซีดเผือด กัดฟันและมองไปที่หลินอิ่ง

ตอนนี้อำนาจของอูหยางมีเยอะมาก ถ้าไม่มั่นใจก่อนที่จะเตะอูหยางออกจากคณะกรรมการบริหารได้ พวกเขาคงไม่กล้าฉีกหน้าตัวเองตอนนี้เด็ดขาด

“ผู้ช่วยหลิน ครั้งนี้การตัดสินใจของฉันเป็นปัญหา ฉันขอโทษคุณด้วย” จางหงจูนถอนหายใจด้วยความอดทน และพูดกับหลินอิ่ง

“ผู้ช่วยหลิน ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้” จางหงซวนพูด สีหน้าไม่สู้ดีนัก

หลินอิ่งพยักหน้าเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้ม: “คราวหลังให้ระวังกันหน่อย”

คราวหลังให้ระวังกันหน่อยงั้นเหรอ สีหน้าของจางหงจูนทั้งสองคนซีด ท่าทางโกรธมากกับคำพูดของหลินอิ่ง ไอ้ลูกเขยเศษสวะคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร ก็แค่อูหยางที่ใช้มันเป็นข้ออ้างก็เท่านั้น!

ถ้าไม่ใช่เพราะอูหยางออกขัดทั้งสองคนไว้ ตอนนี้หลินอิ่งคงจะคุกเข่าลงกับพื้นและขอโทษพวกเขาไปแล้ว!

ยังมีหน้ามาบอกคราวหลังให้ระวังกันหน่อย รอให้ออกจากบริษัทก่อนเถอะ แกหลินอิ่งก็เป็นแค่หมาจรจัดที่ใครๆก็รังแกได้เท่านั้น!

“ฮึ!” จางหงจูนเปล่งเสียงไม่พอใจออกมาหนึ่งคำ และจ้องไปที่หลินอิ่ง “แกออกจากบริษัทแล้ว ก็ระวังตัวเองไว้ให้มากๆ"

พูดจบ ทั้งสองคนโกรธมากไม่อยากอยู่ต่อ รีบเดินหน้าแดงออกจากสำนักงานไป

เมื่อมาถึงที่จอดรถใต้ดิน ท่าทางของจางหงจูนทั้งสองคนโกรธแทบจะฆ่าคนได้

“จางหงซวน โทรหาภรรยาของแก ฉันต้องการคุยกับคนในตระกูลโจ ฉันได้ปรึกษากับตระกูลซูนไว้แล้ว” จางหงจูนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“พี่ใหญ่ พี่ตัดสินใจจะลงมือแล้วเหรอ” จางหงซวนสายตาเปล่งประกาย ถามอย่างรอบคอบ

“ฉันไม่สามารถทนอูหยางได้อีกต่อไป แม้แต่เศษสวะอย่างหลินอิ่งยังสามารถใช้อำนาจบาตรใหญ่ของเขาบนหัวเราสองคน!” ดวงตาของจางหงลุกเป็นไฟ

“ทางตระกูลโจฉันสามารถติดต่อได้ตลอดเวลา แค่รอคำสั่งจากพี่ใหญ่เท่านั้น” จางหงซวนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “สำหรับหวางจื่อเหวินลูกผู้ดีมีเงินคนนี้ ฉันคิดว่าฉันสามารถคุยกับเขาได้”

“รีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จโดยเร็ว หากตระกูลใหญ่ทั้งสามต่างมีคนออกหน้า ฐานะที่ลึกลับอย่างอูหยางนิ่งซื่อก็เปิดเผยรายละเอียดไม่ได้ เราสามารถกลับมาควบคุมบริษัทเครื่องประดับจางซื่อได้อย่างแน่นอน!” จางหงจูน

……

อีกด้านหนึ่ง หลังจากหลินอิ่งทักทายจางฉีโม่แล้วก็ออกจากอาคารเป่าติ่ง

เขาได้รับข้อความด่วนจากเสิ่นซาน ดูเหมือนเสิ่นซานจะเจอกับเรื่องที่เขาไม่สามารถจัดการได้

เมื่อถึงริมถนน หลินอิ่งก็เรียกแท็กซี่ วางแผนจะกลับไปที่วิลล่าหิมะมังกรก่อน

หลินอิ่งขึ้นนั่งที่เบาะหลังรถ และใช้โทรศัพท์กดโทรออก

“สวัสดีครับ ท่านหลิน คุณเสร็จธุระแล้วใช่ไหม” ที่ปลายสายโทรศัพท์ เสิ่นซานถามด้วยความเคารพ

“พูดมาเถอะ มีเรื่องอะไร” หลินอิ่งพูดเบา ๆ

“คืออย่างนี้ ท่านหลิน ที่เขตควบคุมตะวันออกของเมืองเกิดปัญหาเล็กน้อย” เสิ่นซานพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม “ตามคำสั่งของคุณ ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรับช่วงต่ออำนาจและกิจการก่อนหน้าของเซควนและระหว่างการดำเนินการยังมีอุปสรรคมากมาย แต่ฉันก็จัดการให้เท่าเทียมได้ทั้งหมดแล้ว”

“แต่ช่วงนี้มีนักเลงกลุ่มหนึ่ง ซึ่งจัดการได้ยากมาก พวกมันมีผู้มือฝีมือดีมากเป็นพิเศษอยู่สามคน ลูกน้องของฉันต่างเสียเปรียบพวกมันมาหลายครั้งแล้ว” เสิ่นซานพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ และกลัวว่าหลินอิ่งจะตำหนิ

“คนของคุณไม่มีใครรับมือได้เลยเหรอ” หลินอิ่งถามด้วยความสงสัย

ตามหลักแล้วมันเป็นไปไม่ได้ เสิ่นซานคลุกคลีอยู่ที่เมืองชิงหยูนมาหลายปี อำนาจใต้ดินในเมืองชิงหยูนก็เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี อีกอย่างเสิ่นซานก็อยู่ในตำแหน่งสูงสุดอย่างมั่นคงมาหลายปีแล้ว ไม่ใช่พวกขี้เมาหยำเปอย่างแน่นอน

“พวกเขามีกำลังมาก ลูกเล่นอะไรมีหมด พวกมันยังใช้พลซุ่มยิงและระเบิดแสวงเครื่อง ซึ่งทิ้งระเบิดใส่ฉันหลายจุดแล้ว แถมยังลอบยิงคนเก่งๆของพวกฉันตายไปหลายคน วิธีการของพวกมันไม่ธรรมดาเลย” น้ำเสียงเสิ่นซานดูเคร่งขรึม

“คุณรู้หรือไม่ว่าใครอยู่เบื้องหลัง” หลินอิ่งถาม

“มันเป็นคนของตระกูลโจ” เสิ่นซานตอบอย่างเคร่งขรึม “ตระกูลโจมีลูกหลานหนุ่มสาวที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศกลับมาที่เมืองชิงหยูนแล้ว ว่ากันว่าอยู่ที่อเมริกาใต้ยังมีชื่อเสียงไม่น้อย เขาพาคนจากอเมริกาใต้กลับมากลุ่มหนึ่ง พวกเขาทั้งหมดมาจากแก๊งยาเสพติดนานาชาติ เป็นพวกมีความคิดอนุรักษนิยม ตอนนี้กำลังต่อสู้กับฉัน เพื่อแย่งการควบคุมเขตตะวันออกของเมือง”

ในเวลานี้ หลินอิ่งยังมีแผนจะอธิบายอะไรบางอย่างกับเสิ่นซาน แต่ทันใดนั้นท้ายรถด้านหลังก็ถูกชนจนรถสั่น