บทที่216 นี่ก็คือไพ่ใบสุดท้ายของแก?

บทที่216 นี่ก็คือไพ่ใบสุดท้ายของแก?

“จัดการกับกลุ่มเฮยยิงไม่ยากเลยสักนิด เพราะพวกมันอ่อนแอเกินไป” หลินอิ่งจ้องมองคริส พลางกล่าวอย่างสบาย ๆ “ฉันต้องการจะทำยังไง? มันก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของแก แกจะเป็นคนกำหนดชะตากรรมของแกเอง”

“กลุ่มเฮยยิงอ่อนแอเกินไป?” คริสขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากกระตุก

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลมืดแพร่กระจายไปทั่วภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก ในมือของเขากลุ่มเฮยยิงถือว่าเป็นกลุ่มสายลับที่จัดอยู่หนึ่งในสิบอย่างแน่นอน นักฆ่ามืออาชีพที่ลอบสังหารบุคคลสำคัญทางการเมืองของหลายประเทศมาแล้ว กลับบอกว่าอ่อนแอเกินไป?

“เหอะ หลินอิ่ง แกมันช่างกำเริบเสิบสานจริง ๆ กำเริบเสิบสานกว่าทุกคนที่ฉันเคยเจอมาในประเทศหลุง” คริสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แกรู้หรือไม่ว่าแกได้ยั่วยุกับอะไรเข้าแล้ว? กำหนดชะตากรรมของฉัน? ช่างตลกและไร้เดียงสาเสียจริง ๆ!”

“ดูเหมือนว่าคณะกรรมการของไห่หยางกรุ๊ปจะถูกแกปลุกระดมเข้าให้แล้ว รอบนี้ถือว่าแกชนะแล้วกัน” คริสยักไหล่ กล่าวด้วยท่าทางไม่แยแส “แต่แกจะไม่โชคดีแบบนี้ตลอดไป คอยดูแล้วกัน ดังนั้นโอกาสที่พวกเราจะประมือกันยังมีอีกเยอะ ในอนาคตแกจะต้องเสียใจภายหลัง”

พูดจบ คริสใบหน้าไร้ความรู้สึก พาชายชุดดำที่อยู่ด้านข้างหันหลังเตรียมจะจากไป

สถานการณ์เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า แผนการที่ใช้ในการต่อกรกับไห่หยางกรุ๊ปในครั้งนี้ ได้ถูกทำลายโดยหลินอิ่งที่ปรากฏออกมาอย่างกะทันหัน แม้แต่กลุ่มเฮยยิงก็ไม่มีร่องรอย พูดได้ว่าการปฏิบัติการในครั้งนี้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

หลังจากที่กลับไป อาจจะต้องตรวจสอบพิจารณาไห่หยางกรุ๊ปและคู่ต่อสู้อย่างหลินอิ่งใหม่อีก ดำเนินการวางแผนใหม่อีกครั้ง ใช้วิธีการที่เหี้ยมโหดกว่าเดิม โค่นล้มคนประเทศหลุงที่ไม่รู้อะไรนี่ให้ได้ภายในครั้งเดียว!

คริสคิดเช่นนี้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บใจและเกลียดชัง เดิมทีเขาตั้งใจที่จะมารับทรัพย์สินอย่างมีความสุข ตอนนี้ไม่มีอารมณ์อย่างสิ้นเชิง เนื้อที่กำลังจะถึงปากกลับหายลับไปกับตา

“ฉันให้แกไปหรือยัง?” หลินอิ่งกล่าวอย่างเรียบ ๆ

“อ้อ? เหรอ?” คริสหันหลังกลับ ยิ้มมองหลินอิ่ง “ฉันจะไป แกห้ามได้เหรอ? แค่อาศัยพวกสวะที่อยู่ข้างแกพวกนี้?”

“หรือว่า แกหลอกล่อให้ฉันมา เตรียมที่จะใช้กำลังกับฉัน?” คริสกล่าวด้วยท่าทางเหยียดหยาม พูดอย่างค่อนข้างมีความมั่นใจ

ความมั่นใจของคริสได้มาจากชายชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวความจริง เขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับคนประเทศหลุงพวกนี้เลย ถึงแม้จะจัดการกับกลุ่มเฮยยิงได้อย่างคาดไม่ถึง แต่ถ้าหากคิดที่จะงัดข้อกับเขาซึ่ง ๆ หน้า ยังถือว่าไม่ชำนาญพอ

หลินอิ่งเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มจ้องมองคริส

คริสคนนี้เจ้าเล่ห์ไม่เบา ไม่ง่ายเลยกว่าที่จะล่อมันออกมาได้ จะปล่อยไปง่าย ๆ ได้ยังไง?

“ฉันแนะนำพวกแกอย่าหาเรื่องให้ตัวเอง แต่ว่าพวกแกเหมือนจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา” คริสกล่าวไปยิ้มไป กวาดสายตามองพวกของเสิ่นซานและหลิวจุนด้วยท่าทางหยอกล้อ พลางส่ายหัว

ไม่ได้เห็นบอดี้การ์ดที่เสิ่นซานพามาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“มึงไอ้แกต่างชาติ จองหองจริง ๆ แม่งเอ้ย วันนี้กูจะตีกระดูกแก่ ๆ ของมึงให้หักไปเลย!” เสิ่นซานกล่าวอย่างโมโห ถูกท่าทางของคริสยั่วโมโหจนพูดคำหยาบออกมาอย่างเหลืออด

“กูอยู่ในเส้นทางนี้มาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นคนแก่ที่จองหองอย่างมึงมาก่อนเลย สั่งคนมาวุ่นวายกับกระเป๋าเงินของพวกกูไม่พอ ยังสั่งให้คนมาซุ่มยิงหลับหลังอีก ตอนนี้ศัตรูอยู่ต่อหน้ามึง มึงยังกล้าอวดดีแบบนี้?” เสิ่นซานถามด้วยความโมโห

จะไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตามากเกินไปแล้ว เห็นตัวเองและพี่น้องที่อยู่ตรงนี้เป็นโคลนที่บีบเล่นในกำมือหรือยังไง?

“อวดดี? แล้วจะทำไม?” คริสกล่าวอย่างช้า ๆ “คนประเทศหลงโง่เง่าอย่างพวกแก อยากเห็นพละกำลังที่แท้จริงไหม? มาสิ ลองดู ดูซิว่าจะห้ามฉันไว้ได้ไหม”