บทที่ 76 ข่าวการเสียชีวิต

บทที่ 76 ข่าวการเสียชีวิต

ดวงอาทิตย์ยามเช้ากำลังโผล่ขึ้นจากทิศตะวันออก

หลินอิ่ง ออกมาจากวิลล่าหิมะมังกร และนั่งรถไปยังย่านใจกลางเมือง

ที่เบาะหลังของรถ หลินอิ่งมีสีหน้าที่ปกติ และความเยือกเย็นภายในดวงตา

เมื่อเวลาเช้าตรู่ เขาได้รับข้อความทางโทรศัพท์ว่า: เจอกันที่ฝูหมั่นโล๋ หลี่ผู

เป็นข้อความที่ส่งมาจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก ถูกส่งผ่านIPคอมพิวเตอร์ที่ไม่รู้จัก และไม่พบแหล่งที่มา

หลินอิ่งมองผ่านกระจกมองหลังเห็นรถAudiคันสีดำที่ไม่คุ้นตา อยู่ห่างไปเพียงร้อยเมตร และยิ้มที่มุมปาก

รถแท็กซี่ขับไปได้สักพัก เมื่อผ่านซอยเล็กซอยหนึ่ง ก็กลับรถ ขับมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆแห่งหนึ่ง และหยุดอยู่หน้ารถ Audiสีดำคันนั้น

ในที่นั่งด้านหน้าของรถAudiสีดำ ชายชุดดำทั้งสองคนสีหน้าแปลกใจ และลดกล้องส่องทางไกลของทหารลง และมองไปที่รถแท็กซี่ที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เป็นไปได้ยังไง หลินอิ่งพบพวกเราได้อย่างไร” ไอ้เจ็ดถามอย่างสงสัย

“เขาให้แท็กซี่เลี้ยวรถกลับมา คงไม่ได้กลับมาจัดการพวกเราหรอกนะ” ไอ้หกอย่างเป็นกังวล

พวกเขาทำตามคำสั่งของหวางหงหลิง ภารกิจประจำวันคือติดตามและเฝ้าสังเกตดูปัจจัยสี่ในการดำรงชีวิตของหลินอิ่ง

คนขับรถแท็กซี่สูงอายุลงมาจากรถ และมองไปที่ไอ้หกกับไอ้เจ็ดที่อยู่ในรถด้วยรอยยิ้ม

“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ทั้งสองคน เถ้าแก่คนเมื่อกี้ในรถบอกว่า ให้ฉันส่งกระดาษนี่ให้พวกคุณ” คนขับพูดและหัวเราะเบาๆ และส่งกระดาษแผนนั้นให้

“แล้วเขาไปไหนแล้วละ” ไอ้หกถามอย่างสงสัย และรับกระดาษสีขาวแผ่นนั้นมา

“ไม่รู้เหมือนกัน เขาลงจากรถไปแล้ว พวกคุณเป็นเพื่อนเขา ก็โทรไปถามสิ” คนขับรถพูดด้วยรอยยิ้ม และกลับไปที่เบาะคนขับแท็กซี่ เลียนิ้วและนับเงินปึกสีแดงในมือ อย่างมีความสุข

แค่ช่วยเถ้าแก่ส่งจดหมาย ก็ได้เงินตั้งหนึ่งพันหยวน เงินที่ลำบากทำงานมาก็หามาได้แล้ว!

“นี่คือ” ไอ้หกหลิวดูประหลาดใจ นี่หลินอิ่งคลาดสายตาพวกเขาไปแล้วหรือ

การติดตามคนเป็นความสามารถพิเศษของพวกเขา! หลายวันมานี้เขาเฝ้าตามหลินอิ่งอย่างระมัดระวัง แล้วมีข้อบกพร่องตกไหนกันนะ

ไอ้หกเปิดดูกระดาษสีขาว บนกระดาษมีเพียงประโยคเดียว ที่เขียนด้วยหมึกสีดำว่า

“วันนี้พวกคุณสองคนไปพักเถอะ พักผ่อนให้เต็มที่”

ไอ้หกและไอ้เจ็ดหน้าแดง และรู้สึกอาย ที่แท้หลินอิ่งก็รู้ว่าพวกเขากำลังเฝ้าติดตามอยู่หลายวันแล้ว แต่แค่ไม่ได้พูดอะไร....

“พวกเราจะทำยังไงดี หรือจะกลับไปที่อาคารเป่าติ่ง” ไอ้เจ็ดถาม

“กลับไปรายงานคุณหนูก่อนก็แล้วกัน” ไอ้หกพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ

ในฐานะนักฆ่ามืออาชีพที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศ แต่กลับทำคนหลุดมือไป สิ่งนี้ส่งผลกระทบต่อความมั่นใจในอาชีพของพวกเขามาก แล้วต่อไปจะพูดยังไงต่อหน้าคุณหนูละ

ไอ้หกไอ้เจ็ดทำหน้ามุ่ย สลดใจและขับรถออกไปจากถนนสายนี้......

อีกด้านหนึ่ง หลินอิ่งมาที่ฝูหมั่นโล๋

ฝูหมั่นโล๋เป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดมานานกว่าสามสิบปี ในเขตเมืองเก่าชิงหยูน การตกแต่งค่อนข้างทรุดโทรม ไม่มีใครอยู่ในอาคาร และที่ประตูมีป้ายแขวนไว้ว่าปิดกิจการ

หลินอิ่งหยิบกุญแจจากด้านหลังป้าย เปิดประตูขึ้นไปชั้นสาม และเดินไปที่ห้องห้องหนึ่ง

“คุณชาย! คุณมาแล้ว!”