บทที่ 120

ทานอาหารเช้าเสร็จ ฉินหมิงเยว่กับกวนชือหลินก็เก็บจานและเข้าไปในครัวเพื่อล้าง

เซียวหยุนหลงเข้าไปในห้องของตนเองและเปลี่ยนเป็นชุดสูท เมื่อเดินออกมาฉินหมิงเยว่กับกวนชือหลินก็เดินออกมาจากในห้องครัวแล้ว ฉินหมิงเยว่เห็นเซียวหยุนหลง ก็เอ่ยถามขึ้นว่า : "คุณจะไปไหน?"

"วันนี้อยากจะพาหลิงเอ๋อร์ออกไปเดินเล่น ใช่แล้ว มิเช่นนั้นคุณก็ไปด้วยกันไหม? หลิงเอ๋อร์คิดถึงคุณมากเลยนะ" เซียวหยุนหลงกล่าว

ฉินหมิงเยว่ตกตะลึง ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไรดี

"หมิงเยว่ ฉันก็จะกลับพอดีเลย ฉันกำลังเตรียมวิทยานิพนธ์อยู่ จะต้องกลับไปค้นหาข้อมูล" กวนชือหลินกล่าว

"งั้น งั้นก็ได้......" ฉินหมิงเยว่พยักหน้า

เซียวหยุนหลงกับฉินหมิงเยว่ และกวนชือหลินจึงเดินออกไป เมื่อเห็นฉินหมิงเยว่ติ้งการจะขับรถคันนั้นของเธอ เซียวหยุนหลงจึงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม : "หมิงเยว่ วันนี้คุณอย่าขับรถเลยนะ นั่งมอนสเตอร์คันนี้ของฉันเถอะ มันจะทำให้คุณสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร"

ฉินหมิงเยว่มิงไปที่มอนสเตอร์คันนั้นของเซียวหยุนหลง ในใจรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย อย่างไรเสียม้าเหล็กคันนี้มีขนาดใหญ่เกินไป ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย

"หมิงเยว่ ข้อเสนอนี้ของเซียวหยุนหลงก็ไม่เลวเลยนะ ต่อไปถ้ามีโอกาสฉันก็อยากจะนั่งบ้าง" กวนชือหลินพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่มีปัญหา" เซียวหยุนหลงกล่าว

วันนี้ฉินหมิงเยว่ก็ไม่อยากขับรถเช่นกัน เธอจึงพยักหน้า และพูดว่า : "ก็ได้......"

บรื้น!

เซียวหยุนหลงสตาร์ทมอนสเตอร์ ท่อไอเสียทั้งสี่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมเปลวไฟที่พ่นออกมา เสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่นั้นคล้ายดังเสียงคำรามของสัตว์ป่า ทำให้คนรู้สึกตกใจกลัว และด้วยความรู้สึกดุร้าย ทำให้คนต้องเดือดพล่าน

"หมิงเยว่ ขึ้นมาสิ" เซียวหยุนหลงหันไปมองฉินหมิงเยว่

ฉินหมิงเยว่เดินเข้าไป ยื่นมือไปจับไหล่ของเซียวหยุนหลง เธอนั่งลงไป ความรู้สึกแรกก็คือมอนสเตอร์คันนี้ดูมั่นคงและสงบนิ่งเป็นพิเศษ

"ไปกันเถอะ"

เซียวหยุนหลงกล่าว กวนชือหลินขับรถของเธอออกไปก่อน และเซียวหยุนหลงก็ขี่มอนสเตอร์ตามไป

เมื่อมาถึงถนนที่โล่งกว้าง เซียวหยุนหลงก็บิดคันเร่งขึ้น มอนสเตอร์คำรามและบินออกไป สิ่งที่นำมาคือความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ทำให้หัวใจของคนเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่ง รู้สึกผ่อนคลาย และอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาดังๆ