บทที่ 217 ยอมจำนนหรือหายไป

บทที่ 217 ยอมจำนนหรือหายไป

“แกพูดถูกแล้ว” คริสกล่าวอย่างภาคภูมิใจ ในสายตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตนเอง

“จุ ๆ นี่ก็คือลูกน้องที่ไม่ได้เรื่องของแก? จะทำอะไรฉันได้?” คริสส่ายหัว พลางจุปาก สายตาจ้องมองกลุ่มบอดี้การ์ดที่กองอยู่บนพื้นด้วยแววเหยียดหยาม

ล้อเล่นอะไร หลินอิ่งคนประเทศหลุงคนนี้คิดที่จะใช้กำลัง?

ฮาเดสที่อยู่ข้างกายของเขา อยู่ที่ประเทศMมีฉายาเป็นถึงราชาสายลับเชียวนะ ทรงพลังยิ่งกว่า 007 ในภาพยนตร์เสียอีก เขาคนเดียวสามารถรับมือกับกลุ่มเฮยยิงทั้งหมดได้อย่างสบาย ๆ แข็งแกร่งราวกับยอดมนุษย์

คริสจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งฐานทัพที่ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย จึงส่งฮาเดสไปปฏิบัติภารกิจ เขาคนเดียวทำลายล้างกองกำลังติดอาวุธรับจ้าง ที่เกิดเหตุในตอนนั้น สามารถพูดได้ว่าเป็นที่สังเวชใจจนไม่คิดว่าจะมีอยู่ในโลกมนุษย์นี้ได้ แต่ฮาเดสกลับไม่รู้สึกใด ๆ เขาเป็นดั่งเช่นเครื่องจักรสังหาร!

มีราชาสายลับคอยติดตามแบบนี้ คริสจะต้องเกรงกลัวหลินอิ่งใช้กำลังด้วยหรือ?

พละกำลังในการต่อสู้ของฮาเดส ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นนอกเหนือจากหลินอิ่งตกตะลึง ทั้งหมดล้วนมีท่าทางปากอ้าตาค้าง รู้สึกไม่เชื่อในสายตาตัวเอง

แข็งแกร่งมากจริง ๆ เหล่ามือปืนอย่าว่าแต่จะเปิดฉากยิงเลย แม้แต่โอกาสที่จะซักปืนออกมายังไม่มี ตอนนี้กลับถูกตีราวกับสุนัข

อีกอย่าง หลินจุนสามพี่ของก็แข็งแกร่งมากพอแล้ว ยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ของประเทศจัดอยู่ในอันดับต้น ๆ ของเมืองตุงไห่ และยังมีความสามารถชิงปืนด้วยมือเปล่าภายในสิบก้าว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฮาเดสคนนี้กลับไม่มีแรงตอบโต้แม้แต่น้อย!

“หลินอิ่ง ตอนนี้แกมีความสุขหรือยัง?” คริสกล่าวพลางยิ้มเยาะ “พาลูกน้องแกไปรักษาที่โรงพยาบาลก่อนเถอะ คิดจะลงมือกับฉัน แกยังมีคุณสมบัติไม่เพียงพอ ฉันจะกลับก่อนแล้วกัน รอคอยวิธีการที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ของฉัน ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าแกจะทนได้ไปถึงเมื่อไหร่”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

คริสหัวเราะอย่างมีชัย พลางหันหลังเตรียมจะจากไปพร้อมกับฮาเดส

“ท่านหลิน จะให้สุนัขแก่ตัวนี้จากไปแบบนี้ไม่ได้นะ!” เสิ่นซานมองไปที่หลินอิ่งด้วยสีหน้าเป็นกังวล เขาคิดว่านอกจากหลินอิ่งลงมือเองแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นที่จะจัดการกับคนที่แข็งแกร่งอย่างฮาเดส

หลินอิ่งมอดบุหรี่ในมือ แววอาฆาตผ่านไปในสายตาของเขา เขาพลันลุกขึ้นในวินาทีต่อมา

ในขณะที่หลินอิ่งพุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็วนั้น เห็นได้ชัดว่าฮาเดสได้รู้สึกตัวแล้ว เขาพลันหันหลังกลับพร้อมกับหวดหมัดออกไป เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของหลินอิ่ง

ตูม!

สองหมัดกระทบกับ หลังจากเสียงที่ไม่ค่อยชัดเจนดังขึ้น ฮาเดสถูกกระแทกจนถอยหลังหลายสิบก้าว ในท่าท่างเย็นชาของเขามีแววเกรงกลัวปรากฏออกมา เขามองหลินอิ่งด้วยความประหลาดใจและไม่แน่ใจ ราวกับคาดไม่ถึงว่าหลินอิ่งที่ร่างกายดูผอมแห้งอ่อนแอแบบนั้น จะสามารถต่อยจนเขาถอยหลังได้

ในขณะที่ฮาเดสกำลังลังเลสงสัย หลินอิ่งพลันกวาดเท้าเตะตวัดเข้ามาอีกครั้ง เขาไม่ทันตั้งตัวทำให้ถูกเตะเข้าหัวเข่าอย่างจัง จากนั้นก็ตามมาด้วยเงาเท้าแยกออก กระบวนท่ารวดเร็วจนมองไม่ชัดเจน

ท่าเตะตวัดเท้าถูกเตะออกไปหลายสิบครั้ง เสียงดังปังปังปังลอยออกมาในอากาศ ฮาเดสถูกบีบให้ถอยหลังติดต่อกัน ก้าวถอยหลังทีละก้าวหนัก ๆ เหยียบจนบนพื้นปูนมีรอยทรุดเป็นรอยเท้า แต่ตัวเขายังคงประคับประคองไม่ตัวเองหงายหลัง

หลังจากที่ผ่านไปหลายสิบรอบ สีหน้าของฮาเดสแดงขึ้น เสียงกระดูกสั่นกึก ๆ ไปทั้งตัว เบิกตากว้างจ้องมองหลินอิ่ง สองตาแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังบ้าคลั่ง

“อ้าก! แกไอ้คนประเทศหลงที่สมควรตาย!” ฮาเดสคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ราวกับว่าได้รับความอับอายที่ใหญ่หลวง นี่เป็นครั้งแรกเขาถูกคนอื่นต่อยตีจนน่าสังเวชแบบนี้

ในขณะที่คำราม ฮาเดสก็ก้าวไปข้างหน้า ท่าทางกำลังจะพุ่งเข้าหาหลินอิ่ง แต่ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ กระดูกสั่นสะท้าน ราวกับว่าถูกดูดพลังไปหมด ใช้กำลังไม่ได้

ตูม!